het is weer zo'n dag

Een wijze vrouw zei eens: "Gevoelens zijn ook maar gevoelens, Het is welk stempeltje je er op drukt."

Vandaag is een prachtige dag..







.. voor de Dood

Dag Mam

Vandaag was het weer zover. Mijn moeder was jarig. Ik weet niet waarom maar vandaag ging ik, zonder bloemen naar haar toe. Ik voel steeds vreemder als ik daar sta. Een vers gemaaid gazonnetje, een heerlijk zonnetje, wat plantjes en een steen.
Dag Mam!
Ze zegt niet terug. Ik sta daar en ik rook. Ik zucht eens diep en probeer de emotie mij te laten raken. Het werkt niet! Terwijl ik mijn Caballero wegpiek richting grindpad(het lijkt heiligschennis om een sigaret weg te pieken tussen de graven) en ik bedenk dat zij die ook altijd rookte. Het lieve voorjaarszonnetje schijnt in mijn gezicht en ik mis de dramatiek van hier staan in de schemering van een regenachtige avond. Ik draai me om en begin weg te lopen en vraag me af of dit het nou is " een plaatsje geven". Elf jaar alweer. Over 19 jaar ben ik even oud als zij geworden zou zijn op de dag dat ze haar plaatsje betrok daar onder het gazonnetje aan de Raadhuislaan.

Ik moet denken aan wat Visje D vertelde. Ze zou niet weten wat ze moest als ze één van haar ouders zou moeten missen. Ik had willen zeggen dat mijn zus en ik vroeger elkaar vroegen wie ze het meest zouden missen, en met wie ze verder wilden leven. Opa's en oma's kwamen voorbij. Pa en Moe kwamen voorbij. Mijn afweging gaf de innerlijke strijd weer die ik de rest van mijn leven zou voeren. De strijd tussen gevoel en ratio. Mijn vader was de kostwinner en kon ons ondersteunen, mijn moeder was onze wereld. Ik weet niet wat ik toen gezegd heb. Ik kan me, gezien de wat brakke relatie met mijn vader, voorstellen dat ik wel zonder hem verder zou kunnen. nu weet ik het niet meer. Het is raar dat je hele wereld op zijn kop staat als je vreest iemand te verliezen.

Ik weet dat ik er overheen zou moeten zijn maar ik mis mijn moeder elke dag. Ik zou haar niet willen "ruilen" voor mijn vader maar ik zou nog wel eens willen babbelen. Misschien later, als ik groot ben en nog later als ik dood ben kan ik, op de rand van onze wolk naar beneden kijken, onze gezonde sigaretten naar beneden pieken en lachen om de wereld. lachen om onze domme fouten en lachen om de emotie die ik mistte. Lachen om de stomme vertoning. Die rare gozer met dat rare hoedje in zijn hand op die dag die niet dramtisch genoeg was om een kerkhof te bezoeken, die rookte en zich geen raad wist met zijn gevoel en de afwezigheid daarvan.

Ik ben 30, ouder en wijzer dan dat jongetje op de dag af elf jaar geleden met zijn dure pak, dure overhemd, dure schoenen die zijn zonnebril op wilde houden. De tussenliggende periode een afwisseling van melancholie en echt verdriet. van upjes en downs. Nu met uitlaatklep om de struggle met emoties te uitten. nu verstandig?

Ooit op die wolk zullen we het weten.

