Een opgeruimd [ hoofd, huis ]

Wat verzamelt een mens aan troep. Ik was er als kind al kampioen in om rommel te maken en om alles te bewaren. Een soort bewijsdrang. Mijn vader was niet zo, hij gooide betaalde rekening HOP de prullenbak ik. Ik niet. Vanaf het allereerste begin heb ik alle bankafschriften bewaard. rekeningen en zelfs herinneringen.. Alles netjes in mappen. Soms verslonsde het en moest ik, omdat ik anders geen eten meer kreeg van mijn moeder, mijn kamer opruimen en alles weer op orde brengen.
Wat verhuizingen later ben ik nog steeds een verzamelaar.. Alles is handig en kan later geld besparen. Maar een huis heeft maar zoveel bergruimte en mijn vrouw heeft, net zoals mijn moeder maar zo veel geduld. Dus vandaag moest ik alweer aan de bak.

De mensen die mij wel eens hebben helpen verhuizen weten dat ik nogal wat rommel heb en volgens mij heb ik wel eerder geblogged over mijn verzameling troep. Nu heb ik sinds we in Kamerik wonen al een keer een WagonRlading troep naar de stort gebracht. Een TV, een doos of computermeuk en een jaargang of 68 PCactive. Nu zijn er nog steeds dozen en kratten met tijdschriften en computerkolerezooi die op me stonden te wachten.. En met een aanstaand flevo moest ik toch een en ander uit gaan zoeken.. Vandaag moest ik er dan maar een paar uur voor uittrekken.

Het uitzoeken van de computerrommel ging voortvarend. Diskettes heb ik niet meer nodig en had ik in een vorig rondje al weggegooid (wie gebruikt die dingen nog) Dus die Sony Mavica kan ook wel weg (kopen?). En ik heb de vorige keer die prachtige Brother weggegooid waar ik toen NET een toner voor had gekocht omdat ik dacht dattie leeg was.. Jammer joh..Dus nu kunnen alle printerkabels ook weg. Lang Leve usb en netwerkprinters..

Maar toen.

Toen stond er een doos op instorten met papieren. Gewoon wat multomappen en kladblokken maar daaronder een verzameling herinneringen. Van mijn bewijs van aangifte.. Nee niet dat van Fenna.. dat van MIJ! .. tot wat spullen die ik liever niet meer zie. Brieven en kaarten tot ongeveer de tijd dat ik studeerde. Lieve briefjes, liefdesbriefjes, briefjes van liefjes.

Ik heb er een paar door zitten kijken. Gewoon zomaar willekeurig. Lang niet alles gelezen en ik vraag me af of ik daar spijt van moet hebben of niet want de rest gaat ongelezen (althans dit millenium) weg. Wat highlights waren briefjes van meisjes met wie ik gekust had en die ik daarna nooit meer zag (en dan toch je adres geven) brieven en kaarten van mijn ex. die mij elke week een kaart stuurde toen ik studeerde. Briefjes van een eerder vriendinnetje die mij elke week een zelfgemaakt kaartje stuurde met de hoeveelheid tijd dat we verkering hadden. Maar ook van haar een brief waarin ze aangaf dat ze niet zo graag getuige was van mijn gedrag tijdens een familieruzie.

Een paar bijzonderheden waren de briefjes van Deb, die ik nu -weer- tot mijn vrienden mag rekenen die iets schrijft over evangeliseren en een paar keer een kerstkaartje stuurt. Een kerstkaartje van Peter met wie ik vandaag nog een twittergesprek voerde. Een uitgeprint mailtje (dat ging toen zo toen ik studeerde) van Setkin die me bemoedigt en me een standje geeft over mijn slechte cijfers! Maar ook een kaartje van mijn moeder. Voorop een foto van een vrouw met blote borsten. Ze stuurde die vanaf een kanarisch eiland. Een van de weinige kaartjes die ik van haar kreeg.

En veel kaartjes met gedichtjes en bemoedigingen rond het overlijden van mijn moeder. Veel sterkte ook voor S. Dat doet me zeer.. Maar sommige geven me ook weer zin om die mensen op te zoeken.

Ik denk dat ik eens mijn nichtje een kaartje gaat sturen want die heeft echt een vermogen aan postzegels in de brand gestoken voor mij.. en Ronny, mijn buurman heeft creatief en liefdevol veel kaartjes gestuurd.. en last but not least E. Ik denk dat ik 3 weken verkering met haar heb gehad maar ze stalkte me enorm..

