hangen bij de Dirk

"Was ik maar 12" verzuchtte ik onlangs. En met overtuiging. Het lijkt me heerlijk om weer gewoon 12 te zijn, Je bent de oudste van de school, je hebt een grotemensenfiets en de wereld ligt aan je voeten. Je weet alles wat je moet weten, denk je, en de zomer duurt een eeuwigheid. Acht weken vakantie totdat je weer van voor af aan moet beginnen en weer de jongste van de school bent, opnieuw moet beginnen, je moet realiseren dat je niets weet van wat er in de wereld te koop is.
Nee, ik wil wel 12 zijn maar dan moet de zomer voor eeuwig duren. Ik ben stik jaloers op die kinderen. Als ik naar huis rij en moet remmen voor onoplettende kinderen die met natte haren terugkomen van het aangelegde strandje om de hoek en naar huis rijden om achter een bord eten te gaan zitten. De kleren worden gewassen, de rekeningen betaald.. Het enige wat ze moeten is opgroeien.

Het is wel grappig om, als je de kans krijgt, gesprekken te horen van die kinderen. Ik ving een flard op van een gesprek van schaamteloze meisjes die mij voorbij reden. Naja schaamteloos. ze bloosden wel toen ze zich realiseerden dat, toen ik de hoek om kwam ik kon horen dat ze het over sex hadden.. nou ja, sex, zoenen en knuffelen hoop ik.. Maar ze kwetterden onverschrokken door. Ik liep door, naar de snackbar. Daar, onder de Dirk in het dorp hingen nog meer kinderen. Die luid schreeuwend leeftijdsgenootjes begroetten die langsfietsten op weg naar iets in een school, een afscheid, een kinderdisco.. geen idee.

De telefoon ging, Een van de hangers haalde uit haar broekzak een ladyphone en danste in het rond zingende "ik wor lekker gebeheld". Alsof haar popularitiet afhing van de hoeveelheid inkomende gesprekken. ("ga maar op een helpdesk werken" beet ik haar ingedachten toe, "dan piep je wel anders". Ze nam luid schreeuwend de telefoon op. "NeeHee ik ben bij de Diruk" blafet ze haar moeder toe, zich niet bewust dat alexander Graham Bell uitgevonden had dat je niet hoefde te schreeuwen door de telefoon. Na opgehangen te hebben stuiterde ze wat rond en riep lelijke dingen over dat "domme kutwijf" wat me nou niet echt een mooie benaming voor moeder voorkwam.

Ze bleven even hangen bij de Dirk, ik keek verder. Binnen zaten twee jongens van dezelfde leeftijd die zaten te praten over het eten van de andere snackarette in het gebouw. Ze keken op naar de gastheer, de vader van een van de twee die het verhaal bekrachtigde met getuigeverklaringen over gigantische kotspartijen.

Twee meisjes die net op luidruchtige wijze waren begroet door het groepje hangers zaten fluisterend, net als ik, te wachten op wat komen ging: vet eten!

Het viel me op dat de reguliere Dirk hangers er niet waren. De scooterkentteraars die engig boos kijkend net voor je neus spugen als je langsloopt. Die niet aan de kant gaan want dat is stoer. De stoere jongens waren er niet. Zouden ze verjaagd zijn door het gekwetter? Toen mijn cholestorol in een zakje was gedaan keerde ik huiswaarts en vroeg mij af wat er nou leuk was aan hangen bij de Dirk.

Ik dacht terug aan mijn groep 8 zomer. We trokken met onze fietsen van plek naar plek. Speeltuintje zus, strandje zo (al was het strandje na 6en geclaimed door onze variant op de enge jongens). Als je de club kwijt was kon je een kort rondje door het dorp doen om ze te vinden. Een rij nieuwe fietsen en ene kluwe kinderen die door de groeispurten in net te grote, net te kleinde of gloednieuwe kleren rondliepen. We hingen. we spraken over wie waar naar school ging, wie wat ging worden. En we droomden van een zomer die nooit op zou houden.

