Wat verzamelt een mens aan troep. Ik was er als kind al kampioen in om rommel te maken en om alles te bewaren. Een soort bewijsdrang. Mijn vader was niet zo, hij gooide betaalde rekening HOP de prullenbak ik. Ik niet. Vanaf het allereerste begin heb ik alle bankafschriften bewaard. rekeningen en zelfs herinneringen.. Alles netjes in mappen. Soms verslonsde het en moest ik, omdat ik anders geen eten meer kreeg van mijn moeder, mijn kamer opruimen en alles weer op orde brengen.
Wat verhuizingen later ben ik nog steeds een verzamelaar.. Alles is handig en kan later geld besparen. Maar een huis heeft maar zoveel bergruimte en mijn vrouw heeft, net zoals mijn moeder maar zo veel geduld. Dus vandaag moest ik alweer aan de bak.
De mensen die mij wel eens hebben helpen verhuizen weten dat ik nogal wat rommel heb en volgens mij heb ik wel eerder geblogged over mijn verzameling troep. Nu heb ik sinds we in Kamerik wonen al een keer een WagonRlading troep naar de stort gebracht. Een TV, een doos of computermeuk en een jaargang of 68 PCactive. Nu zijn er nog steeds dozen en kratten met tijdschriften en computerkolerezooi die op me stonden te wachten.. En met een aanstaand flevo moest ik toch een en ander uit gaan zoeken.. Vandaag moest ik er dan maar een paar uur voor uittrekken.
Het uitzoeken van de computerrommel ging voortvarend. Diskettes heb ik niet meer nodig en had ik in een vorig rondje al weggegooid (wie gebruikt die dingen nog) Dus die Sony Mavica kan ook wel weg (kopen?). En ik heb de vorige keer die prachtige Brother weggegooid waar ik toen NET een toner voor had gekocht omdat ik dacht dattie leeg was.. Jammer joh..Dus nu kunnen alle printerkabels ook weg. Lang Leve usb en netwerkprinters..
Maar toen.
Toen stond er een doos op instorten met papieren. Gewoon wat multomappen en kladblokken maar daaronder een verzameling herinneringen. Van mijn bewijs van aangifte.. Nee niet dat van Fenna.. dat van MIJ! .. tot wat spullen die ik liever niet meer zie. Brieven en kaarten tot ongeveer de tijd dat ik studeerde. Lieve briefjes, liefdesbriefjes, briefjes van liefjes.
Ik heb er een paar door zitten kijken. Gewoon zomaar willekeurig. Lang niet alles gelezen en ik vraag me af of ik daar spijt van moet hebben of niet want de rest gaat ongelezen (althans dit millenium) weg. Wat highlights waren briefjes van meisjes met wie ik gekust had en die ik daarna nooit meer zag (en dan toch je adres geven) brieven en kaarten van mijn ex. die mij elke week een kaart stuurde toen ik studeerde. Briefjes van een eerder vriendinnetje die mij elke week een zelfgemaakt kaartje stuurde met de hoeveelheid tijd dat we verkering hadden. Maar ook van haar een brief waarin ze aangaf dat ze niet zo graag getuige was van mijn gedrag tijdens een familieruzie.
Een paar bijzonderheden waren de briefjes van Deb, die ik nu -weer- tot mijn vrienden mag rekenen die iets schrijft over evangeliseren en een paar keer een kerstkaartje stuurt. Een kerstkaartje van Peter met wie ik vandaag nog een twittergesprek voerde. Een uitgeprint mailtje (dat ging toen zo toen ik studeerde) van Setkin die me bemoedigt en me een standje geeft over mijn slechte cijfers! Maar ook een kaartje van mijn moeder. Voorop een foto van een vrouw met blote borsten. Ze stuurde die vanaf een kanarisch eiland. Een van de weinige kaartjes die ik van haar kreeg.
En veel kaartjes met gedichtjes en bemoedigingen rond het overlijden van mijn moeder. Veel sterkte ook voor S. Dat doet me zeer.. Maar sommige geven me ook weer zin om die mensen op te zoeken.
Ik denk dat ik eens mijn nichtje een kaartje gaat sturen want die heeft echt een vermogen aan postzegels in de brand gestoken voor mij.. en Ronny, mijn buurman heeft creatief en liefdevol veel kaartjes gestuurd.. en last but not least E. Ik denk dat ik 3 weken verkering met haar heb gehad maar ze stalkte me enorm..
OP zolder, bovenaan de trap, die net opgeruimd was. staat een verzameling dozen. netjes uitgezochte computerspullen en een doos met zilte tranen... Een doos met herinneringen die gerecycled worden. Een aantal wordt weggestopt en ooit weer opgeduikeld. een ander deel weggegooid en nooit meer aan gedacht (hopelijk) maar een aantal hebben weer wat opgerakeld..
Mijn vrouw vindt alles goed. Zolang ik die troep maar opruim.
Posts tonen met het label mama. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mama. Alle posts tonen
zaterdag 9 juli 2011
vrijdag 8 april 2011
het is weer zo'n dag
Een wijze vrouw zei eens: "Gevoelens zijn ook maar gevoelens, Het is welk stempeltje je er op drukt."
Vandaag is een prachtige dag..
.. voor de Dood
Vandaag is een prachtige dag..
.. voor de Dood
woensdag 14 april 2010
Dag mam
Jemig mam.
12 jaar alweer?
Je bent nu langer dood dan mijn zusje leeft. Weet je mam ik weet niet meer hoe je stem klonk, en ik kan je luchtje niet meer ruiken. Ik kan je niet meer zo zien staan ergens in de kamer.. Ik voel me schuldig dat je geen onderdeel meer bent van mijn leven. Je hebt het scheiden en lijden, mijn huwelijk, mijn banenwissels mijn cabaretcariere allemaal gemist..
Nu wordt ik vader en zou jij voor de derde keer oma zijn geworden. Vandaag zou je 61 zijn. Jong voor een oma van 3 kleinkinderen.
er gaat geen dag voorbij of ik herinner me iets van je, praat ik als je en mis ik je. Iemand anders gaat de gordijntjes naaien voor de babykamer.. iemand anders zal naast pa staan als hij zich over de wieg buigt en mompelt "klein"
.