Dag Mam.. Tot dan..

ik heb nog 3 weken te leven

Vandaag wasik bij de dokter. Het gevoel bekroop me dat ik met mijn afzeik-talent en mijn honger naar dure speeltjes beter dokter had kunnen worden.. Overal mac's en bij elk doktersbezoek krijg ik te horen wat ik allemaal fout doe. De vrouwelijke arts was een schat. Beter dan de originele arts die daar praktijk houdt. De reden dat ik op dinsdag ga en niet op een willekeurige andere dag. Ze keek wat streng over haar brilletje naar me en sprak afkeurend over mijn babbeligheid, mijn roken, mijn allergie voor lichaamsbeweging. De klachten, Nou, ik had wel een lijstje. Maar dat mocht niet. Waar maak je je het meeste zorgen over.. Nou dat wist ik wel. De messneden in mijn hoofd die ik dagelijks heb, die een paar seconden duren en dan weer verdwijnen maar die zo slecht voor je concentratie zijn. Waarom ik me dan zorgen maakte. Nou, mijn vader heeft twee tiatjes gehad enmijn moeder is overleden aan een herseninfarct. Daar hoefde ik me geen zorgen over te maken want als ik kom te sterven aan een herseninfarct of bloeding dan val ik gewoon een keer, zonder waarschuwing om, stelde ze me gerust. Ze wilde wel even mijn bloeddruk meten en sloot mij aan op een automatische doktersassistente die probeerde met een luchtkussentje mijn arm te breken. Ik moest stoppen met praten want deze efficiente vervanging van personeel kon het niet als ik babbelde.. Mijn bloeddruk was keurig (well, that's a first).

Toch moest ik maar een risicoanalyse maken (nee, daar gaat mijn hypotheek).. Maar bloed prikken mocht vandaag niet want ik had al een anta-flutje op. En zo stond ik, niet veel wijzer, wel een stuk armer en met pin inmijn arm buiten. ik belde mijn vrouw.

"Ik heb nog drie weken te leven" . Ze schrok, ze nam me dus serieus.. daar schrok ik dan weer van want dat doet ze normaal nooit.

We babbelden wat en we kwamen tot de conclusie, meer bewegen, stoppen met roken..

Ik heb nog drie weken te leven. De ironie stak me want voor de afspraak voor de risico analyse kon ik kiezen uit twee data. 9 of 14 april. respectievelijk de sterfdag en verjaardag van mijn moeder.(ok het is acht maar dat maakt mij niet uit).
Wat zou ik doen als ik nog drie weken had?

Ik wil de website van tohoe nog afkrijgen.. of heeft dat geen zin. ik wil First Dutch nog vinden maar heb in geen maanden gegeocached. ik wil venetie zien en dan sterven.. Of wil ik gewoon gaan werken en dan op een dag dood wakker worden. Wil ik het weten ofwilik, zelfs als ik het weet het niet weten.. Ik denk het laatste.

Maarten Luther
Als ik wist dat de wereld morgen vergaat, dan zou ik vandaag een boom planten.

Hans Andreus


Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.


Youp:


Vannacht in m'n slaap word ik plots overvallen
Straks komt een auto en die rijdt me kapot
Wanneer zal de dood zijn fiets bij mij stallen?
Wat zal mijn clou zijn? Hoe is mijn plot?
Misschien zegt de dokter:
'Meneer nog twee maanden'
En word ik door een slepende ziekte gesloopt
Men zegt dat dat beter is voor nabestaanden
Maar twee maanden pijn is toch niet wat je hoopt
Deze dag is de eerste van de rest van mijn leven
Dat denken er velen bij hun ontbijt
Terwijl ik altijd denk: ik heb nog maar even
Dit wordt de laatste van een prachtige tijd

Dus moeten we dansen en moeten we vrijen
Moeten we lachen en drinken vol vuur
Lief hou me vast want nu ben ik nog bij je
Tijd is toch geld dus het leven is duur
En ik merk elke dag dat ik me vergis
En dat er dan nog een dag over is.

Maar na drie dagen...

