Het is acht uur. Normaal ben ik mijn bed al uit.. Met moeite want ik ben niet zo'n matineus mens. Zoals voorspeld heb ik vannacht amper en vreselijk slecht geslapen. Ik laat mijn vrouw maar slapen, ze heeft een zware dag voor de boeg. Zware weken of maanden zelfs. Vandaag veranderen we voor altijd in de flierenfluiters die we waren in ouders. Vandaag wordt ons kind, dat vannacht nog de ondefinieerbare massa was die vanuit de buik van mijn vrouw tegen me aan bewoog in een kind met armpjes beentjes en een gezicht. Een kind met een naam. Ons kind.
Zou ik veranderen of ben ik al veranderd? Wat gebeurt er met me? Ben ik het wel waard om vader te worden en kan ik het wel. Laat ik mijn kind niet van de trap vallen, ben ik consequent genoeg om een stabiel kind op te voedden. En de vraag die ik anderen stelde, welke slecht eigenschappen van mezelf en van mijn vrouw ga ik herkennen in ons nakroost.
Deze vragen, deze onzekerheden hielden mij wakker. Schrijven dan maar, dus aankleden en naar beneden. Hier zit ik dan, met mijn sokken op de koude plavuizen en de kou trekt op door mijn ruggegraat. Ik probeer te bidden maar kan alleen maar huilen. Ik wil met mijn moeder praten. Vragen hoe ik was. Hoe was mijn vroegste vroeger en had ze de zelfde angsten?
Ik bidt dan toch maar. Oh God, Hoe kan ik in Uw schaduw een acceptabele vader worden? Wilt U mij helpen.
Ik ben vooral bang. Bang voor mezelf en dat ik het niet kan. Dat ik blijf verzuipen in werk, Cabaret en Flevo. Dat ik niet de vader kan zijn die ik moet zijn. Dat ik niet het geduld heb voor de eindeloze fruitpapjes en poepluiers. Geen geduld voor de alternatieve lego-beleving, voor het verkeerde vriendje van mijn dochter.
Ik vertrouw erop dat het wel goed zal komen maar voorlopig ben ik terug op zwemles. Het koude heldere water is doorzichtig genoeg om de schijnbaar oneindige diepte te onthullen van dat bad. Ik sta nat en koud te rillen op het startblok. Voor de eerste keer zonder kurken. Iedereen ligt zingend en lachend in het zwembad maar ik ril en hoop dat niemand tussen het chloorwater op mijn gezicht de tranen herkent die ik huil.
Ik spring...
Ik hoop dat ik straks kan verzuchten "O Heer onze Heer, Uw handtekening staat prachtig onder heel de wereld.
U laat uw glorie hemelhoog bezingen
door kleine kinderen en zuigelingen
U bent te sterk voor tegenstanders,
uw vijand zwijgt, hij kan niet anders.
Als ik de hemel zie, dat wonder van uw hand
- U bracht de maan en elke ster tot stand –
wat is een kind dan, dat U aan hem denkt;
wat is een mens, dat U hem aandacht schenkt?
O HEER, onze Heer,
uw handtekening staat prachtig onder heel de wereld
U hebt de mens een ereplaats gegeven.
Bijna aan God gelijk, zo mag hij leven.
Mensen zijn, Heer, uw afgezanten.
U legt uw werk in mensenhanden:
De schapen op de dijk, de koeien in de wei,
alles wat leeft in de natuur erbij:
luchten vol vogels en zeeën vol vis,
al wat zijn weg door oceanen kiest.
O HEER, onze Heer,
uw handtekening staat prachtig onder heel de wereld
"
Posts tonen met het label bang. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bang. Alle posts tonen
dinsdag 22 juni 2010
vrijdag 12 juni 2009
Vampier-klanten
Waarom zitten we als makke schapen te wachten in de wachtkamer. Het maakt iet uit welke medische instelling het is, in elke wachtkamer lijkt het wel het comdoleancebezoek van een dierbare overledene. Zwijgen is het devies, begripvol na elkaar knikken. Het enige dat ons er aan herinnert dat we in een wachtkamer zitten is, indien nodig, het "wie was er het laatst" moment. het moment dat we ons ineens moeten herinneren wie er ook al weer voor ons was.