Ik weet dat dit geen zin heeft. De internetverbindingen komen niet tot in de hemel, en straks, als ik tegen die stomme steen sta te praten hoef ik ook niet op reactie te wachten.
Ik wil gewoon dat ik even tegen je kan praten, vertellen hoe ik me voel, hoe bang ik ben om vader te worden. Dat het wel goed met me gaat, dat je je geen zorgen hoeft te maken.. dat je trots op me kan zijn. Ik wil je vragen er voor me te zijn, hoe ik was toen ik klein was, raad en daad van mijn moeder..
Jemig mam. het is twaalf aar geleden en ik zit weer te janken..
Dag lieve mam..
Ik mis je . je bent mijn allerliefste moeder!
je allerliefstezoon,
Paul
12 jaar alweer?
Je bent nu langer dood dan mijn zusje leeft. Weet je mam ik weet niet meer hoe je stem klonk, en ik kan je luchtje niet meer ruiken. Ik kan je niet meer zo zien staan ergens in de kamer.. Ik voel me schuldig dat je geen onderdeel meer bent van mijn leven. Je hebt het scheiden en lijden, mijn huwelijk, mijn banenwissels mijn cabaretcariere allemaal gemist..
Nu wordt ik vader en zou jij voor de derde keer oma zijn geworden. Vandaag zou je 61 zijn. Jong voor een oma van 3 kleinkinderen.
er gaat geen dag voorbij of ik herinner me iets van je, praat ik als je en mis ik je. Iemand anders gaat de gordijntjes naaien voor de babykamer.. iemand anders zal naast pa staan als hij zich over de wieg buigt en mompelt "klein"
.
Ik weet dat dit geen zin heeft. De internetverbindingen komen niet tot in de hemel, en straks, als ik tegen die stomme steen sta te praten hoef ik ook niet op reactie te wachten.
Ik wil gewoon dat ik even tegen je kan praten, vertellen hoe ik me voel, hoe bang ik ben om vader te worden. Dat het wel goed met me gaat, dat je je geen zorgen hoeft te maken.. dat je trots op me kan zijn. Ik wil je vragen er voor me te zijn, hoe ik was toen ik klein was, raad en daad van mijn moeder..
Jemig mam. het is twaalf aar geleden en ik zit weer te janken..
Dag lieve mam..
Ik mis je . je bent mijn allerliefste moeder!
je allerliefstezoon,
Paul
woensdag 2 december 2009
Drukjes
Het zijn de donkere dagen voor kerst. Ook al is de sint het land nog niet uit.. Ik heb alweer stress. Dat is een oude familietraditie. Mijn moeder (ghhz) had in de dagen / weken maanden voor kerst vreselijke stress. Mijn moeder naaide voor bijna het hele gezin kleding om tevreden terug te kunnen kijken op het feit dat ze voor 100 florijnen een heel gezin had aangekleed. Bedacht na klachten van ondergetekende dat elk jaar stoofpeertjes mijn neus uitkwam een nieuwe trits gerechten om voor te zetten en organiseerde danwel participeerde in, gemiddeld 14 kerstvieringen met twee zangkoren, twee kinderkoren, een damestrio, een Family Trapp achtig koortje en ditto muziekgroepje om na de kerstdagen bij het leegkieperen van de fles sherry te verzuchten: "zo, en nu tijd voor mijzelf" waarna ze kaakontsteking kreeg, hoge koorts, een verkoudheid, migraine of verzin zelf iets wat je krijgt als je jezelf negeert en je alleen inzet voor de voornoemde instellingen.
Hoewel meer verdeeld ben ik bang dat ik naast een volledige baan ook ongeveer zoveel werkzaamheden weg moet tikken voor de kerstdagen. Het afronden van de koop van onze nieuwe woning, het regelen van een nieuwe keuken, badkamer en upgraden van de electrische installatie. Het uitzoeken van behang, latex en verf voor die woning.. Het uitvoeren van de bijbehorende werkzaamheden voor het gemak maar tussen kerst en oud en nieuw geplanned (of eigenlijk TIJDENS kerst en oud en nieuw) en daarnaast moet ik nog
- een kerst single opnemen
- de promotie daaromtrent regelen (website)
- de rechten aftikken
- een preek schrijven voor 13 december
- verhuisberichten voor een nader te bepalen datum regelen
- het uitzoeken van het arangement van een kerstlied
- oefenen voor de kerstdienst
We hebben maar besloten om het traditionele bankhangen in nieuwe kleren maar over te slaan (Linda pleegde bij de gedachten aan kleren kopen voor de feestdagen al bijna hari kiri)
Kerststress! Bah
Hoewel meer verdeeld ben ik bang dat ik naast een volledige baan ook ongeveer zoveel werkzaamheden weg moet tikken voor de kerstdagen. Het afronden van de koop van onze nieuwe woning, het regelen van een nieuwe keuken, badkamer en upgraden van de electrische installatie. Het uitzoeken van behang, latex en verf voor die woning.. Het uitvoeren van de bijbehorende werkzaamheden voor het gemak maar tussen kerst en oud en nieuw geplanned (of eigenlijk TIJDENS kerst en oud en nieuw) en daarnaast moet ik nog
- een kerst single opnemen
- de promotie daaromtrent regelen (website)
- de rechten aftikken
- een preek schrijven voor 13 december
- verhuisberichten voor een nader te bepalen datum regelen
- het uitzoeken van het arangement van een kerstlied
- oefenen voor de kerstdienst
We hebben maar besloten om het traditionele bankhangen in nieuwe kleren maar over te slaan (Linda pleegde bij de gedachten aan kleren kopen voor de feestdagen al bijna hari kiri)
Kerststress! Bah
maandag 8 juni 2009
Moeders hou je dochters binnen
De kermis is weer in het dorp.