OP zolder, bovenaan de trap, die net opgeruimd was. staat een verzameling dozen. netjes uitgezochte computerspullen en een doos met zilte tranen... Een doos met herinneringen die gerecycled worden. Een aantal wordt weggestopt en ooit weer opgeduikeld. een ander deel weggegooid en nooit meer aan gedacht (hopelijk) maar een aantal hebben weer wat opgerakeld..


Mijn vrouw vindt alles goed. Zolang ik die troep maar opruim.

Vader?

Het is acht uur. Normaal ben ik mijn bed al uit.. Met moeite want ik ben niet zo'n matineus mens. Zoals voorspeld heb ik vannacht amper en vreselijk slecht geslapen. Ik laat mijn vrouw maar slapen, ze heeft een zware dag voor de boeg. Zware weken of maanden zelfs. Vandaag veranderen we voor altijd in de flierenfluiters die we waren in ouders. Vandaag wordt ons kind, dat vannacht nog de ondefinieerbare massa was die vanuit de buik van mijn vrouw tegen me aan bewoog in een kind met armpjes beentjes en een gezicht. Een kind met een naam. Ons kind.

Zou ik veranderen of ben ik al veranderd? Wat gebeurt er met me? Ben ik het wel waard om vader te worden en kan ik het wel. Laat ik mijn kind niet van de trap vallen, ben ik consequent genoeg om een stabiel kind op te voedden. En de vraag die ik anderen stelde, welke slecht eigenschappen van mezelf en van mijn vrouw ga ik herkennen in ons nakroost.

Deze vragen, deze onzekerheden hielden mij wakker. Schrijven dan maar, dus aankleden en naar beneden. Hier zit ik dan, met mijn sokken op de koude plavuizen en de kou trekt op door mijn ruggegraat. Ik probeer te bidden maar kan alleen maar huilen. Ik wil met mijn moeder praten. Vragen hoe ik was. Hoe was mijn vroegste vroeger en had ze de zelfde angsten?

Ik bidt dan toch maar. Oh God, Hoe kan ik in Uw schaduw een acceptabele vader worden? Wilt U mij helpen.

Ik ben vooral bang. Bang voor mezelf en dat ik het niet kan. Dat ik blijf verzuipen in werk, Cabaret en Flevo. Dat ik niet de vader kan zijn die ik moet zijn. Dat ik niet het geduld heb voor de eindeloze fruitpapjes en poepluiers. Geen geduld voor de alternatieve lego-beleving, voor het verkeerde vriendje van mijn dochter.

Ik vertrouw erop dat het wel goed zal komen maar voorlopig ben ik terug op zwemles. Het koude heldere water is doorzichtig genoeg om de schijnbaar oneindige diepte te onthullen van dat bad. Ik sta nat en koud te rillen op het startblok. Voor de eerste keer zonder kurken. Iedereen ligt zingend en lachend in het zwembad maar ik ril en hoop dat niemand tussen het chloorwater op mijn gezicht de tranen herkent die ik huil.

Ik spring...


Ik hoop dat ik straks kan verzuchten "O Heer onze Heer, Uw handtekening staat prachtig onder heel de wereld.

U laat uw glorie hemelhoog bezingen
door kleine kinderen en zuigelingen
U bent te sterk voor tegenstanders,
uw vijand zwijgt, hij kan niet anders.
Als ik de hemel zie, dat wonder van uw hand
- U bracht de maan en elke ster tot stand –
wat is een kind dan, dat U aan hem denkt;
wat is een mens, dat U hem aandacht schenkt?

O HEER, onze Heer,
uw handtekening staat prachtig onder heel de wereld

U hebt de mens een ereplaats gegeven.
Bijna aan God gelijk, zo mag hij leven.
Mensen zijn, Heer, uw afgezanten.
U legt uw werk in mensenhanden:
De schapen op de dijk, de koeien in de wei,
alles wat leeft in de natuur erbij:
luchten vol vogels en zeeën vol vis,
al wat zijn weg door oceanen kiest.

O HEER, onze Heer,
uw handtekening staat prachtig onder heel de wereld
"

Dag mam

Jemig mam.

12 jaar alweer?

Je bent nu langer dood dan mijn zusje leeft. Weet je mam ik weet niet meer hoe je stem klonk, en ik kan je luchtje niet meer ruiken. Ik kan je niet meer zo zien staan ergens in de kamer.. Ik voel me schuldig dat je geen onderdeel meer bent van mijn leven. Je hebt het scheiden en lijden, mijn huwelijk, mijn banenwissels mijn cabaretcariere allemaal gemist..

