Moeilijk he? Wat voor de Heer doen?

De eerste die mij wat leerde toen ik op de Bijbelschool zat was Henk Stegeman.
Henk was de congiërge van het massieve jezuieten klooster waar de bijbelschool gevestigd was. Al bijna 30 jaar liep hij daar rond en zorgde dat het gebouw bleef staan, warm was en dat er water uit de kraan kwam,stroom uit het stopcontact en eten op je bord.

Hij heeft het gebouw beheerd toen het nog uit elkaar barste van de studenten. Hij heeft het zwembad nog onderhouden. De keuken laten inrichten de prachtige tuin onderhouden
Hij heeft het prachtige gebouw in twee moeten delen toen het financieel niet meer ging. Hij had dromen en visie over het terugkopen van de afgestoten delen. Hij was het die het gebouw onderhield en zorgde dat het bleef bestaan.

Henk was een markant persoonlijkheid. Hij was elke dag aanwezig om een uur of half zes en zorgde dat de dagelijkse onderhoudstaken aan water en verwarming gebeurde en verdween weer. Hij instrueerde de Vormingscholers (een soort DIA's) om aan het werk te gaan en verdween weer. Controleerde de vormingscholers gaf het huishoudelijk werk instructie en verdween weer. Controleerde het huishoudelijk werk en ...verdween weer om de volgende morgen weer vroeg te verschijnen.

Of hij nu doof was of dat hij elke vorm van aanspraak op hoor en wederhoor die je pleegde hem tot woede dreef zal ik nooit meer te weten komen maar als je hem aansprak (of antwoord gaf op een vraag) riep hij steevast "Wat zegt U?" Om gek van te worden.

Ik was een beetje een raar mannetje. Ik had te lang gedaan over mijn vooropleiding en was te lui om Gymnasium te doen en kwam zo op 19 jarige leeftijd op de Bijbelschool. Ik dacht er wel even doorheen te fietsen en in de eerste week had ik al de eerste aanvaring met "het systeem".
Het was zo dat iedere voltijdsstudent die in het internaat woonde 6 uur per week aan huishoudelijk werk moest voldoen. Elke eerste jaars werd daartoe ingedeeld in de schoonmaak ploeg. De schoonmaak was elke dinsdag en donderdag tussen 13:00 en 16:00 uur. De eerste dinsdag was ik dus de pineut en kreeg een borstel (bezem), trekker en dweil en een emmer en een aantal doekjes. "Ga maar een gang schoonmaken". Ik leverde vlot werk en na 1,5 uur blonk de vloer was er geen restje stof meer te bekennen en rook het als nooit tevoren. Ik dacht dat ik mijn taken wel gedaan zou hebben en vertrok richting kamer om te studeren. (helaas lag ik 5 minuten later Lord of the Rings te lezen).

Ik werd op het matje geroepen door de huishoudelijk werk coördinator. toen door de persoon daarboven (david) en toen ik uiteindelijk het werk wat een ander te langzaam deed stond te doen mopperde en tierde ik er op los.. iets van: Laat mij mijn mond maar gebruiken in plaats van die bezem. Moet ik nou studeren voor schoonmaker of voor voorganger? In plaats van evangelisatiewerk of preken sta ik hier te poetsen.

Henk bulderde "Wat zegt u?" Ik herhaalde wat ik liep te mopperen en zijn repliek was

Moeilijk he? Wat voor de Heer doen?

Later in mijn leven is gebleken dat dat de grootste waarheid was die ik dat eerste jaar geleerd heb.

afgelopen zaterdag ontving ik het volgende mailtje (via via)

I want to inform you that our colleague and brother Henk Stegeman has been called by our Lord Jesus Christi to be in His presence. He passed away while driving his car in Zaventem. According to the information we have, it was a sudden death. He was found dead near to his car.

On one hand, we are comforted because our brother is with the Lord and has received what lived and hoped for. On the other hand, we all are grieving because we lost a devoted colleague, a loving friend and a beloved brother.

Please pray for his wife, children and grandchildren.

May the Lord comfort you in this difficult moment of life.

We will be keeping you updated in regards to the funeral dates.

In Christian fellowship and in the name of the ETF direction.

Heinrich Loewen, Rector



Hoelang zal het gebouw nog blijven staan zonder Henk?