In het slaperige vleuten waren de 10 atracties weer neergestreken voor de jaarlijkse kermis. Leuk zo rond de uitkering van het vakantiegeld. Kinderen willen spontaan auto's wassen, zijn weer lief, en willenniets liever dan rondje na rondje in de draaimolen, spin, zijwaartsdraaiend eng ding en botsauto's. Bakvissen doffen zich op en tonen met het laagst uitgesneden topje dat ze voorbij de keurende blik van moeders kunnen smokkelen hun hoop voor de toekomst aan de vers gekapte stoere jongens. De stoere jongens vallen in het niet bij de mannen in spé van de botsauto's en spin, die met onevenredig grote sleutelbossen en ditto schakel armbanden de eksters uit het dorp de ogen uitsteken. De meisjes, het archetype van oerman (ten onrechte) herkennend zwermen om de mannen en jongens heen en menigeen zal voor de eerste keer gekust, bevoeld of zelfs gekend worden. Brave huisvaders slepen hun gezin, altijd minstends een uur te kort, langs alle pedagogisch verantwoorde familie atrakties. Zij falen in het schieten van een beer, bestellen de verkeerde nougat bij de suikerspin dame, die zo heet vanwege haar kapsel en niet om haar koopwaar want dat standje staat verderop, grijpen net naast de imitatie iPod trekken een barbie voor hun zoon en een pijl en boog voor hun dochter. Zij horen niet meer bij de stoere jongens en zijn hun link met het archtype voor altijd kwijt! Hoewel iedereen zijn best doet om het moment te grijpen en te bewaren en ongeremd te genieten zie je de uitgeblustte blikken, als van gekooide wilde dieren, van het kermisvolk. In elk dorp is iedereen enthousiast met hun komst behalve zij zelf. Ze doen overal hetzlelfde, ze draaien hun rondjes, roepen door de microfoon "haal die muntjes aan die kassa Come On" en drukken zuchten op de knop om de halfgevulde attractie weer te starten.
Kortom, kermis is troosteloos, woest en ledig.
Vorig jaar gingen we naar de kermis met de Visjes. Dit jaar konden we ons beperken tot de povertjes (de serveerster vond ons echt irritant omdat we de grote portie, die als normaal op de kaart stonden, te klein vonden en daarom povertjes noemden in plaats van poffertjes). Het jaar dat we wel gingen botsten we te vaak tegen een meneer met een MocroMohawk kapsel. Je kent dat wel. Aan de zijkanten opgeschoren en als de pizzakoerierfooien mee waren gevallen met motiefje, en van boven wat langer naar achter uitlopend in een OpelManta coupe. Een Mat dus. Dit heerschap botste tegen moeders met kleuters, eerdergenoemde bakvissen, andere Mocro's en tegen ons. Dit gebruik makend van alle beschikbare ruimte in de botsauto en hangend aan zijn stuur met gestrekte arm en een hand aan de kin alsof hij nadacht over existentiele filosofische vraagstukken. Botste je tegen hem dan werd hij woest. Moest je dan lachen dan werd hij nog woester. We vermeden hem, ontweken zijn futile poginen om ons de baan af te rammen en frustreerde hem dus enorm. Het was Humor. Op de één of andere manier kwamen de zelfde types op de baan en wij kozen eieren voor het geld en smeerde hem. Hij riep nog iets over doodmaken.. Hem ontging dus, ondanks zijn overpeinzingen het principe van de bots-auto.
Vreemd. Vroeger was kermis nog gewoon leuk. althans in het begin. Later werd er gevochten op de botsautobaan bij ons voor de deur (dat dat ding daar stond was tot ergernis van mijn moeder) maar het begon lief.
Als ik vanaf de lagere school naar huis liep stonden er ineens die grote vrachtauto's en die caravans. Die stonden er niet voor niets. De kriebel in mijn buik begon. De botsauto's kwamen. De grijpkranen, draaimolen, snoeptent, schiettent en overige meuk werden vergeten en alleen bezocht wanneer mijn vader zijn huisvader plicht deed en ons als gezin meenam. De stoere jongens uit de buurt die er vroeg genoeg bij waren mochten meehelpen. Plankjes uitleggen, sjouwen met dingen die eigenlijk te zwaar waren en later zelfs op het dak van de attraktie het zeildoek slepen. Gaaf! Mijn moeder was in tranen! Mijn mooie dure "echte" jeansbroek was vernield. Maarja, ik kon toch niet in de typische jaren 80 corduroy broek meehelpen. Dat was niet stoer. Als dank voor de hulp kregen we, als het niet te druk was, het felbegeerde sleuteltje. Daarmee mochten we, als er wagentjes vrij waren parkeren. Dat was heel stoer. Alsof we nooit anders deden racede we rond hangend aan de palen die de hoogspanning boven ons hoofd verbonden met de electromoteren in de wagentjes en sprongen van wagen naar wagen om de verweesde voertuigjes veilig terug te brengen.
Wij waren de stoerste mannen van het dorp. Kleinere jongens, of de jongens die wel, leunend op hun crossfiets keken maar niets deden keken naar ons op. Grotere jongens probeerden ons tegen de schenen te rijden. Wij waren koningen van het dorp. Te jong en te blue om naar de meiden om te kijken die ons aangaapten. Later probeerde we meisjes mee te nemen in de botsauto's wat ons op strenge blikken en soms zelfs dreigen met de bel kwam te staan.. Want dat mocht toch niet. Heerlijk in de lucht van de overgeparfumeerde bakvissen van een dorp verder, want meisjes uit je eigen dorp.. dat zijn meisjes dus naar! Onbewust van de status van die meisjes chaufeerden we die dames rond. De één bekend als degene die met haar borsten uit het raam hing en de ander bekend als sloerie for no obvious reasons maar ze kwam uit de stad dus dat zei genoeg..
Dan was het ineens weg. De kermis die bijna een week had moeten opbouwen, drie dagen draaide, was in een nacht verdwenen. verpakkingen van goedkoop chinees speelgoed, zakjes van de oliebollen, zaagsel van knalerwten lagen als stille getuige in de modderpoel waar zich enkle nog het silhouet van de kermis aftekende. Met de kermis was ook mijn status verdwenen. Ik was gewoon weer die slappe sukkel. Weer een jaar wachten.