Nu wordt ik vader en zou jij voor de derde keer oma zijn geworden. Vandaag zou je 61 zijn. Jong voor een oma van 3 kleinkinderen.

er gaat geen dag voorbij of ik herinner me iets van je, praat ik als je en mis ik je. Iemand anders gaat de gordijntjes naaien voor de babykamer.. iemand anders zal naast pa staan als hij zich over de wieg buigt en mompelt "klein"
.
Ik weet dat dit geen zin heeft. De internetverbindingen komen niet tot in de hemel, en straks, als ik tegen die stomme steen sta te praten hoef ik ook niet op reactie te wachten.

Ik wil gewoon dat ik even tegen je kan praten, vertellen hoe ik me voel, hoe bang ik ben om vader te worden. Dat het wel goed met me gaat, dat je je geen zorgen hoeft te maken.. dat je trots op me kan zijn. Ik wil je vragen er voor me te zijn, hoe ik was toen ik klein was, raad en daad van mijn moeder..

Jemig mam. het is twaalf aar geleden en ik zit weer te janken..

Dag lieve mam..

Ik mis je . je bent mijn allerliefste moeder!

je allerliefstezoon,

Paul

Advent

Advent is wachten op het wonder en Vol Verwachting Klop ons Hart.. Vooral als je -zelf- een kind krijgt. Nou ja, zelf, ik heb de helft van het DNA geleverd. Ja, voor de mensen dien erg traag van begrip zijn.. We zijn zwanger ;-)

Toen ik vroeg: "mag ik er dan over bloggen" antwoorde de moeder van mijn kind: "ja hoor dan blog je tenminste eens over mij". Nee Leuk!


Ouderschap schijnt lastig te zijn. Vrouwlief heeft ervaring, die heeft van 9 tot 5 kinderen om zich heen. Die kun je aan het eind van de dag aan de ouders teruggeven. ook als het kind stuk is of de batterijen moeten vervangen worden kun je de verantwoordelijkheid afschuiven. Dat kan met een eigen kind niet. Die verantwoordelijkheid beangstigd mij een beetje. Als ik zo naar mijn rooster voor de komende drie weken kijk denk ik "daar komt vanzelf verandering in" Ik ben geen avond thuis, ren van hot naar her en hoef daar alleen rekening te houden met vrouwlief. Straks met een kind kan dat ab-so-luut niet meer

sschreef ik nou vrouw-lief ? dat mag niet

Ok. Vrouw dan maar. Komt ook dichter in de buurt van de werkelijkheid. Iedere man vraagt zich af hoe het is om een zwangere vrouw te hebben.. Nou dat zwanger maken was geen probleem, het omgaan MET die zwangere huilbui vrouw is een stuk lastiger.

Mijn vrouw is, was het toonbeeld van begrip en geduld.. Dat moet ook wel met een man zoals ik maar nu is ze veranderd in een .. Tja in wat eigenlijk. Ik kan het het best vergelijken met een slaperig woestijnstadje in tornado alley. Je ziet er (nog) niets speciaal aan maar het is loom en slaperig maar kan in een mum van tijd omslaan in een allesvernietigend stuk natuurgeweld.

Twijfel je er aan om een kind te krijgen op de natuurlijke manier of om gewoon ergens een kind op de kop te tikken zoals Madonna deed.. Kies dan voor het laatste. Het scheelt avonden alleen zitten omdat je vrouw voor de buis hangt. Woelen en draaien meer dan normaal, rare eetgewoontes en dingen ineens niet meer lekker vinden "kijk schat, ik heb je favoriete onzinproduct gekocht wat ik niet lust en te duur vind speciaal voor jou" En dan " Lust ik niet meer" als verwijtend antwoord krijgen.

Nee dan iets waar ik niets van wist. Zwangerschaps dementie. Mijn vrouw vergeet spontaan dat ik niet thuis kom voor het eten en staat voor een weeshuis liflafjes te bakken en als ik bel om haar "hallo" te zeggen stort ze over me uit dat ze van niets wist. Of dat je s'ochtends vroeg je bed uit komt en een eierkoekje wil moet smeren en terugkomt met een cracker omdat de eierkoeken op zijn -en dat ze je dan nog beschuldigt van het opmaken van de eierkoeken- . En s'avonds vraagt of je de andere helft van de eierkoek van vanmorgen wil smeren zodat ik er niet zo vroeg uit hoef.. (wel lief) .. Zo dement als een deur!