Sentimental journey

Een weekeindje België:

Vroeger, toen mijn leven nog eens tuk simpeler was dan dat het nu is, studeerde ik, althns ik deed een poging, aan het Bijbelinstituut België (het BIB) of voor de ingewijden “Heverlee”. Afgelopen zaterdag was er een diploma uitreiking op mijn lieve oude schooltje. De School nu genaamd ETF is sinds mijn vertrek een beetje veranderd. De school gevestigd in een, ironie der ironieën, Jezuïetenklooster dat in de zeventiger jaren door het Bijbelinstituut is gekocht. Toen bewoond (er hing een internaat aan vast) door zowel Franstalige als Vlaamstalige evangelicalen die het hele klooster inclusief de monsterlijke bibliotheek volgens in de 50er jaren modern ontwerp opgetrokken uit glasbouwstenen en beton. Later is een gedeelte van het klooster aan een iraanse huisjesmelker verkocht en de monster bibliotheek aan een andere partij. De bibliotheek is van hand tot hand gegaan en was dusdanig onbewoonbaar dat er eigenlijk niets mee gebeurde. Nu is dat monster teruggekocht en is daar de school eigenlijk in zijn geheel in gevestigd.

Alles is nieuw en modern. Alleen de Peda, het vroegere internaat, ademt nog dezelfde sfeer die ik koester als een kostbare schat, herinnerend aan betere tijden. Mijn sentimental journey stuurde mij langs de diverse kamers en apartementen die ik in de school en bij de iraanse huisjesmelker heb bewoond. Ik maakte foto’s van alles wat ik herkende.

Na de diploma uitreiking en de korte receptie liep ik even door het prachtige parkje… Aangelegd door de Jezuïeten die niet op een stuiver hoefde kijken. Ik zwierf langs het levervormige zwembad, vervallen natuurlijk, die Iranees kijkt wél op een cent, langs de prachtige laan, op naar het “konijneveldje”. Dit veldje was de verzamelplaats voor Studenten die zonder pottekijkers met hun verkering wilde knuffelen. Studenten die ook wel eens een glaasje wijn of een blikje bier wilde nuttigen. Of zoals ik met een aantal vrienden, een halve brie naar binnen wilde werken.

De herfst had de velden en paden bekleed met een pak troostelose bruine bladeren die ik aan hun vorm herkende maar waarvan de boomnamen me niet te binnen wilde schieten. Laat staan de pseudolatinismen die Lineus eraan gegeven heeft. Mijn sentinmentele reis naar mijn gelukkige verleden, mijn zoektocht naar een serene stilte, mijn pelgrimstocht naar het geluk van de eeuwige herinnering werd wreed overschreeuwd (letterlijk en figuurlijk) door een stel 40ers die kwamen kijken naar de 22 godenzonen (waarvan 11 uit de buurt kwamen) die elkaar bekampten op een voetbalveld. De leren knikker leeks zich niets aan te trekken van de richting die ze op werd gestuurd en de voetballers leken handbal te spelen en de scheidsrechter leek wel visueel gehandicapt. Er schenen ook een aantal mentaal gehandicapten, lichamelijk beperkten en overige kneuzend rond te lopen althans, dat deden de verwensingen die mijn fragiele zeepbel deden knappen mij voorkomen. Waar op nog geen 50 meter afstand Theologie werd bedreven, waar een groot aantal mensen zich drs mochten noemen, of bachelor of voor de vlamingen: Licentiaat, werd Gods naam ijdel gebruikt.

De bijbelschool, die in al veel moet dulden van haar buren en zelf hier en daar een binnenbrandje moet blussen zal er wel niets van aantrekken maar ik, die hier kwam om mijn zorgen te vergeten en even te verdwalen in de illusie van vergane (schamele) glorie ergerde mij mateloos.

Het weerzien van oude vrienden, ex-medestudenten en de ontmoeting met het leuvense gerstenat (hoewel ik het hele weekeinde geen Stella heb mogen proeven) deed mij meer.

Ik hoop ooit, met een kleinkind dat Theologie placht te bedrijven, weer eens terug te zijn op deze plek. Plaatsen aanwijzend waar ik de roekeloze dagen van mij jeugd heb doorgebracht. Anekdotes oplepelend van studentengrappen en domme miskleunen. Ik hoop dan op de achtergrond uit een openstaande raam een vleugje muziek te horen van een van mijn muzikale vrienden en studiegenoten en tevreden zijn..