Met de jaren kwam ook het gebrek aan tijd en zin om te helpen en droogde het gevoel een beetje op. Zeker toen mijn moeder stierf. Tussen het moment van sterven en de begrafenis stond de kermis ineens daar. Op goed vrijdag stond de kermis stil en reden we naar het lege huis vol herinneringen. De donkere kermis stond daar als verstild voor onze deur. Alsof ook de kermis gestorven was. Een uitgestorven kermis komt eng over! De dreigende overhangende uithangborden, de gedoofde lampen die wel de straatlantaarns reflecteerde, de afgedekte plastic dieren van de draaimolen leken zo uit een Hitchcock film te komen.
Nooit heb ik meer kunnen genieten van de kermis. Het sprookje bestaat niet meer. De droom is ontluisterd net als sinterklaas als je er achterkomt dat je jarenlang bedrogen bent dat het slechts een dun schilletje is rond heel veel leegte.
Ik kijk uit naar volgend jaar en wil er eigenlijk op een bankje gaan zitten en mensen kijken. Mensen die niet zien dat de keizer naakt is. Dat ze genieten van veel vorm en leegte.
In het slaperige vleuten waren de 10 atracties weer neergestreken voor de jaarlijkse kermis. Leuk zo rond de uitkering van het vakantiegeld. Kinderen willen spontaan auto's wassen, zijn weer lief, en willenniets liever dan rondje na rondje in de draaimolen, spin, zijwaartsdraaiend eng ding en botsauto's. Bakvissen doffen zich op en tonen met het laagst uitgesneden topje dat ze voorbij de keurende blik van moeders kunnen smokkelen hun hoop voor de toekomst aan de vers gekapte stoere jongens. De stoere jongens vallen in het niet bij de mannen in spé van de botsauto's en spin, die met onevenredig grote sleutelbossen en ditto schakel armbanden de eksters uit het dorp de ogen uitsteken. De meisjes, het archetype van oerman (ten onrechte) herkennend zwermen om de mannen en jongens heen en menigeen zal voor de eerste keer gekust, bevoeld of zelfs gekend worden. Brave huisvaders slepen hun gezin, altijd minstends een uur te kort, langs alle pedagogisch verantwoorde familie atrakties. Zij falen in het schieten van een beer, bestellen de verkeerde nougat bij de suikerspin dame, die zo heet vanwege haar kapsel en niet om haar koopwaar want dat standje staat verderop, grijpen net naast de imitatie iPod trekken een barbie voor hun zoon en een pijl en boog voor hun dochter. Zij horen niet meer bij de stoere jongens en zijn hun link met het archtype voor altijd kwijt! Hoewel iedereen zijn best doet om het moment te grijpen en te bewaren en ongeremd te genieten zie je de uitgeblustte blikken, als van gekooide wilde dieren, van het kermisvolk. In elk dorp is iedereen enthousiast met hun komst behalve zij zelf. Ze doen overal hetzlelfde, ze draaien hun rondjes, roepen door de microfoon "haal die muntjes aan die kassa Come On" en drukken zuchten op de knop om de halfgevulde attractie weer te starten.
Kortom, kermis is troosteloos, woest en ledig.
Vorig jaar gingen we naar de kermis met de Visjes. Dit jaar konden we ons beperken tot de povertjes (de serveerster vond ons echt irritant omdat we de grote portie, die als normaal op de kaart stonden, te klein vonden en daarom povertjes noemden in plaats van poffertjes). Het jaar dat we wel gingen botsten we te vaak tegen een meneer met een MocroMohawk kapsel. Je kent dat wel. Aan de zijkanten opgeschoren en als de pizzakoerierfooien mee waren gevallen met motiefje, en van boven wat langer naar achter uitlopend in een OpelManta coupe. Een Mat dus. Dit heerschap botste tegen moeders met kleuters, eerdergenoemde bakvissen, andere Mocro's en tegen ons. Dit gebruik makend van alle beschikbare ruimte in de botsauto en hangend aan zijn stuur met gestrekte arm en een hand aan de kin alsof hij nadacht over existentiele filosofische vraagstukken. Botste je tegen hem dan werd hij woest. Moest je dan lachen dan werd hij nog woester. We vermeden hem, ontweken zijn futile poginen om ons de baan af te rammen en frustreerde hem dus enorm. Het was Humor. Op de één of andere manier kwamen de zelfde types op de baan en wij kozen eieren voor het geld en smeerde hem. Hij riep nog iets over doodmaken.. Hem ontging dus, ondanks zijn overpeinzingen het principe van de bots-auto.
Vreemd. Vroeger was kermis nog gewoon leuk. althans in het begin. Later werd er gevochten op de botsautobaan bij ons voor de deur (dat dat ding daar stond was tot ergernis van mijn moeder) maar het begon lief.
Als ik vanaf de lagere school naar huis liep stonden er ineens die grote vrachtauto's en die caravans. Die stonden er niet voor niets. De kriebel in mijn buik begon. De botsauto's kwamen. De grijpkranen, draaimolen, snoeptent, schiettent en overige meuk werden vergeten en alleen bezocht wanneer mijn vader zijn huisvader plicht deed en ons als gezin meenam. De stoere jongens uit de buurt die er vroeg genoeg bij waren mochten meehelpen. Plankjes uitleggen, sjouwen met dingen die eigenlijk te zwaar waren en later zelfs op het dak van de attraktie het zeildoek slepen. Gaaf! Mijn moeder was in tranen! Mijn mooie dure "echte" jeansbroek was vernield. Maarja, ik kon toch niet in de typische jaren 80 corduroy broek meehelpen. Dat was niet stoer. Als dank voor de hulp kregen we, als het niet te druk was, het felbegeerde sleuteltje. Daarmee mochten we, als er wagentjes vrij waren parkeren. Dat was heel stoer. Alsof we nooit anders deden racede we rond hangend aan de palen die de hoogspanning boven ons hoofd verbonden met de electromoteren in de wagentjes en sprongen van wagen naar wagen om de verweesde voertuigjes veilig terug te brengen.