Maar genoeg negatiefs. Het is wel het kasteel waar mijn kind in woont de komende maanden. En dat kind moet wel van 1cellige zygote uitgroeien tot een ADHD-nerdje en dat schijnt een aanslag te zijn op een vrouwenlichaam (ik heb Linda nog niet horen terugverlangen naar gewoon menstrueren) Het is mijn prinses, mijn moederkloek en ik respect voor het offer dat ze brengt voor ons geluk.

Ik heb zin in deze advent.. De laatste samen..

En ineens ben je 30

Vanavond was Big op tv. De schattige film met Tom Hanks die op een ochtend wakker wordt en ineens 30 is. Ineens ben je van nog net niet echte puber van 13, die voetbalkaartjes heeft, die meisjes net ziet staan maar de meisjes hebben door dat je liever speelt met je vrienden dan knuffelt met meisjes. En dan ineens ben je 30. De omgekeerde Peter Pan. Je mag alles, en iedereen waardeert je jeugdigheid maar toch blijf je een jongetje van 13. Het gat in de markt voor speelgoedmarketeers...

Ineens herkende ik mezelf in Hanks, zij het dat ik iets minder knap ben. Ik werd op een ochtend wakker en was ineens volwassen. Ik begrijp nog steeds niets van de dynamiek van de professionele wereld, ik begrijp nog niets an dynamiek tussen man en vrouw en verlang er naar om lekker thuis te wonen en naar school te gaan en na school te spelen. Gewoon met de lego of een spel op de computer, buiten oorlogje.. een zomer die eeuwig duurt.

Is het het verlangen om weer bij mama thuis te komen en 10 keer langs haar te rennen en de elfde keer huilend tegen haar aan te kruipen? Of is het het flierefluiten van op school zitten. Of is het het ontsnappen aan verantwoordelijkheid?

Ik speelde met kinderen afgelopen weekeinde op een bruiloft in frankrijk. Ontwapenend hoe een kind het kind in mij herkent. we kletsten, ik maakte domme fouten legde veel moeilijke woorden uit en kletste , knuffelde en danste met een leeftijdsgenootje van 8.

Als ik terugdenk aan de bruiloft weet ik dat ik me vermaakt heb. ik weet ook dat ik hoop dat zij dit vasthoudt en niet op een ochtend wakker wordt en dat haar kat niet meer met haar wil praten.


Wie vertelt me van het leven
Grote broer die weet het best
Als ik groot ben wil ik even
Groot en sterk zijn als de rest
De poes vindt van niet
Hij zegt, ik kan hem niet verstaan
Als ik groot ben is dat van de baan
Want grote mensen praten niet met poezen
En nu ben ik groot
En belangrijk en student
Grote broer, je bent nu dood
Ik heb je nooit als vriend gekend
Je bent een zware man
Je bent een grote, vreemde vader
Een meneer die het weten kan
Maar voor mij ben je alleen maar een verrader
Vlinders zongen in de bomen
Vogels zaten op mijn hand
Kleine man, je bent aan 't dromen
Kom, gebruik nu je verstand
En dat heb ik nu gedaan
Eerst was verstand een heel nieuw spel
De poes kon ik niet meer verstaan
De school werd na een week een hel
Het paradijs is niet voor grote jongens
Tot dusver heel normaal
Iedereen wordt eenmaal groot
Het overkomt ons allemaal
En ieder sterft zijn kinderdood
Je wordt een grote vent
Je wordt een trage lange jongen
Die Tacitus en Wolkers kent
En al zijn dromen netjes heeft verdrongen
Vlinders moeten rupsen worden
Vogels kruipen in hun ei
Vliegen hoort niet in de orde
Van de mensenmaatschappij
Toch is er soms een weg
Toch is er iets dat overleeft
En soms, dan kan je even weg
Omdat wie wil wel vleugels heeft
Als is het dan alleen maar om te dromen
Alleen maar om te dromen


Boudewijn de Groot Voor de overlevenden Lennart Nijgh

Vampier-klanten

Waarom zitten we als makke schapen te wachten in de wachtkamer. Het maakt iet uit welke medische instelling het is, in elke wachtkamer lijkt het wel het comdoleancebezoek van een dierbare overledene. Zwijgen is het devies, begripvol na elkaar knikken. Het enige dat ons er aan herinnert dat we in een wachtkamer zitten is, indien nodig, het "wie was er het laatst" moment. het moment dat we ons ineens moeten herinneren wie er ook al weer voor ons was.