Gisteren was ik bij de dokter en blijkbaar had deze goed geslapen en zat het tempo er goed in want ik hoefde maar een kwartier langer te wachten dan de planning aangaf. Een babbeltje in de wachtkamer zat er niet in. Blijkbaar vraag je niet "waar komt u voor?" aan degene voor je. Uit beleefdheid waarschijnlijk, de ander niet in verlegenheid brengend. Stel je voor dat je moet vertellen dat je een pussende piercing in je penis hebt. Of last van licht urine verlies. Of je kunt trots vertellen dat dat spotje over jou gaat.. Over het jeweetwel probleem van mannen. Waar je al die mailtjes voor krijgt.. Jeweetwel..
Of omdat mensen, net als ik, een beetje zenuwachtig zijn bij de dokter. Het is een soort automonteur. Althans voor mij. Ik heb ab-so-luut geen verstand van autotechniek. Dus als ik naar de garage moet en hij verteld mij dat de bobine stuk is dan moet ik eerder aan Gert en Samson denken dan aan mijn auto. Of mijn Homokineet.. Zijn dat niet de trappers van je skelter (die ga ik niet uitleggen).. Het verschil is dat je je lichaam niet kunt inruilen als er iets stuk is. Dat je niet voor imitatie of slooponderdelen kunt kiezen als er iets stuk is en je niet de merk-onderdelen wilt kopen (na ja sloop onderdelen zijn er wel.. je moet er alleen zo lang op wachten.
Als je eindelijk naar binnen mag kom je dus binnen in een wereld waar je, als je zelf niet een medisch beroep hebt, geen verstand van hebt. De dokter ziet een patient 10 minuten en heeft een uur of vier spreekuur per dag, vijf dagen per week.. Bijna honderd man (m/v) stiefelt door de praktijk. Allemaal moeten ze even kuchen, hun overhemd uit, worden gepord en geprikt en krijgen dezelfde 4 vragen waar dan een doodsvonnis op volgt. varierend van het standaard minder eten, meer bewegen stoppen met roken tot aan het " u gaat dood "
Bij mij was het gevolg (alweer) een aantal kruisjes op een kaart en bloed laten prikken. Weer een wachtkamer, weer een doodvonnis, maar nu met vertraging.
Deze wachtkamer was anders. Er was namelijk iets wat de gebruikelijke routine doorbrak. Bij binnenkomst, iets voor half negen, waren bijna alle stoeltjes bezet. Een wat gezettemevrouw riep al bij binnenkomst ' u bent na mij hoor ha ha'. Toen had ik het al kunnen weten. Ik liet weten er kennis van genomen te hebben en even een sigaretje te gaan roken. Toen ik terugkwam was er niet de gebruikelijke stilte. Er zaten wat dames die elkaar kenden en waar er 1 van voor mij en 1 na mij was binnengekomen iets te "doof" met elkaar te praten en ook hier en daar kwamen wat gesprekjes op gang. De iets gezette mevrouw vroeg of ze een taxi mocht bellen met haar eigen telefoon en bedankte toen het mocht. DAT was het. Deze mevrouw was niet helemaal 100. Het bleek ook toen ze veel te hardop begon te vertellen over de sportdag voor mensen met een handicap, de regiotaxi, het busje, haar vakantie over drie weken in Kochem (zonder Jochem, Puch en vast niet voor Drei Wochen met haar vrienden in de kroeg).
Ze had geen rem. Ze praatte! Te hard en te veel en het was niet interessant maar het doorbrak de begrafenisstemming en mensen volgden haar voorbeeld en begonnen gesprekjes met de wildvreemden naast hen die hetzelfde lot moesten ondergaan.
De mevrouw-met-steekje-los was voor mij en het werd iets rustiger toen zij, redelijk lang, wegbleef voor haar prik. Ik wachtte en dacht aan de kindertjes die ik bang had gemaakt de vorige keer dat ik hier zat door bij vertrek te zeggen "het doet zeer joh, en ik kreeg geen lollie" wat misschien grappig bedoeld was, misschien een poging om de toen WEL heersende spanning te doorbreken maar zeker niet pedagogisch verantwoord.
Ik mocht naar binnen en in het korte gesprekje met de sadistische mevrouw (hoe kun je anders een beroep hebben waar je iedereen pijn mee doet) kwam naar voren dat ze de spoort-niet mevrouw kende en ik gaf dat ze -auw- de spanning had doorbroken. Klote naald!. Toen we een beetje doorgebabbeld hadden over de uitloop (het spreekuur duurde tot 9:15 het was inmiddels half 10 en de wachtkamer was nog vol) mocht ik met pijnlijke arm naar buiten en riep nog " Wat is dit toch een rare kapster" .. er werd gegniffeld..