Wij waren de stoerste mannen van het dorp. Kleinere jongens, of de jongens die wel, leunend op hun crossfiets keken maar niets deden keken naar ons op. Grotere jongens probeerden ons tegen de schenen te rijden. Wij waren koningen van het dorp. Te jong en te blue om naar de meiden om te kijken die ons aangaapten. Later probeerde we meisjes mee te nemen in de botsauto's wat ons op strenge blikken en soms zelfs dreigen met de bel kwam te staan.. Want dat mocht toch niet. Heerlijk in de lucht van de overgeparfumeerde bakvissen van een dorp verder, want meisjes uit je eigen dorp.. dat zijn meisjes dus naar! Onbewust van de status van die meisjes chaufeerden we die dames rond. De één bekend als degene die met haar borsten uit het raam hing en de ander bekend als sloerie for no obvious reasons maar ze kwam uit de stad dus dat zei genoeg..
Dan was het ineens weg. De kermis die bijna een week had moeten opbouwen, drie dagen draaide, was in een nacht verdwenen. verpakkingen van goedkoop chinees speelgoed, zakjes van de oliebollen, zaagsel van knalerwten lagen als stille getuige in de modderpoel waar zich enkle nog het silhouet van de kermis aftekende. Met de kermis was ook mijn status verdwenen. Ik was gewoon weer die slappe sukkel. Weer een jaar wachten.
Met de jaren kwam ook het gebrek aan tijd en zin om te helpen en droogde het gevoel een beetje op. Zeker toen mijn moeder stierf. Tussen het moment van sterven en de begrafenis stond de kermis ineens daar. Op goed vrijdag stond de kermis stil en reden we naar het lege huis vol herinneringen. De donkere kermis stond daar als verstild voor onze deur. Alsof ook de kermis gestorven was. Een uitgestorven kermis komt eng over! De dreigende overhangende uithangborden, de gedoofde lampen die wel de straatlantaarns reflecteerde, de afgedekte plastic dieren van de draaimolen leken zo uit een Hitchcock film te komen.
Nooit heb ik meer kunnen genieten van de kermis. Het sprookje bestaat niet meer. De droom is ontluisterd net als sinterklaas als je er achterkomt dat je jarenlang bedrogen bent dat het slechts een dun schilletje is rond heel veel leegte.
Ik kijk uit naar volgend jaar en wil er eigenlijk op een bankje gaan zitten en mensen kijken. Mensen die niet zien dat de keizer naakt is. Dat ze genieten van veel vorm en leegte.
dinsdag 14 april 2009
Dag Mam
Vandaag was het weer zover. Mijn moeder was jarig. Ik weet niet waarom maar vandaag ging ik, zonder bloemen naar haar toe. Ik voel steeds vreemder als ik daar sta. Een vers gemaaid gazonnetje, een heerlijk zonnetje, wat plantjes en een steen.
Dag Mam!
Ze zegt niet terug. Ik sta daar en ik rook. Ik zucht eens diep en probeer de emotie mij te laten raken. Het werkt niet! Terwijl ik mijn Caballero wegpiek richting grindpad(het lijkt heiligschennis om een sigaret weg te pieken tussen de graven) en ik bedenk dat zij die ook altijd rookte. Het lieve voorjaarszonnetje schijnt in mijn gezicht en ik mis de dramatiek van hier staan in de schemering van een regenachtige avond. Ik draai me om en begin weg te lopen en vraag me af of dit het nou is " een plaatsje geven". Elf jaar alweer. Over 19 jaar ben ik even oud als zij geworden zou zijn op de dag dat ze haar plaatsje betrok daar onder het gazonnetje aan de Raadhuislaan.
Ik moet denken aan wat Visje D vertelde. Ze zou niet weten wat ze moest als ze één van haar ouders zou moeten missen. Ik had willen zeggen dat mijn zus en ik vroeger elkaar vroegen wie ze het meest zouden missen, en met wie ze verder wilden leven. Opa's en oma's kwamen voorbij. Pa en Moe kwamen voorbij. Mijn afweging gaf de innerlijke strijd weer die ik de rest van mijn leven zou voeren. De strijd tussen gevoel en ratio. Mijn vader was de kostwinner en kon ons ondersteunen, mijn moeder was onze wereld. Ik weet niet wat ik toen gezegd heb. Ik kan me, gezien de wat brakke relatie met mijn vader, voorstellen dat ik wel zonder hem verder zou kunnen. nu weet ik het niet meer. Het is raar dat je hele wereld op zijn kop staat als je vreest iemand te verliezen.
Ik weet dat ik er overheen zou moeten zijn maar ik mis mijn moeder elke dag. Ik zou haar niet willen "ruilen" voor mijn vader maar ik zou nog wel eens willen babbelen. Misschien later, als ik groot ben en nog later als ik dood ben kan ik, op de rand van onze wolk naar beneden kijken, onze gezonde sigaretten naar beneden pieken en lachen om de wereld. lachen om onze domme fouten en lachen om de emotie die ik mistte. Lachen om de stomme vertoning. Die rare gozer met dat rare hoedje in zijn hand op die dag die niet dramtisch genoeg was om een kerkhof te bezoeken, die rookte en zich geen raad wist met zijn gevoel en de afwezigheid daarvan.
Ik ben 30, ouder en wijzer dan dat jongetje op de dag af elf jaar geleden met zijn dure pak, dure overhemd, dure schoenen die zijn zonnebril op wilde houden. De tussenliggende periode een afwisseling van melancholie en echt verdriet. van upjes en downs. Nu met uitlaatklep om de struggle met emoties te uitten. nu verstandig?
Ooit op die wolk zullen we het weten.
Dag Mam.. Tot dan..
Dag Mam!
Ze zegt niet terug. Ik sta daar en ik rook. Ik zucht eens diep en probeer de emotie mij te laten raken. Het werkt niet! Terwijl ik mijn Caballero wegpiek richting grindpad(het lijkt heiligschennis om een sigaret weg te pieken tussen de graven) en ik bedenk dat zij die ook altijd rookte. Het lieve voorjaarszonnetje schijnt in mijn gezicht en ik mis de dramatiek van hier staan in de schemering van een regenachtige avond. Ik draai me om en begin weg te lopen en vraag me af of dit het nou is " een plaatsje geven". Elf jaar alweer. Over 19 jaar ben ik even oud als zij geworden zou zijn op de dag dat ze haar plaatsje betrok daar onder het gazonnetje aan de Raadhuislaan.