Gisteren was ik bij de dokter en blijkbaar had deze goed geslapen en zat het tempo er goed in want ik hoefde maar een kwartier langer te wachten dan de planning aangaf. Een babbeltje in de wachtkamer zat er niet in. Blijkbaar vraag je niet "waar komt u voor?" aan degene voor je. Uit beleefdheid waarschijnlijk, de ander niet in verlegenheid brengend. Stel je voor dat je moet vertellen dat je een pussende piercing in je penis hebt. Of last van licht urine verlies. Of je kunt trots vertellen dat dat spotje over jou gaat.. Over het jeweetwel probleem van mannen. Waar je al die mailtjes voor krijgt.. Jeweetwel..
Of omdat mensen, net als ik, een beetje zenuwachtig zijn bij de dokter. Het is een soort automonteur. Althans voor mij. Ik heb ab-so-luut geen verstand van autotechniek. Dus als ik naar de garage moet en hij verteld mij dat de bobine stuk is dan moet ik eerder aan Gert en Samson denken dan aan mijn auto. Of mijn Homokineet.. Zijn dat niet de trappers van je skelter (die ga ik niet uitleggen).. Het verschil is dat je je lichaam niet kunt inruilen als er iets stuk is. Dat je niet voor imitatie of slooponderdelen kunt kiezen als er iets stuk is en je niet de merk-onderdelen wilt kopen (na ja sloop onderdelen zijn er wel.. je moet er alleen zo lang op wachten.

Als je eindelijk naar binnen mag kom je dus binnen in een wereld waar je, als je zelf niet een medisch beroep hebt, geen verstand van hebt. De dokter ziet een patient 10 minuten en heeft een uur of vier spreekuur per dag, vijf dagen per week.. Bijna honderd man (m/v) stiefelt door de praktijk. Allemaal moeten ze even kuchen, hun overhemd uit, worden gepord en geprikt en krijgen dezelfde 4 vragen waar dan een doodsvonnis op volgt. varierend van het standaard minder eten, meer bewegen stoppen met roken tot aan het " u gaat dood "

Bij mij was het gevolg (alweer) een aantal kruisjes op een kaart en bloed laten prikken. Weer een wachtkamer, weer een doodvonnis, maar nu met vertraging.

Deze wachtkamer was anders. Er was namelijk iets wat de gebruikelijke routine doorbrak. Bij binnenkomst, iets voor half negen, waren bijna alle stoeltjes bezet. Een wat gezettemevrouw riep al bij binnenkomst ' u bent na mij hoor ha ha'. Toen had ik het al kunnen weten. Ik liet weten er kennis van genomen te hebben en even een sigaretje te gaan roken. Toen ik terugkwam was er niet de gebruikelijke stilte. Er zaten wat dames die elkaar kenden en waar er 1 van voor mij en 1 na mij was binnengekomen iets te "doof" met elkaar te praten en ook hier en daar kwamen wat gesprekjes op gang. De iets gezette mevrouw vroeg of ze een taxi mocht bellen met haar eigen telefoon en bedankte toen het mocht. DAT was het. Deze mevrouw was niet helemaal 100. Het bleek ook toen ze veel te hardop begon te vertellen over de sportdag voor mensen met een handicap, de regiotaxi, het busje, haar vakantie over drie weken in Kochem (zonder Jochem, Puch en vast niet voor Drei Wochen met haar vrienden in de kroeg).

Ze had geen rem. Ze praatte! Te hard en te veel en het was niet interessant maar het doorbrak de begrafenisstemming en mensen volgden haar voorbeeld en begonnen gesprekjes met de wildvreemden naast hen die hetzelfde lot moesten ondergaan.

De mevrouw-met-steekje-los was voor mij en het werd iets rustiger toen zij, redelijk lang, wegbleef voor haar prik. Ik wachtte en dacht aan de kindertjes die ik bang had gemaakt de vorige keer dat ik hier zat door bij vertrek te zeggen "het doet zeer joh, en ik kreeg geen lollie" wat misschien grappig bedoeld was, misschien een poging om de toen WEL heersende spanning te doorbreken maar zeker niet pedagogisch verantwoord.

Ik mocht naar binnen en in het korte gesprekje met de sadistische mevrouw (hoe kun je anders een beroep hebben waar je iedereen pijn mee doet) kwam naar voren dat ze de spoort-niet mevrouw kende en ik gaf dat ze -auw- de spanning had doorbroken. Klote naald!. Toen we een beetje doorgebabbeld hadden over de uitloop (het spreekuur duurde tot 9:15 het was inmiddels half 10 en de wachtkamer was nog vol) mocht ik met pijnlijke arm naar buiten en riep nog " Wat is dit toch een rare kapster" .. er werd gegniffeld..