De Jeugd is anders dan vroeger. Wij hadden geen mobieltjes, en zakgeld was na 1 bezoek aan een snoepwinkel op. Deze kinderen zijn vermogend. hebben ieder een computer, "Wat? geen laptop? maar iedereen in mijn klas heeft een laptop!", een mobiel en geld te over. Toch missen ze het vermogen om zich te organiseren en hangen maar bij de dirk omdat iedereen daar wel een keer langskomt. De centrale plek in het dorp.

Ik zag de enge jongens opdoemen. Blijkbaar had iemand de combinatie nylondraad en bamboe geintroduceert want zo stil had ik die gasten nog nooit gezien zittend op een bankje aan het water. Een voorschot nemend op hun bejaardheid. "Niet zo snel jongens" dacht ik nog. voor je het weet schrijf je een melancholisch blogje over hoe je zo graag weer jong wilde zijn.. Eeuwig 12.. en dan maar hangen bij de Dirk

Dag Mam

Vandaag was het weer zover. Mijn moeder was jarig. Ik weet niet waarom maar vandaag ging ik, zonder bloemen naar haar toe. Ik voel steeds vreemder als ik daar sta. Een vers gemaaid gazonnetje, een heerlijk zonnetje, wat plantjes en een steen.
Dag Mam!
Ze zegt niet terug. Ik sta daar en ik rook. Ik zucht eens diep en probeer de emotie mij te laten raken. Het werkt niet! Terwijl ik mijn Caballero wegpiek richting grindpad(het lijkt heiligschennis om een sigaret weg te pieken tussen de graven) en ik bedenk dat zij die ook altijd rookte. Het lieve voorjaarszonnetje schijnt in mijn gezicht en ik mis de dramatiek van hier staan in de schemering van een regenachtige avond. Ik draai me om en begin weg te lopen en vraag me af of dit het nou is " een plaatsje geven". Elf jaar alweer. Over 19 jaar ben ik even oud als zij geworden zou zijn op de dag dat ze haar plaatsje betrok daar onder het gazonnetje aan de Raadhuislaan.

Ik moet denken aan wat Visje D vertelde. Ze zou niet weten wat ze moest als ze één van haar ouders zou moeten missen. Ik had willen zeggen dat mijn zus en ik vroeger elkaar vroegen wie ze het meest zouden missen, en met wie ze verder wilden leven. Opa's en oma's kwamen voorbij. Pa en Moe kwamen voorbij. Mijn afweging gaf de innerlijke strijd weer die ik de rest van mijn leven zou voeren. De strijd tussen gevoel en ratio. Mijn vader was de kostwinner en kon ons ondersteunen, mijn moeder was onze wereld. Ik weet niet wat ik toen gezegd heb. Ik kan me, gezien de wat brakke relatie met mijn vader, voorstellen dat ik wel zonder hem verder zou kunnen. nu weet ik het niet meer. Het is raar dat je hele wereld op zijn kop staat als je vreest iemand te verliezen.

Ik weet dat ik er overheen zou moeten zijn maar ik mis mijn moeder elke dag. Ik zou haar niet willen "ruilen" voor mijn vader maar ik zou nog wel eens willen babbelen. Misschien later, als ik groot ben en nog later als ik dood ben kan ik, op de rand van onze wolk naar beneden kijken, onze gezonde sigaretten naar beneden pieken en lachen om de wereld. lachen om onze domme fouten en lachen om de emotie die ik mistte. Lachen om de stomme vertoning. Die rare gozer met dat rare hoedje in zijn hand op die dag die niet dramtisch genoeg was om een kerkhof te bezoeken, die rookte en zich geen raad wist met zijn gevoel en de afwezigheid daarvan.

Ik ben 30, ouder en wijzer dan dat jongetje op de dag af elf jaar geleden met zijn dure pak, dure overhemd, dure schoenen die zijn zonnebril op wilde houden. De tussenliggende periode een afwisseling van melancholie en echt verdriet. van upjes en downs. Nu met uitlaatklep om de struggle met emoties te uitten. nu verstandig?

Ooit op die wolk zullen we het weten.

Dag Mam.. Tot dan..

Hyocrisie ten top!