Ik moet denken aan wat Visje D vertelde. Ze zou niet weten wat ze moest als ze één van haar ouders zou moeten missen. Ik had willen zeggen dat mijn zus en ik vroeger elkaar vroegen wie ze het meest zouden missen, en met wie ze verder wilden leven. Opa's en oma's kwamen voorbij. Pa en Moe kwamen voorbij. Mijn afweging gaf de innerlijke strijd weer die ik de rest van mijn leven zou voeren. De strijd tussen gevoel en ratio. Mijn vader was de kostwinner en kon ons ondersteunen, mijn moeder was onze wereld. Ik weet niet wat ik toen gezegd heb. Ik kan me, gezien de wat brakke relatie met mijn vader, voorstellen dat ik wel zonder hem verder zou kunnen. nu weet ik het niet meer. Het is raar dat je hele wereld op zijn kop staat als je vreest iemand te verliezen.
Ik weet dat ik er overheen zou moeten zijn maar ik mis mijn moeder elke dag. Ik zou haar niet willen "ruilen" voor mijn vader maar ik zou nog wel eens willen babbelen. Misschien later, als ik groot ben en nog later als ik dood ben kan ik, op de rand van onze wolk naar beneden kijken, onze gezonde sigaretten naar beneden pieken en lachen om de wereld. lachen om onze domme fouten en lachen om de emotie die ik mistte. Lachen om de stomme vertoning. Die rare gozer met dat rare hoedje in zijn hand op die dag die niet dramtisch genoeg was om een kerkhof te bezoeken, die rookte en zich geen raad wist met zijn gevoel en de afwezigheid daarvan.
Ik ben 30, ouder en wijzer dan dat jongetje op de dag af elf jaar geleden met zijn dure pak, dure overhemd, dure schoenen die zijn zonnebril op wilde houden. De tussenliggende periode een afwisseling van melancholie en echt verdriet. van upjes en downs. Nu met uitlaatklep om de struggle met emoties te uitten. nu verstandig?
Ooit op die wolk zullen we het weten.
Dag Mam.. Tot dan..
vrijdag 10 april 2009
Overleefd!
Ik heb de drie weken overleefd!Hoera!
Wel heb ik te horen gekregen dat ik op dieet moet. Mijn 88 kilo schoon aan de haak met 1.80m is een iets te hoge BMI en mijn cholesterol is te hoog(6.9 op de schaal van richteren ;-) ). Ik heb een hekel aan die dametjes die met regeltjes uit boekjes mij in het grote gemiddelde willen persen. Een voordeel is dat ik iets heb om met mijn vader over te kletsen.
Mijn moeders sterfdag, een algemene dag voor mij om te zwelgen in mijn ongeluk is ongemerkt aan me voorbijgegaan omdat ik gewoon geen tijd had om er aan te denken. Van 5:00 tot 23:00 uur in touw geweest. pft.. lekker geen ruimte voor emotie.
Wel ben ik er nu een absulute voorstander van om glazen ruiten in gebouwen verplicht te laten voorzien van een opdruk (je weet wel. zo'n vogel op een geluidsscherm. Ik ging er met kilometers per uur tegen aan.. auw.
tot zo ver een teken van leven.. snel verder met een weerbarstige server en modem
Wel heb ik te horen gekregen dat ik op dieet moet. Mijn 88 kilo schoon aan de haak met 1.80m is een iets te hoge BMI en mijn cholesterol is te hoog(6.9 op de schaal van richteren ;-) ). Ik heb een hekel aan die dametjes die met regeltjes uit boekjes mij in het grote gemiddelde willen persen. Een voordeel is dat ik iets heb om met mijn vader over te kletsen.
Mijn moeders sterfdag, een algemene dag voor mij om te zwelgen in mijn ongeluk is ongemerkt aan me voorbijgegaan omdat ik gewoon geen tijd had om er aan te denken. Van 5:00 tot 23:00 uur in touw geweest. pft.. lekker geen ruimte voor emotie.
Wel ben ik er nu een absulute voorstander van om glazen ruiten in gebouwen verplicht te laten voorzien van een opdruk (je weet wel. zo'n vogel op een geluidsscherm. Ik ging er met kilometers per uur tegen aan.. auw.
tot zo ver een teken van leven.. snel verder met een weerbarstige server en modem
dinsdag 24 maart 2009
ik heb nog 3 weken te leven
Vandaag wasik bij de dokter. Het gevoel bekroop me dat ik met mijn afzeik-talent en mijn honger naar dure speeltjes beter dokter had kunnen worden.. Overal mac's en bij elk doktersbezoek krijg ik te horen wat ik allemaal fout doe. De vrouwelijke arts was een schat. Beter dan de originele arts die daar praktijk houdt. De reden dat ik op dinsdag ga en niet op een willekeurige andere dag. Ze keek wat streng over haar brilletje naar me en sprak afkeurend over mijn babbeligheid, mijn roken, mijn allergie voor lichaamsbeweging. De klachten, Nou, ik had wel een lijstje. Maar dat mocht niet. Waar maak je je het meeste zorgen over.. Nou dat wist ik wel. De messneden in mijn hoofd die ik dagelijks heb, die een paar seconden duren en dan weer verdwijnen maar die zo slecht voor je concentratie zijn. Waarom ik me dan zorgen maakte. Nou, mijn vader heeft twee tiatjes gehad enmijn moeder is overleden aan een herseninfarct. Daar hoefde ik me geen zorgen over te maken want als ik kom te sterven aan een herseninfarct of bloeding dan val ik gewoon een keer, zonder waarschuwing om, stelde ze me gerust. Ze wilde wel even mijn bloeddruk meten en sloot mij aan op een automatische doktersassistente die probeerde met een luchtkussentje mijn arm te breken. Ik moest stoppen met praten want deze efficiente vervanging van personeel kon het niet als ik babbelde.. Mijn bloeddruk was keurig (well, that's a first).