Zij moesten nog bij de vampier langs.. Lachen was er nog niet bij.. Voor mij ook niet want nu is de wachtkamer voor de uitslag geopend. Spannend, wat zou ik nu weer hebben.

De barmhartige Vleuteriaan?

Ik zit met een diepe zorg. Een probleem welhaast. Waarom kan ik niet, uit mezelf, van nature, gemakkelijk en zonder er over na te denken van mensen houden?

Zonder in detail te treden:

Er zijn diverse mensen in mijn omgeving waar ik jeuk van krijg. Soms letterlijk. Mensen die niet mijn taal spreken (overdrachtelijk) en ik de hunne niet. Toch moet ik, van mijzelf, van mijn geloof, van deze mensen houden. Dat houden van is makkelijker gezegd dan gedaan. Wat doe je met mensen waarvan je houdt. Je besteedt er tijd mee. Je doet dingen voor ze en weet ik wat al niet meer. Maar op alle plaatsen waar ik kom kom ik mensen tegen die mij niet liggen. Op alle plaatsen waar ik kom kom ik mensen tegen waar ik makkelijk mee omga.

Moet ik nu tijd vrij gaan maken, die ik ook kan besteden aan andere zaken, om met die mensen om te gaan of is vrolijk groeten al voldoende. Is jezelf intern bestraffen dat je op een bepaalde manier over iemand denkt voldoende?

Moeilijk.

Ik denk er nog maar even over na

Dag Mam

Vandaag was het weer zover. Mijn moeder was jarig. Ik weet niet waarom maar vandaag ging ik, zonder bloemen naar haar toe. Ik voel steeds vreemder als ik daar sta. Een vers gemaaid gazonnetje, een heerlijk zonnetje, wat plantjes en een steen.
Dag Mam!
Ze zegt niet terug. Ik sta daar en ik rook. Ik zucht eens diep en probeer de emotie mij te laten raken. Het werkt niet! Terwijl ik mijn Caballero wegpiek richting grindpad(het lijkt heiligschennis om een sigaret weg te pieken tussen de graven) en ik bedenk dat zij die ook altijd rookte. Het lieve voorjaarszonnetje schijnt in mijn gezicht en ik mis de dramatiek van hier staan in de schemering van een regenachtige avond. Ik draai me om en begin weg te lopen en vraag me af of dit het nou is " een plaatsje geven". Elf jaar alweer. Over 19 jaar ben ik even oud als zij geworden zou zijn op de dag dat ze haar plaatsje betrok daar onder het gazonnetje aan de Raadhuislaan.

Ik moet denken aan wat Visje D vertelde. Ze zou niet weten wat ze moest als ze één van haar ouders zou moeten missen. Ik had willen zeggen dat mijn zus en ik vroeger elkaar vroegen wie ze het meest zouden missen, en met wie ze verder wilden leven. Opa's en oma's kwamen voorbij. Pa en Moe kwamen voorbij. Mijn afweging gaf de innerlijke strijd weer die ik de rest van mijn leven zou voeren. De strijd tussen gevoel en ratio. Mijn vader was de kostwinner en kon ons ondersteunen, mijn moeder was onze wereld. Ik weet niet wat ik toen gezegd heb. Ik kan me, gezien de wat brakke relatie met mijn vader, voorstellen dat ik wel zonder hem verder zou kunnen. nu weet ik het niet meer. Het is raar dat je hele wereld op zijn kop staat als je vreest iemand te verliezen.

Ik weet dat ik er overheen zou moeten zijn maar ik mis mijn moeder elke dag. Ik zou haar niet willen "ruilen" voor mijn vader maar ik zou nog wel eens willen babbelen. Misschien later, als ik groot ben en nog later als ik dood ben kan ik, op de rand van onze wolk naar beneden kijken, onze gezonde sigaretten naar beneden pieken en lachen om de wereld. lachen om onze domme fouten en lachen om de emotie die ik mistte. Lachen om de stomme vertoning. Die rare gozer met dat rare hoedje in zijn hand op die dag die niet dramtisch genoeg was om een kerkhof te bezoeken, die rookte en zich geen raad wist met zijn gevoel en de afwezigheid daarvan.

Ik ben 30, ouder en wijzer dan dat jongetje op de dag af elf jaar geleden met zijn dure pak, dure overhemd, dure schoenen die zijn zonnebril op wilde houden. De tussenliggende periode een afwisseling van melancholie en echt verdriet. van upjes en downs. Nu met uitlaatklep om de struggle met emoties te uitten. nu verstandig?