Daar wil ik sterven op de plaats waar mijn hart écht leeft!

Mannen komen van mars. Vrouwen van Venus.

Fok kopte:Mannen blind voor flirten vrouwen

Vertel ons eens iets dat we niet weten! Er zijn al duizende boeken geschreven over de verschillen tussen mannen en vrouwen. Niet allen opo het gebied van flirten maar op alle vlakken van communicatie zijn vrouwen bijzondere wezens in de ogen van mannen en andersom.
Ik heb er een mooi boekje over gelezen: waarom Mannen niet luisteren en vrouwen niet kunnen kaartlezen. Een leuk boekje waarin pseudowetenschappelijk wordt uitgelegd waarom die verschillen er zijn en wat je er aan kan doen. Een aanrader!

In mijn studie heb ik het voorrecht gehad omles te krijgen van een gerenomeerd pastor Dirk Lemmens die samen met de psycholoog Jef de Vriese een boek over het huwelijk heeft geschreven: meer dan liefdeOok hierin staan leuke voorbeelden over mannen en vrouwen en wat ze elkaar aandoen op communicatie gebied. Dirk lemmens schetst een leuke situatie waarin hij zijn vrouw in plaats van een bosje bloemen een cactus geeft. Een vrouw ziet dat niet echt als een romantische daad. en man ziet het praktisch en denkt.. bloemen zijn binnen een paar dagen dood en zelfs als je deze cactus geen water geeft red hij het wel een aantal jaar..


Dit soort boeken zouden verplicht moeten zijn voor iedereen die aan een huwelijk begint.. Communicatie is zo belangrijk in een huwelijk. voor beide partijen..

One Nation under God

Ik heb een tijdje in België gewoond en was er gisteren weer even terug. Wat je als je er woont voor lief neemt valt je weer op als je terug bent. Ik heb mij vaker uitgelaten over het sprookjesland dat België eigenlijk is. Op Fok! laait de discussie wel eens op over het land dat drie talen herbergt. Twee verschillende volken die verplicht samenleven en het met elkaar moeten rooien. Alles is in België twee- en vaak drietalig. Belgie Barst. België is het land van alle mogelijkheden. en van alle onmogelijkheden. Alles kan in België. En er is zoveel dat er niet kan.

Belgen bestaan zelfs niet. Alleen verenigd in het koningshuis en de "rode duivels". Vlamingen, Walen en brusselaers.
Wij als nederlanders willen graag geloven dat vlamingen onze kleine broertjes zijn. dat we beter en slimmer zijn dan onze buurtjes. De waarheid is dat het onderwijs in belgië (en als we toch bezig zijn de medische voorzieningen) beter zijn dan in Nederland. het enige waaraanik me me erger is de wegen en het verkeer.
Ooit was er een tijd dat je in België ongestraft laag kon vliegen over de snelwegen. er stonden in Nederlands Limburg alleen al meer flitspalen dan in heel België. De wegen zijn slecht maar kunnen wel vanuit de ruimte te zien. Maar je moet niet de weg kwijt zijn. want de wegen aangeven is in België nu niet echt goed aangegeven.

Wat dat aangaat doen we het in nederland iets beter. Ook in Rotondes (rondpunten in het vlaams) zijn wij sterker. en we snappen het ook. het verkeer op de rotonde heeft voorrang. en Richting aangeven hebben ze in België ook nog nooit van gehoord. maar het meest gevaarlijke is het ontbreken van fietspaden en het negeren van voetpaden. In leuven alleen komen al veel nederlanders om in het verkeer doordat ze denken dat automobilisten rekening houden met voetgangers en fietsers. nu komt dat door de manier waarop de rijlessen worden gegeven. NIet.
In belgie kun je met eenpaar lessen vaneen echte instructeur leren rijden met een door jou te kiezen vriend, kennis of familielid. als je iets meer lessen neemt mag je alleen de weg op.