Zij moesten nog bij de vampier langs.. Lachen was er nog niet bij.. Voor mij ook niet want nu is de wachtkamer voor de uitslag geopend. Spannend, wat zou ik nu weer hebben.
Gisteren was ik bij de dokter en blijkbaar had deze goed geslapen en zat het tempo er goed in want ik hoefde maar een kwartier langer te wachten dan de planning aangaf. Een babbeltje in de wachtkamer zat er niet in. Blijkbaar vraag je niet "waar komt u voor?" aan degene voor je. Uit beleefdheid waarschijnlijk, de ander niet in verlegenheid brengend. Stel je voor dat je moet vertellen dat je een pussende piercing in je penis hebt. Of last van licht urine verlies. Of je kunt trots vertellen dat dat spotje over jou gaat.. Over het jeweetwel probleem van mannen. Waar je al die mailtjes voor krijgt.. Jeweetwel..
Of omdat mensen, net als ik, een beetje zenuwachtig zijn bij de dokter. Het is een soort automonteur. Althans voor mij. Ik heb ab-so-luut geen verstand van autotechniek. Dus als ik naar de garage moet en hij verteld mij dat de bobine stuk is dan moet ik eerder aan Gert en Samson denken dan aan mijn auto. Of mijn Homokineet.. Zijn dat niet de trappers van je skelter (die ga ik niet uitleggen).. Het verschil is dat je je lichaam niet kunt inruilen als er iets stuk is. Dat je niet voor imitatie of slooponderdelen kunt kiezen als er iets stuk is en je niet de merk-onderdelen wilt kopen (na ja sloop onderdelen zijn er wel.. je moet er alleen zo lang op wachten.
Als je eindelijk naar binnen mag kom je dus binnen in een wereld waar je, als je zelf niet een medisch beroep hebt, geen verstand van hebt. De dokter ziet een patient 10 minuten en heeft een uur of vier spreekuur per dag, vijf dagen per week.. Bijna honderd man (m/v) stiefelt door de praktijk. Allemaal moeten ze even kuchen, hun overhemd uit, worden gepord en geprikt en krijgen dezelfde 4 vragen waar dan een doodsvonnis op volgt. varierend van het standaard minder eten, meer bewegen stoppen met roken tot aan het " u gaat dood "
Bij mij was het gevolg (alweer) een aantal kruisjes op een kaart en bloed laten prikken. Weer een wachtkamer, weer een doodvonnis, maar nu met vertraging.
Deze wachtkamer was anders. Er was namelijk iets wat de gebruikelijke routine doorbrak. Bij binnenkomst, iets voor half negen, waren bijna alle stoeltjes bezet. Een wat gezettemevrouw riep al bij binnenkomst ' u bent na mij hoor ha ha'. Toen had ik het al kunnen weten. Ik liet weten er kennis van genomen te hebben en even een sigaretje te gaan roken. Toen ik terugkwam was er niet de gebruikelijke stilte. Er zaten wat dames die elkaar kenden en waar er 1 van voor mij en 1 na mij was binnengekomen iets te "doof" met elkaar te praten en ook hier en daar kwamen wat gesprekjes op gang. De iets gezette mevrouw vroeg of ze een taxi mocht bellen met haar eigen telefoon en bedankte toen het mocht. DAT was het. Deze mevrouw was niet helemaal 100. Het bleek ook toen ze veel te hardop begon te vertellen over de sportdag voor mensen met een handicap, de regiotaxi, het busje, haar vakantie over drie weken in Kochem (zonder Jochem, Puch en vast niet voor Drei Wochen met haar vrienden in de kroeg).
Ze had geen rem. Ze praatte! Te hard en te veel en het was niet interessant maar het doorbrak de begrafenisstemming en mensen volgden haar voorbeeld en begonnen gesprekjes met de wildvreemden naast hen die hetzelfde lot moesten ondergaan.
De mevrouw-met-steekje-los was voor mij en het werd iets rustiger toen zij, redelijk lang, wegbleef voor haar prik. Ik wachtte en dacht aan de kindertjes die ik bang had gemaakt de vorige keer dat ik hier zat door bij vertrek te zeggen "het doet zeer joh, en ik kreeg geen lollie" wat misschien grappig bedoeld was, misschien een poging om de toen WEL heersende spanning te doorbreken maar zeker niet pedagogisch verantwoord.