Ooit op die wolk zullen we het weten.

Dag Mam.. Tot dan..

sentimentele oude ziel

Mijn vrouw wil graag lopen sjacheren op de vrijmarkt op koninginnedag. daarom heb ik mijn stille zaterdag doorgebegracht op het zoldertje. Dit zoldertje is slechts een klein stukje van wat er beschikbaar is maar het is groot genoeg om bergen en bergen aan kolerezooi te herbergen. Omdat we kans lopen om binnenkort te moeten verhuizen moesten we er nog eens doorheen rammelen. Het resultaat is dat ik nu hellemaal afgedraaid, met pijn in mijn rug lusteloos op de bank hang. Ook een beetje weemoedig moet ik zeggen want als je door de dozen jeugdsentiment "bladert" pel je telkens een laagje van je verleden af. Mijn knuffels Nijntje en Pinky, schriftjes met hyroglieven van de lagere school, 3 plunjezakken legerattriburen briefjes van vriendinnetje x uit de brugklas periode die mij schreef dat ik naast haar moest gaan zitten en dat ik haar wel mocht kussen, wat we niet durfden, kampbladen van de scouts met verhalen van Supermaver erin, schoolkranten waar ik eindredacteur van was, scripts van toneelstukken, doosjes met oefenkaartjes hebreeuws, flevo posters, getekende verklaringen van "Dit Geloven Wij", kerkbladen, brieven, kleren. Vooral de spullen van mijn moeder, of de dingen die me deden denken aan mijn ex, mijn studie theologie of andere mislukkingen en tegenslagen uit mijn leven stemden mij somber. Met elke laag werd ik melancholieker. soms resoluut, soms met meer twijfel gooide ik dingen weg, propte ze in de door"verkopen" of gooide ik ze in de doos "jeugdsentiment bewaren".

Soms verfoei ik mezelf dat ik alles bewaar en soms hou ik ervan om door die oude meuk heen te bladeren. Misschien moet ik iemand de opdracht te geven om voor vijfitg euro op koninginnedag alles in 1 keer op te kopen. soms hoop ik dat overal de fik in gaat zodat ik lekker opnieuw kan beginnen.

het is zuiverend en louterend om hier doorheen te gaan. ik voel me als herboren.. nu alleen dat oude leven leren afleggen.

vrolijk pasen.

geplaatst door Paul 11 april 2009

Overleefd!

Ik heb de drie weken overleefd!Hoera!

Wel heb ik te horen gekregen dat ik op dieet moet. Mijn 88 kilo schoon aan de haak met 1.80m is een iets te hoge BMI en mijn cholesterol is te hoog(6.9 op de schaal van richteren ;-) ). Ik heb een hekel aan die dametjes die met regeltjes uit boekjes mij in het grote gemiddelde willen persen. Een voordeel is dat ik iets heb om met mijn vader over te kletsen.

Mijn moeders sterfdag, een algemene dag voor mij om te zwelgen in mijn ongeluk is ongemerkt aan me voorbijgegaan omdat ik gewoon geen tijd had om er aan te denken. Van 5:00 tot 23:00 uur in touw geweest. pft.. lekker geen ruimte voor emotie.

Wel ben ik er nu een absulute voorstander van om glazen ruiten in gebouwen verplicht te laten voorzien van een opdruk (je weet wel. zo'n vogel op een geluidsscherm. Ik ging er met kilometers per uur tegen aan.. auw.

tot zo ver een teken van leven.. snel verder met een weerbarstige server en modem

ik heb nog 3 weken te leven

Vandaag wasik bij de dokter. Het gevoel bekroop me dat ik met mijn afzeik-talent en mijn honger naar dure speeltjes beter dokter had kunnen worden.. Overal mac's en bij elk doktersbezoek krijg ik te horen wat ik allemaal fout doe. De vrouwelijke arts was een schat. Beter dan de originele arts die daar praktijk houdt. De reden dat ik op dinsdag ga en niet op een willekeurige andere dag. Ze keek wat streng over haar brilletje naar me en sprak afkeurend over mijn babbeligheid, mijn roken, mijn allergie voor lichaamsbeweging. De klachten, Nou, ik had wel een lijstje. Maar dat mocht niet. Waar maak je je het meeste zorgen over.. Nou dat wist ik wel. De messneden in mijn hoofd die ik dagelijks heb, die een paar seconden duren en dan weer verdwijnen maar die zo slecht voor je concentratie zijn. Waarom ik me dan zorgen maakte. Nou, mijn vader heeft twee tiatjes gehad enmijn moeder is overleden aan een herseninfarct. Daar hoefde ik me geen zorgen over te maken want als ik kom te sterven aan een herseninfarct of bloeding dan val ik gewoon een keer, zonder waarschuwing om, stelde ze me gerust. Ze wilde wel even mijn bloeddruk meten en sloot mij aan op een automatische doktersassistente die probeerde met een luchtkussentje mijn arm te breken. Ik moest stoppen met praten want deze efficiente vervanging van personeel kon het niet als ik babbelde.. Mijn bloeddruk was keurig (well, that's a first).