Toch moest ik maar een risicoanalyse maken (nee, daar gaat mijn hypotheek).. Maar bloed prikken mocht vandaag niet want ik had al een anta-flutje op. En zo stond ik, niet veel wijzer, wel een stuk armer en met pin inmijn arm buiten. ik belde mijn vrouw.
"Ik heb nog drie weken te leven" . Ze schrok, ze nam me dus serieus.. daar schrok ik dan weer van want dat doet ze normaal nooit.
We babbelden wat en we kwamen tot de conclusie, meer bewegen, stoppen met roken..
Ik heb nog drie weken te leven. De ironie stak me want voor de afspraak voor de risico analyse kon ik kiezen uit twee data. 9 of 14 april. respectievelijk de sterfdag en verjaardag van mijn moeder.(ok het is acht maar dat maakt mij niet uit).
Wat zou ik doen als ik nog drie weken had?
Ik wil de website van tohoe nog afkrijgen.. of heeft dat geen zin. ik wil First Dutch nog vinden maar heb in geen maanden gegeocached. ik wil venetie zien en dan sterven.. Of wil ik gewoon gaan werken en dan op een dag dood wakker worden. Wil ik het weten ofwilik, zelfs als ik het weet het niet weten.. Ik denk het laatste.
Maarten Luther
Als ik wist dat de wereld morgen vergaat, dan zou ik vandaag een boom planten.
Hans Andreus
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Youp:
Vannacht in m'n slaap word ik plots overvallen
Straks komt een auto en die rijdt me kapot
Wanneer zal de dood zijn fiets bij mij stallen?
Wat zal mijn clou zijn? Hoe is mijn plot?
Misschien zegt de dokter:
'Meneer nog twee maanden'
En word ik door een slepende ziekte gesloopt
Men zegt dat dat beter is voor nabestaanden
Maar twee maanden pijn is toch niet wat je hoopt
Deze dag is de eerste van de rest van mijn leven
Dat denken er velen bij hun ontbijt
Terwijl ik altijd denk: ik heb nog maar even
Dit wordt de laatste van een prachtige tijd
Dus moeten we dansen en moeten we vrijen
Moeten we lachen en drinken vol vuur
Lief hou me vast want nu ben ik nog bij je
Tijd is toch geld dus het leven is duur
En ik merk elke dag dat ik me vergis
En dat er dan nog een dag over is.
Toch moest ik maar een risicoanalyse maken (nee, daar gaat mijn hypotheek).. Maar bloed prikken mocht vandaag niet want ik had al een anta-flutje op. En zo stond ik, niet veel wijzer, wel een stuk armer en met pin inmijn arm buiten. ik belde mijn vrouw.
"Ik heb nog drie weken te leven" . Ze schrok, ze nam me dus serieus.. daar schrok ik dan weer van want dat doet ze normaal nooit.
We babbelden wat en we kwamen tot de conclusie, meer bewegen, stoppen met roken..
Ik heb nog drie weken te leven. De ironie stak me want voor de afspraak voor de risico analyse kon ik kiezen uit twee data. 9 of 14 april. respectievelijk de sterfdag en verjaardag van mijn moeder.(ok het is acht maar dat maakt mij niet uit).
Wat zou ik doen als ik nog drie weken had?
Ik wil de website van tohoe nog afkrijgen.. of heeft dat geen zin. ik wil First Dutch nog vinden maar heb in geen maanden gegeocached. ik wil venetie zien en dan sterven.. Of wil ik gewoon gaan werken en dan op een dag dood wakker worden. Wil ik het weten ofwilik, zelfs als ik het weet het niet weten.. Ik denk het laatste.
Maarten Luther
Als ik wist dat de wereld morgen vergaat, dan zou ik vandaag een boom planten.
Hans Andreus
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Youp:
Vannacht in m'n slaap word ik plots overvallen
Straks komt een auto en die rijdt me kapot
Wanneer zal de dood zijn fiets bij mij stallen?
Wat zal mijn clou zijn? Hoe is mijn plot?
Misschien zegt de dokter:
'Meneer nog twee maanden'
En word ik door een slepende ziekte gesloopt
Men zegt dat dat beter is voor nabestaanden
Maar twee maanden pijn is toch niet wat je hoopt
Deze dag is de eerste van de rest van mijn leven
Dat denken er velen bij hun ontbijt
Terwijl ik altijd denk: ik heb nog maar even
Dit wordt de laatste van een prachtige tijd
Dus moeten we dansen en moeten we vrijen
Moeten we lachen en drinken vol vuur
Lief hou me vast want nu ben ik nog bij je
Tijd is toch geld dus het leven is duur
En ik merk elke dag dat ik me vergis
En dat er dan nog een dag over is.
vrijdag 7 april 2006
Ben je trots op me?
Dag Mam,
Ben je trots op me, als je op me neer kijkt vanuit de hemel? De dag voor je stierf, toen de dokter vertelde dat ze een hartfilmpje ging maken getuigde jij van je geloof door te zeggen dat er iemand in je hart woonde. En dat ik het ook al wist omdat ik dominee zou worden. Ben je nou trots op me ook al ben ik het niet geworden?
Ben je trots op me dat ik bij Youth for Christ werk, met computers, en dat ik nu overspannen thuis zit omdat ik het niet meer aan kon?
Ben je nou trots op me dat ik weer ga trouwen, omdat de vrouw die ik van jou vol moest proppen die mij moest verzorgen er met een ander vandoor ging?
Ben je nu trots op me dat ik mijn leven na 28 jaar nog steeds niet naar voldoening op de rails heb?
Ben je trots op me nu, de dag van je overlijden ik niet eens de energie op kan brengen drie kwartier te rijden om bloemen op je graf te leggen?
Ik mis je nog elke dag en zou nog zo graag met je willen praten, uit willen huilen op je schoot, S'avonds laat lekker een film met je kijken en praten over het leven, over de dood en over onze Passie het evangelie.
Mam ik mis je zo..