Nou het zijn er iets meer geworden. Maar ik voelde me echt dood. Sterker nog.. ik was woest en leeg tegelijk!
Voor degene die niet naar beneden willen scrollen: Ik had even geen internet. Raar hoe snel rode vlekken in je nek ontstaan als je na drie keer je modem resetten je nog steeds geen internet hebt en je modem geen zin heeft om antwoord te geven op de webinterface. Gek hoe snel je handen trillen zelfs na kopjes koffie en sigaretjes. en hoe snel dat wegtrekt als je je herinnert dat je op je mobiel ook kunt surfen. En hoe snel je dan een surfduim hebt. En hoe snel je vrouw geirriteerd is als je ook in de auto gaat zitten internetten (even kijken waar ik buckleys kan kopen)

Maar filternet filtert weer.. en ik kan dus weer het hele gereformeerd goedgekeurde internet op! (zo goed Tijger?)

Maar het was wel even lekker toen een collega belde of ik even wilde kijken of ik in kon loggen op... Terwijl we net even een potje wilden gaan TohoeWabohoe-en.

Desalniettemin kan ik nu weer bloggen in mijn eigen tijd En thuiswerken en mailen en rss feeds lezen en de website bijwerken en op internet vanalles opzoekn en mijn pc's updaten en de Mac van gerard uittesten en ... en .. en.

Het was eigenlijk wel rustig zo zonder Internet

De dood en te leven

Twee Films: Simon en Ikiru

Ik zag deze week twee films over de dood. Dat doe ik vaker in april, nadenken over de dood maar onnadenkend had ik zowel Simon als Ikiru gehuurd. Simone werd me aangeraden door een collega en Ikiru stond nog op mijn lijstje. De imdb 250 schrijft mij de beste 250 films voor.. Daar hoorde ikiru bij.

Zowel Simon (uit 2004 van nederlandse makelij met Cees Geel) als Ikiru (japans uit 1952 geregiseerd door Akira Kurasowa) Gaat over een man die sterft aan maagkanker. een doodvonnis en beide films beschrijven het herleefde leven van de beide Heren. De recente Nederlandse film toont het volle leven dat Simon heeft geleefd met Sex Drugs en Rock'n Roll in de jaren tachtig en de vluchtige vriendschap met een homosexueel. Ikiru beschrijft het ontbreken aan leven van Watanabe sinds de dood van zijn vrouw. Hij werkt dertig jaar lang als ambtenaar bij de gemeente. Pas als hij weet dat hij gaat sterven leert hij de waarde van het leven te schatten. Hij bedrinkt zich, legt het aan met de jongste medewerkster van kantoor en gaat aan de rol. na twee weken komt hij tot inkeer en verzorgt een project in de achterstandswijk waarvoor hij verantwoordelijk is.

Het drie uur durende Epos van Watanbe trekt mij het meest. He tnieuwe leven en de intriges over het pesioentjes en de erfenis van Watanabe, en de eer rond het Parkproject in de achterwijk maakt het dat het leven van Watanabe wat heeft betekend.

Simon sterft wetende dat hij voortleefd in zijn kinderen van verschillende moeders, in de nagedachtenis bij zijn homosexuele makker en zijn ex.

Wanneer watanabe de matige broodschrijver tegenkomt ind e kroeg verklaart deze aan een barman dat Watanabe Christus is en de kanker zijn kruis. Watanabe grijpt dit aan om te leven en herinnerd te worden zodat de dood die sinds het overlijden van zijn vrouw meer zijn leven beheerste verdwijnt en zijn leven weer om het leven draait.

Simon kalmeert een beetje, gaat weer naar Thailand, wandelt over het strand en maakt zijn leven af en oefent het sterven elke avond als hij gaat slapen onder soefi muziek en boedha beelden..

Waar kies ik en waar kies jij voor. Leven we nu of beginnen we op het moment als het licht aan het eind van de tunnel verschijnt?

Moeilijk he? Wat voor de Heer doen?

De eerste die mij wat leerde toen ik op de Bijbelschool zat was Henk Stegeman.
Henk was de congiërge van het massieve jezuieten klooster waar de bijbelschool gevestigd was. Al bijna 30 jaar liep hij daar rond en zorgde dat het gebouw bleef staan, warm was en dat er water uit de kraan kwam,stroom uit het stopcontact en eten op je bord.