Ik mocht naar binnen en in het korte gesprekje met de sadistische mevrouw (hoe kun je anders een beroep hebben waar je iedereen pijn mee doet) kwam naar voren dat ze de spoort-niet mevrouw kende en ik gaf dat ze -auw- de spanning had doorbroken. Klote naald!. Toen we een beetje doorgebabbeld hadden over de uitloop (het spreekuur duurde tot 9:15 het was inmiddels half 10 en de wachtkamer was nog vol) mocht ik met pijnlijke arm naar buiten en riep nog " Wat is dit toch een rare kapster" .. er werd gegniffeld..
Zij moesten nog bij de vampier langs.. Lachen was er nog niet bij.. Voor mij ook niet want nu is de wachtkamer voor de uitslag geopend. Spannend, wat zou ik nu weer hebben.
woensdag 3 juni 2009
alpha mannetjes
Het rook er naar testosteron. De geur van zweet, het geluid van doffe klappen galmend in de hoge ruimte, het bleke onverbiddelijke TL licht. Ik was weer eens in de belichaming van een jeugdtrauma: Een sporthal. Niet om mezelf in het zweet te werken natuurlijk, ben je gek. Waarom iemand betalen om jezelf in het zweet te werken. Nee, gisteren was ik, een half uur te vroeg aanwezig om in het piepkleine sporthalletje mijn vrouw op te halen. Een gemelleerd gezelschap van mannen en vrouwen was daar bezig om zichzelf, onder leiding van een postduif met crewcut, te scholen in de kunst van het pijnigen van anderen. En niet met oosterse filosofie overgoten krijgskunst, geen wapengekletter en mooie kostuums, geen witte pakken met gekleurde banden om de rangen en standen aan te geven.. Nee, Gewatteerde plastic handschoenen, springtouwen, matten en stootzakken (leuk alternatief scheldwoord) Het ging hier om boxles.
Mijn vrouw had een cursuszelfbevrediging zelfverdediging of iets wat er op lijkt te doen. Blijkbaar had ze talent en werd haar aangeraden om te gaan boxen. Dat heeft ze dan maar gedaan. En ik moet zeggen dat ze, in tegenstelling tot haar sportschool avontuur, dit aardig vol houdt en ik ging dus maar in op de uitnodiging om haar op te halen van de boxles.
Ik kwam binnen op het moment dat ze aan het sparren was met een kale man die zo veel zweette dat ik niet verbaasd ben als er ooit een nieuwe zee naar hem wordt vernoemd. Een kerel sloeg mijn vrouw. Dan slaan als echtgenoot toch echt al je stoppen door. Een soort bezitterigheid die alleen marrokaanse mannen nog schijnen te hebben (ik ben de enige die mijn vrouw mag slaan) probeerde naar boven te wellen. Maar de rede won het van de emotie en ik ging zitten naast de in zichzelf pratende spillebeen op de bank. De spillebeen was gebiologeerd door de mobiele telefoon van vaderlief en scheen niet in de gaten te hebben dat haar vader een vrouw aan het slaan was. Of ze stoorde zich er niet aan.
Achteraf bleek dat de sparsessies met andere meiden erger waren dan met de mannen. De mannen houden zich in maar de vrouwen rammen gewoon door.
De les ging verder, twee mannen bereiden voor wat de rest moest doen. Een estafettespel. Situps, kniebuigingen en stootzakmeppen. Een kwartier lang. De zwetende mannen begonnen harder de zweten, de vrouwen zagen er steeds minder vrouwelijk uit en een dikkige jongen die een soort combinatie was van Chucky uit childsplay en Mickey uit American Chopper wist van elke ronde van vijf minuten toch wat te slacken door te treuzelen bij het begin en al te starten met "uitlopen" voordat de ronde goed en wel was afgelopen.
Toen was de les afgelopen en moest er gerekt en gestrekt worden en uitgelopen. Een blond meisje niet veel zwaarder dan de spillebeen naast me op de bank had schijnbaar moeite met het onder controle houden van haar armen. Eén arm moest als een soort bankschroef fungeren om de andere arm gestrect in te ontvangen en op te rekken. Ze sloeg zichzelf bijna knock-out stoeiend met haar eigen ledematen. Ik onderdrukte een lach. Ook met achteruitlopen hadden een aantal dames moeite.
Toen ik uiteindelijk mijn zwetende vrouw kon knuffelen was het eerste wat ze zei dat ik de foto's die ik van haar gemaakt had maar moest wissen en niet op internet moest zetten..
Dat doe ik dan maar niet.. Anders slaat ze me in elkaar..