Ik had een beetje hoop met de komst van een europa. Ik had even hoop dat het verkeer in heel europa gelijkgetrokken zou worden. Regels, boetes, controlles en rijlessen. Helaas.
In een europa met een echte federale macht zou er in heel europa een standaard zijn voor snelwegen, bewgwijzering, boetes en rijlessen. Iedereen in europa zouden op de zelfde manier leren rijden, even hard mogen rijden en gelijk bestrat worden bij overtredingen.

dan zouden de verschillen en de ergernissen binnen twee generaties verdwijnen.... wat verkeer betreft.

dan blijft er het cultuur verschil.

onze dominante en arrogante houding onderscheidt ons nog van onze slimmere maar achterbaksere kleine broertjes.

Rochefort

Gisteren avond is Willem Wilmink overleden. Elk kind is opgegroeid met "een broodje poep". sesamstraat en klokhuis. Onvergetelijke teksten, gedichten en liedjes. Willem Wilmink is op een manier gestorven dat ik ook wel wil gaan. Herman Finkers verklaarde in het acht uur journaal dat Willem Wilmink is gestorven met een Rochefort 10 in zijn handen. Een trapist. (Herman finkers sprak in tegenstelling tot het cabaret-groepje uit enschede dat in ändermans veren" een liedje uit het programma wie weet waar willem wilmink woont de naam van het Belgische biertje WEL goed uit)

zo op een zomerse zaterdag avond met de vrouw van je leven in de kamer en dan een Belgisch biertje. Op momenten als ik daaraan denk mis ik België het is 5 jaar lang mijn tweede thuis geweest. Het bourgondische leven heeft mij twintig kilo doen aankomen. kun je nagaan! op een uitstapje hier en daar na kom ik er nog zelden en ik mis dus de koffiekoeken, de martino, en natuurlijk het bier.

ik snuffel dus eens inmijn voorraadkast en vind.. een rochefort 10..

Proost op Willem Wilmink.

Durf de Bijbel Preken!

Tijdens mijn studie moest ik een jubileum bundel lezen: "dicht bij de Bijbel" onder redactie van Patrick Nullens.

Een van de artikelen kent de titel "Wie durft de Bijbel preken". Er is een tendens in kerken vandaag aan de dag dat dat niet meer mag. Wanneer je nu nog durft preken vanuit het Woord van God als onfeilbare bron wordt je verketterd! Gaan staan op het Woord van God is net meer vanzelfsprekend. Het onderwijs uit de Heilige schrift heeft plaats gemaakt op de meest prominente plek in de dienst voor randactiviteiten. Liturgisch bloemschikken heeft meer betekenis gekregen dan het luisteren naar een preek. Wanneer er nu iemand een prikkelende preek houdt lopen mensen weg of bekritiseren de spreker.

Een veel gehoord argument in de discussie achteraf is "maar ik voel dat toch anders" en "dat kun je toch niet zeggen"
Ik ben van mening dat de Bijbel WEL authoriteit heeft in ons leven en dat de Bijbel wel nuttig is om uit te leren, te onderwijzen, te weerleggen in de gerechtigheid.

Ik durf de Bijbel te preken! Wanneer het Woord van God a zegt zeg ik geen b om de gemoederen te sussen of om mensen in de boot te houden. Het artikel in voornoemd boek van Paul Rosseneu met "de Bijbel als tegenstander" geeft aan dat we met de Bijbel moeten strijden. Wat we uit de bijbel leren is niet makkelijk, niet prettig niet zacht of mooi. we leren dat we fout zitten en daar wat aan moeten doen. Ik sta met mijn vingertje hard in de spiegel te wijzen wanneer ik dat zeg. Men moet niet denken dat ik onder dat oordeel uit kan komen. Ook ik kom stukken in de schrift tegen waarvan ik zeg: "woops.. moet dat?"

Ja ds_polleke dat moet.

In dat licht moeten we ons realiseren dat we met de Bijbel in de hand elkaar doo rhet leven moeten leiden. En daarbij niet moeten vergeten de Bijbel ook open te doen. Niet alleen om ons gelijk te halen maar om onze eerlijke twijfel te bekenen en te zoeken naar de oplossing die het Woord ons geeft. Wanneer het woord ons niet aanstaat moeten we niet weglopen maar ons afvragen aan wie dat ligt: Het onfeilbaar Woord van God of onze levenswandel!

Naar mijn eigen levenswandel kijkend moet ik toegeven dat ik uitga van het laatste.