Ook al is de natuur in de war..
Ook al is het nu warmer dan eigenlijk hoort in de donkere dagen
Ook al is de planning voor dit jaar redelijk relaxed
Hoe dan ook het zit er weer aan te komen...

Kerstdagen..

De walgelijke hypocrisie van de samenleving die vrede op aarde nastreeft maar ondertussen niet naast elkaar aan het kerstdiner willen zitten. Het blijft bij "vreten op aarde"
De walgelijk commercie die ervoor heeft gezorgd dat er nu een intocht van de kerstman is. Er wordt aangezet tot kopen. Er moet geld verdient worden. het is pas gezellig als er cadeautjes onder de boom liggen.
Kerst was vroeger een familie feest. Al was het alleen maar met een potje appelmoes extra bij het eten en kaarsjes op tafel. Kleinburgerlijk kerstfeest heeft de voorkeur boven de commercie in de kribbe.

Ik zag een kort fragment van Spijkerman op talpa. Wat studentikose jongens verdedigden de Sint tegen de Kerstman-promoter die de Kerstman in noordwijk binnen wilde laten komen. De centendief wilde kerst vieren zoals het hoort en was doof voor argumenten dat de kerstman (Santaclaus) een Coca Cola variant was van de Goedheiligman (Sinterklaas).. "Laten we kerst vieren zoals het hoort" Dat hoorde ik toch graag: de combinatie van het heidense midwinterfeest en het kerstfeest is al eeuwen garantie voor mooie lichtjes en een warme sfeer...

Maar de Tsunami Amerikani is niet te stoppen in Nederland. Er is geen kerststal te bekennen in de diverse winkelscentra. Santa is de nieuwe vertegenwoordiger. Geen herders of Wijzen... We moeten ook al Haloween vieren in plaats van Sint Maarten en het is nu wachten to we 4 juli "dependence day" gaan vieren om onze afhankelijkheid van de Amerikaanse cultuur te gedenken.

bah.. Ik heb er geen zin in. Ik wil lekker hollandsch kerst vieren, een legpuzzle van 1000 stukjes maken met mijn vrouw, knakworstjes op toast eten en kerstplaten draaien..


En daarom:
(excuse my french)
klik hier

Tropenrooster

De zon is mijn vriend niet meer, koperen ploert!
Overal waar je gaat is het warm, Erg warm. Het gemiddelde binnen europa is nu 40 graden celcius. Dat is erg warm, Zelfs mijn ventilator (in uitgeklede versie vanwege de warmte) houdt mijniet meer optimaal koel. De schaduw die ons kantoor in de morgen verborgen houdt voor de verzengende invloed van het leven brengende hemellichaam kan ons niet de hele dag de hand boven het hoofd houden. Ik blijf drinken, doe rustig aan (denk ik) maar het blijft niet te houden.

In diverse beroepsgroepen wordt een tropenrooster ingevoerd. De toch al doodkalme rijksambtenaren doen het extra rustig aan en ook gemeentewerken beperken zich tot het minimum.. De bouwvak is begonnen dus die doen ook al niets meer.

Ik wil ook wel tropenrooster. maar op het werk wil niemand daaraan. Dus ik moet sávonds verkoeling zoeken. Gisteren dedenwij, mijn kersverse vrouw en ik, een poging het plaatselijke zwembad te bezoeken teneinde na mijn drukke werkzaamheden (in geval van Linda winkelzaamheden) ons te verkoelen..

Maar ook daar was het tropenrooster ingevoerd. In verband met de zomerdienstregeling was het zwembad maar beperkt open..

Ik scheurde bijna uit mijn zwembroek omdat ik zwol van woede. Tropenrooster voor badmeesters? Gaan de ijsverkopers ook minder doen in de zomer? Krijgt de plantsoenendienst vrij in de herfst in verband met de vallende blaadjes? Krijgen de rayonhoofden van de friesse elfsteden ijsvrij? Neen Neen Driewerf Neen!!

We waren ontroostbaar. Zelfs op mijn werk staat een zwembad.. Maar ontspannen en werk horen niet samen volgens mijn arboarts..