Je zoon
Paul
Ben je trots op me, als je op me neer kijkt vanuit de hemel? De dag voor je stierf, toen de dokter vertelde dat ze een hartfilmpje ging maken getuigde jij van je geloof door te zeggen dat er iemand in je hart woonde. En dat ik het ook al wist omdat ik dominee zou worden. Ben je nou trots op me ook al ben ik het niet geworden?
Ben je trots op me dat ik bij Youth for Christ werk, met computers, en dat ik nu overspannen thuis zit omdat ik het niet meer aan kon?
Ben je nou trots op me dat ik weer ga trouwen, omdat de vrouw die ik van jou vol moest proppen die mij moest verzorgen er met een ander vandoor ging?
Ben je nu trots op me dat ik mijn leven na 28 jaar nog steeds niet naar voldoening op de rails heb?
Ben je trots op me nu, de dag van je overlijden ik niet eens de energie op kan brengen drie kwartier te rijden om bloemen op je graf te leggen?
Ik mis je nog elke dag en zou nog zo graag met je willen praten, uit willen huilen op je schoot, S'avonds laat lekker een film met je kijken en praten over het leven, over de dood en over onze Passie het evangelie.
Mam ik mis je zo..
Je zoon
Paul
donderdag 1 juli 2004
Afleggen en aandoen
Ik preek wel eens. En ik heb dan natuurlijk altijd gelijk. Waarom? Omdat de Bijbel gelijk heeft en ik die zo puur mogelijk probeer weer te geven. Waarom luister ik er dan zelf zo slecht naar?
Paulus heeft het regelmatig over je oude leven afdoen en je nieuwe leven aandoen.
Ik moet daar noodgedwongen ook aan doen. Op een radicale wijze.
Mijn vrouw heeft me verlaten dus een nieuwe gezocht en gevonden. (of zij mij)
Mijn huis staat te koop.. Een nieuwe.. ach daar heb ik het al eens over gehad.
Mijn baan opgezegd (anders hadden ze mij er vroeg of laat uitgegooid.. En een nieuwe gevonden.
Vandaag mijn oude auto ingeleverd bij de werkgever.. En een nieuwe (van 13 jaar oud) in gebruik genomen.
Mijn vader zij dat ik niet sentimenteel mocht worden. Het was mijn keuze. Ik heb toch zin in een nieuw begin? dat is waar..
Maar het gaat dieper (Phill if you read this.. here comes the best part)
Ik heb Shreq 2
gezien vanavond en uit Shreq 1
had ik de les al geleerd maar in twee kwam het weer opnieuw naar voren.
unions have layers!
Het gaat er niet om wat je naar de buitenkant laat zien maar wat er aan de binnenkant in je omgaat. Ik probeerde al zoveel mogelijk mezelf te laten zien maar na wat commentaar gelezen te hebben van ex-collega's gaat er een lichtje branden.
Een van mijn superieuren schreef "je hoeft niet altijd de clown te zijn. Mensen genieten ervan om naar een clown te kijken maar aan het eind van de show gaat iedereen naar huis en de clown blijft alleen achter"
Ik moet meer mezelf zijn. Sommige mensen zullen die Polleke accepteren: Mooi. Anderen niet. Daar moet ik dan maar lak aan hebben. Dat is hun probleem.
Nu de praktijk nog.
Een clown kan zich afschmincken maar hoe krijg ik mijn uienlaagjes eraf?
Hoe begin ik met een fris nieuw leven als mijn oude leven financieel en gevoelsmatig nog heel wat losse eindjes heeft?
II kor 5:17 (toevallig mijn doop tekst) zegt: Zo is dan wie in Christus is een nieuwe schepping; het oude is voorbijgegaan, zie, het nieuwe is gekomen.
Nou op mijn knieen dan maar. Weer opnieuw beginnen. daar waar het de vorige keer ook begon Veilig thuis. Veilig in Jezus' armen
Paulus heeft het regelmatig over je oude leven afdoen en je nieuwe leven aandoen.
Ik moet daar noodgedwongen ook aan doen. Op een radicale wijze.
Mijn vrouw heeft me verlaten dus een nieuwe gezocht en gevonden. (of zij mij)
Mijn huis staat te koop.. Een nieuwe.. ach daar heb ik het al eens over gehad.
Mijn baan opgezegd (anders hadden ze mij er vroeg of laat uitgegooid.. En een nieuwe gevonden.
Vandaag mijn oude auto ingeleverd bij de werkgever.. En een nieuwe (van 13 jaar oud) in gebruik genomen.
Mijn vader zij dat ik niet sentimenteel mocht worden. Het was mijn keuze. Ik heb toch zin in een nieuw begin? dat is waar..
Maar het gaat dieper (Phill if you read this.. here comes the best part)
Ik heb Shreq 2
gezien vanavond en uit Shreq 1 had ik de les al geleerd maar in twee kwam het weer opnieuw naar voren. unions have layers!
Het gaat er niet om wat je naar de buitenkant laat zien maar wat er aan de binnenkant in je omgaat. Ik probeerde al zoveel mogelijk mezelf te laten zien maar na wat commentaar gelezen te hebben van ex-collega's gaat er een lichtje branden.
Een van mijn superieuren schreef "je hoeft niet altijd de clown te zijn. Mensen genieten ervan om naar een clown te kijken maar aan het eind van de show gaat iedereen naar huis en de clown blijft alleen achter"
Ik moet meer mezelf zijn. Sommige mensen zullen die Polleke accepteren: Mooi. Anderen niet. Daar moet ik dan maar lak aan hebben. Dat is hun probleem.
Nu de praktijk nog.
Een clown kan zich afschmincken maar hoe krijg ik mijn uienlaagjes eraf?
Hoe begin ik met een fris nieuw leven als mijn oude leven financieel en gevoelsmatig nog heel wat losse eindjes heeft?
II kor 5:17 (toevallig mijn doop tekst) zegt: Zo is dan wie in Christus is een nieuwe schepping; het oude is voorbijgegaan, zie, het nieuwe is gekomen.
Nou op mijn knieen dan maar. Weer opnieuw beginnen. daar waar het de vorige keer ook begon Veilig thuis. Veilig in Jezus' armen
Abonneren op:
Reacties (Atom)
Posts