Mijn vrouw had een cursus
Ik kwam binnen op het moment dat ze aan het sparren was met een kale man die zo veel zweette dat ik niet verbaasd ben als er ooit een nieuwe zee naar hem wordt vernoemd. Een kerel sloeg mijn vrouw. Dan slaan als echtgenoot toch echt al je stoppen door. Een soort bezitterigheid die alleen marrokaanse mannen nog schijnen te hebben (ik ben de enige die mijn vrouw mag slaan) probeerde naar boven te wellen. Maar de rede won het van de emotie en ik ging zitten naast de in zichzelf pratende spillebeen op de bank. De spillebeen was gebiologeerd door de mobiele telefoon van vaderlief en scheen niet in de gaten te hebben dat haar vader een vrouw aan het slaan was. Of ze stoorde zich er niet aan.
Achteraf bleek dat de sparsessies met andere meiden erger waren dan met de mannen. De mannen houden zich in maar de vrouwen rammen gewoon door.
De les ging verder, twee mannen bereiden voor wat de rest moest doen. Een estafettespel. Situps, kniebuigingen en stootzakmeppen. Een kwartier lang. De zwetende mannen begonnen harder de zweten, de vrouwen zagen er steeds minder vrouwelijk uit en een dikkige jongen die een soort combinatie was van Chucky uit childsplay en Mickey uit American Chopper wist van elke ronde van vijf minuten toch wat te slacken door te treuzelen bij het begin en al te starten met "uitlopen" voordat de ronde goed en wel was afgelopen.
Toen was de les afgelopen en moest er gerekt en gestrekt worden en uitgelopen. Een blond meisje niet veel zwaarder dan de spillebeen naast me op de bank had schijnbaar moeite met het onder controle houden van haar armen. Eén arm moest als een soort bankschroef fungeren om de andere arm gestrect in te ontvangen en op te rekken. Ze sloeg zichzelf bijna knock-out stoeiend met haar eigen ledematen. Ik onderdrukte een lach. Ook met achteruitlopen hadden een aantal dames moeite.
Toen ik uiteindelijk mijn zwetende vrouw kon knuffelen was het eerste wat ze zei dat ik de foto's die ik van haar gemaakt had maar moest wissen en niet op internet moest zetten..
Dat doe ik dan maar niet.. Anders slaat ze me in elkaar..
dinsdag 8 mei 2007
afscheidsrede
Voor een dag van morgen
Wanneer ik morgen dood ben,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Hans Andreus
Nee ik ga geen zelfoord plegen.. Ik moet naar de tandarts.
De Neo-kampbeul in wittejas, met zijn voetangels in miniatuurformaat. Ik ben er als de dood voor. Die gasten hebben gestudderd. En als ze net zo goed gestudeerd hebben als de studenten die ik om me heen zie (dronke ballen of koor(lees: corps)meiden) dan weet ik niet of ze weten wat ze doen..
Mocht u ik u pas terugzien in de hemel:
ik ben degene met dat kroontje.
edit: Ik leef nog.. Score na zes jaar slechte mondhygiëne en geen tandartsbezoek: slechts twee gaatjes...
Wanneer ik morgen dood ben,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Hans Andreus
Nee ik ga geen zelfoord plegen.. Ik moet naar de tandarts.
De Neo-kampbeul in wittejas, met zijn voetangels in miniatuurformaat. Ik ben er als de dood voor. Die gasten hebben gestudderd. En als ze net zo goed gestudeerd hebben als de studenten die ik om me heen zie (dronke ballen of koor(lees: corps)meiden) dan weet ik niet of ze weten wat ze doen..
Mocht u ik u pas terugzien in de hemel:
ik ben degene met dat kroontje.
edit: Ik leef nog.. Score na zes jaar slechte mondhygiëne en geen tandartsbezoek: slechts twee gaatjes...
dinsdag 6 juni 2006
Zelfreflectie
Bah, wat heb ik er een hekel aan. Reflectie. praten over je gevoelens. Ik heb het er erg moeilijk mee. Helaas is het nuttig gebleken. Het schijnt aan me af te zien. Hoe ik functioneer. Misschien ben ik onzekerder geworden of zekerder of ik heb mijn (on)zekerheid de laatste tijd beter getoond. Ik heb moeten reflecteren op mezelf voor: Mijn Psycholoog, mijn pre-huwelijksbegeleiders, mijn dominee, mijn arbo arts en voor Linda.