Ik denk dat ik in een hele diepe zandwinplas ga zwemmen..

Systeembeheerders zijn koel!

Het is warm op kantoor. Met de hele dag de zon erop heeft zelfs ARGO geen zin meer.. (alle ramen gewoon open)..

De ventilator stierf aan na reanimatie poging 3 stopte hij er helemaal maar mee.

Fondswerver A. Kwam met het lumineuse idee om zelf iets te bouwen met casefans. Zo gezegd zo gedaan.

Na wat zoeken en knutselen was het resultaat: 6 kleine CPU fans in een speciale behuizing (was het bestellen van een Docking station toch nog ergens goed voor)

Voor de mensen die denken: "dat kan ik ook"

Men neme:

• een Pc voeding (atx)


• ouderwetse CPU fans


• Casefans (vooral die uit servers zijn lekker)


• tangetje


• schroevendraaier


• Isolatietape of klemcontactjes


• een paperclip

Sloop de heatsinks van de CPU fans
Strip de zwarte en rode kabeltjes van de case fans een stukje
knip een IDE appraat voeding aansluiting type vrouwtje los.. (of koop een losse) en verbind rood en zwart aan ... rood en zwart van de fans.
Isoleer afdoende met tape.
op de Moederbord stekker van de atx voeding sluit je met een omgebogen paperclip de groene draad met een willekeurige aarde draad (zwart) (waarom?)klik
plak ook dat af met tape anders heb je 5 volt door je lijf stromen als het beet pakt..

Sluit de meuk aan.. en zorg dat je fannetjes op de één of andere manier lucht kunnen aanzuigen.

Bouw er iets moois omheen wanneer je de boel goed getest hebt.

Tip: Neem een geschakelde voeding dan hoef je niet steeds de stekker eruit te trekken..

Zodra ik er iets moois omheen gebouwd heb komen er meer foto's.

Aftellen!

Het is komkommertijd. Er is geen nieuws, weinig werk en iedereen praat over naderende of net gevierde vakantie. Iedereen is aan het aftellen naar een moment. Het moment dat alle collega's weer terug zijn. het moment van vertrek op vakantie.
Ik hoef nog maar twee dagen effectief te werken en dan is het vakantie. Ik verlang ernaar om lekker uit te slapen, duf te ontbijten met mijn vrouw, koffie en broodjes. Klusjes te doen waar je niet aan toe komt en om bruin te worden.

Hoewel ik dat elk jaar weer voorneem komt het er nooit van. Als ik eenmaal in de zon zit erger ik me aan het feit dat ik zo slecht het scherm van mijn laptop kan lezen, ik het warm heb en als ik dan een tukje doe wordt ik zo rood als een kreeft en met barstende koppijn wakker. Klusje.. daar ben ik te duf en te lui voor en ontbijten heb ik nooit gedaan.

We kunnen wel blijven aftellen naar de vakantie, of naar het volgende weekeinde, de volgende feestdag, verjaardag. Naar de VUT. het blijft altijd een uitkijken naar de volgende tussenpost. altijd is er weer een moment daarna waarnaar we uitkijken.. tot.. Tot de dood.. of tot Jezus terugkeert. het klinkt wel erg overgeestelijk maar ik verlang er wel eens naar. vooral tijdens de komkommertijd. Nu het neit te druk is om erover na te denken... Nu we ons realiseren hoe leeg het leven soms kan zijn. Ik verlang naar de dag dat ik Hem ontmoeten mag.. Maranatha ja Heer kom spoediglijk!

Komkommertijd

Het is zomer!

Het is warm en hoewel WiFi een grote opmars kent hebben mensen weinig tijd en zin om achter een pc-tje te kruipen. Het blijft dus kalm in mijn mailbox. Als ik vrij was geweest had ik deze "blog" in de tuin geschreven. met mijn laptoppie in de zon.
Helaas moet ikwerken. Hoewel het rustig is heb ik behoefte aan afleiding. Het nieuws bevat ook al sniets wat me kan bekoren om over te schrijven..

Lucht en ledigheid.