Hij heeft het gebouw beheerd toen het nog uit elkaar barste van de studenten. Hij heeft het zwembad nog onderhouden. De keuken laten inrichten de prachtige tuin onderhouden
Hij heeft het prachtige gebouw in twee moeten delen toen het financieel niet meer ging. Hij had dromen en visie over het terugkopen van de afgestoten delen. Hij was het die het gebouw onderhield en zorgde dat het bleef bestaan.

Henk was een markant persoonlijkheid. Hij was elke dag aanwezig om een uur of half zes en zorgde dat de dagelijkse onderhoudstaken aan water en verwarming gebeurde en verdween weer. Hij instrueerde de Vormingscholers (een soort DIA's) om aan het werk te gaan en verdween weer. Controleerde de vormingscholers gaf het huishoudelijk werk instructie en verdween weer. Controleerde het huishoudelijk werk en ...verdween weer om de volgende morgen weer vroeg te verschijnen.

Of hij nu doof was of dat hij elke vorm van aanspraak op hoor en wederhoor die je pleegde hem tot woede dreef zal ik nooit meer te weten komen maar als je hem aansprak (of antwoord gaf op een vraag) riep hij steevast "Wat zegt U?" Om gek van te worden.

Ik was een beetje een raar mannetje. Ik had te lang gedaan over mijn vooropleiding en was te lui om Gymnasium te doen en kwam zo op 19 jarige leeftijd op de Bijbelschool. Ik dacht er wel even doorheen te fietsen en in de eerste week had ik al de eerste aanvaring met "het systeem".
Het was zo dat iedere voltijdsstudent die in het internaat woonde 6 uur per week aan huishoudelijk werk moest voldoen. Elke eerste jaars werd daartoe ingedeeld in de schoonmaak ploeg. De schoonmaak was elke dinsdag en donderdag tussen 13:00 en 16:00 uur. De eerste dinsdag was ik dus de pineut en kreeg een borstel (bezem), trekker en dweil en een emmer en een aantal doekjes. "Ga maar een gang schoonmaken". Ik leverde vlot werk en na 1,5 uur blonk de vloer was er geen restje stof meer te bekennen en rook het als nooit tevoren. Ik dacht dat ik mijn taken wel gedaan zou hebben en vertrok richting kamer om te studeren. (helaas lag ik 5 minuten later Lord of the Rings te lezen).

Ik werd op het matje geroepen door de huishoudelijk werk coördinator. toen door de persoon daarboven (david) en toen ik uiteindelijk het werk wat een ander te langzaam deed stond te doen mopperde en tierde ik er op los.. iets van: Laat mij mijn mond maar gebruiken in plaats van die bezem. Moet ik nou studeren voor schoonmaker of voor voorganger? In plaats van evangelisatiewerk of preken sta ik hier te poetsen.

Henk bulderde "Wat zegt u?" Ik herhaalde wat ik liep te mopperen en zijn repliek was

Moeilijk he? Wat voor de Heer doen?

Later in mijn leven is gebleken dat dat de grootste waarheid was die ik dat eerste jaar geleerd heb.

afgelopen zaterdag ontving ik het volgende mailtje (via via)

I want to inform you that our colleague and brother Henk Stegeman has been called by our Lord Jesus Christi to be in His presence. He passed away while driving his car in Zaventem. According to the information we have, it was a sudden death. He was found dead near to his car.

On one hand, we are comforted because our brother is with the Lord and has received what lived and hoped for. On the other hand, we all are grieving because we lost a devoted colleague, a loving friend and a beloved brother.

Please pray for his wife, children and grandchildren.

May the Lord comfort you in this difficult moment of life.

We will be keeping you updated in regards to the funeral dates.

In Christian fellowship and in the name of the ETF direction.

Heinrich Loewen, Rector



Hoelang zal het gebouw nog blijven staan zonder Henk?