Ik krijg ook feedback (hoewel de laatste tijd een stuk minder doordat ik er minder tijd voor heb. Ik heb geleerd van mezelf en van anderen dat ik:
Minder egoïstisch ben dan ik dacht. Ik zorg gewoon niet goed voor mezelf en dat lijkt erg op elkaar (??)
Ik ben erg gevoelig en degen die daar het minst tegen kan ben ikzelf.
Ik denk soms te snel, vul dingen in voor andere mensen en ik heb lang niet altijd gelijk (zeker als dat negatieve gedachten zijn)
Mijn lichaam praat tegen me, mijn eigen psyche praat tegen me.. Daar moet ik naar luisteren.
Ik zou het liefst de brieven die ik gestuurd heb naar Linda, naar de dominee die ons huwelijk gaat inzegenen, mijn ex en mijn leerdoelenvoor YfC graag publiceren en samenvatten en combineren.. Maar ik durf niet... Ben ik eerlijk genoeg geweest, heb ik gelijk. Durf ik dat achterste van mijn tong te laten zien? Durf ik ten overstaan van de 30 lezers die ik per maan dheb te vertellen wie ik ben en wat er schuil gaat achter die grote bek?
Ik durf het niet.....
ik ben banger dan ik dacht voor mijn eigen gevoel en wat dat bij me teweeg brengt.
Ik krijg ook feedback (hoewel de laatste tijd een stuk minder doordat ik er minder tijd voor heb. Ik heb geleerd van mezelf en van anderen dat ik:
Minder egoïstisch ben dan ik dacht. Ik zorg gewoon niet goed voor mezelf en dat lijkt erg op elkaar (??)
Ik ben erg gevoelig en degen die daar het minst tegen kan ben ikzelf.
Ik denk soms te snel, vul dingen in voor andere mensen en ik heb lang niet altijd gelijk (zeker als dat negatieve gedachten zijn)
Mijn lichaam praat tegen me, mijn eigen psyche praat tegen me.. Daar moet ik naar luisteren.
Ik zou het liefst de brieven die ik gestuurd heb naar Linda, naar de dominee die ons huwelijk gaat inzegenen, mijn ex en mijn leerdoelenvoor YfC graag publiceren en samenvatten en combineren.. Maar ik durf niet... Ben ik eerlijk genoeg geweest, heb ik gelijk. Durf ik dat achterste van mijn tong te laten zien? Durf ik ten overstaan van de 30 lezers die ik per maan dheb te vertellen wie ik ben en wat er schuil gaat achter die grote bek?
Ik durf het niet.....
ik ben banger dan ik dacht voor mijn eigen gevoel en wat dat bij me teweeg brengt.
wraak
Ik ga trouwen.. en hiervan wordt ik zenuwachtig..
Ik heb namelijk nogal een bombrief geschreven naar mijn ex... niet dat ze die zal lezen.. maarja...
we zien wel..
Ik heb namelijk nogal een bombrief geschreven naar mijn ex... niet dat ze die zal lezen.. maarja...
we zien wel..
dinsdag 9 mei 2006
pak aan
Gisteren heb ik gehuild..
Na negen dagen samen met mijn meisje was ze weg. gewoon weer werken. Toen ik mijn leif aan de telefoon had moest ik huilen. Ik ben een vent dus dat doe ik niet zo graag. En ik geef het al helemaal niet graag toe.
vandaag heb ik de kriebels. Vandaag ga ik met mijn zusje een pak uitzoeken. Ze krijgt vandaag de kaarten en en komen maar meer kleine dingen bij die we moeten regelen..
spannend.
Het wordt nu echt.
Toen ik haar op Flevo ten huwelijk vroeg leek alles nog ver weg. Nu komt het divcht bij.. Heel dichtbij.
ready steady Marry..
maar eerst maar dat pak.
Na negen dagen samen met mijn meisje was ze weg. gewoon weer werken. Toen ik mijn leif aan de telefoon had moest ik huilen. Ik ben een vent dus dat doe ik niet zo graag. En ik geef het al helemaal niet graag toe.
vandaag heb ik de kriebels. Vandaag ga ik met mijn zusje een pak uitzoeken. Ze krijgt vandaag de kaarten en en komen maar meer kleine dingen bij die we moeten regelen..
spannend.
Het wordt nu echt.
Toen ik haar op Flevo ten huwelijk vroeg leek alles nog ver weg. Nu komt het divcht bij.. Heel dichtbij.
ready steady Marry..
maar eerst maar dat pak.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