Toch moest ik maar een risicoanalyse maken (nee, daar gaat mijn hypotheek).. Maar bloed prikken mocht vandaag niet want ik had al een anta-flutje op. En zo stond ik, niet veel wijzer, wel een stuk armer en met pin inmijn arm buiten. ik belde mijn vrouw.

"Ik heb nog drie weken te leven" . Ze schrok, ze nam me dus serieus.. daar schrok ik dan weer van want dat doet ze normaal nooit.

We babbelden wat en we kwamen tot de conclusie, meer bewegen, stoppen met roken..

Ik heb nog drie weken te leven. De ironie stak me want voor de afspraak voor de risico analyse kon ik kiezen uit twee data. 9 of 14 april. respectievelijk de sterfdag en verjaardag van mijn moeder.(ok het is acht maar dat maakt mij niet uit).
Wat zou ik doen als ik nog drie weken had?

Ik wil de website van tohoe nog afkrijgen.. of heeft dat geen zin. ik wil First Dutch nog vinden maar heb in geen maanden gegeocached. ik wil venetie zien en dan sterven.. Of wil ik gewoon gaan werken en dan op een dag dood wakker worden. Wil ik het weten ofwilik, zelfs als ik het weet het niet weten.. Ik denk het laatste.

Maarten Luther
Als ik wist dat de wereld morgen vergaat, dan zou ik vandaag een boom planten.

Hans Andreus


Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.


Youp:


Vannacht in m'n slaap word ik plots overvallen
Straks komt een auto en die rijdt me kapot
Wanneer zal de dood zijn fiets bij mij stallen?
Wat zal mijn clou zijn? Hoe is mijn plot?
Misschien zegt de dokter:
'Meneer nog twee maanden'
En word ik door een slepende ziekte gesloopt
Men zegt dat dat beter is voor nabestaanden
Maar twee maanden pijn is toch niet wat je hoopt
Deze dag is de eerste van de rest van mijn leven
Dat denken er velen bij hun ontbijt
Terwijl ik altijd denk: ik heb nog maar even
Dit wordt de laatste van een prachtige tijd

Dus moeten we dansen en moeten we vrijen
Moeten we lachen en drinken vol vuur
Lief hou me vast want nu ben ik nog bij je
Tijd is toch geld dus het leven is duur
En ik merk elke dag dat ik me vergis
En dat er dan nog een dag over is.

Eind aan de stilte

Iets over achten, het embargo is verlopen. Het grote nieuws mag er uit: Flevo is dood! Lang leve Flevo!

edit: op aanraden van VisjeG de soundtrack erbij (live @ flevo natuurlijk dus brakke kwaliteit)



Na een paar jaar zelfstandig te zijn geeft organisator de pijp aan Maarten en neemt de oude organisator YfC het over met steun van NBG, PKN en de EO.

Hier het persbericht:
11 maart 2008

Xnoizz Flevo Festival maakt doorstart

Youth for Christ Nederland neemt het voortouw in de doorstart van het Xnoizz Flevo Festival 2009. Na het faillissement van organisator Stichting The Crown, besloten YfC, Protestanse Kerk (JOP), de EO en het NBG samen te werken om het festival door te kunnen laten gaan.

Motivatie YfC
‘Het zou ontzettend jammer zijn als dit unieke festival, wat duidelijk zijn eigen cultuur en doelgroep heeft, na 30 jaar zou ophouden te bestaan. We zien nog volop mogelijkheden juist ook in samenwerking met andere christelijke jongerenorganisaties. Dit festival gaat ons net als de vele vrijwilligers echt aan ons hart’, aldus Edward de Kam, directeur YFC Nederland.

De kracht van het Xnoizz Flevo Festival ligt in de combinatie van goede muziek, sfeer en inhoudelijke programma’s. Juist deze sterke punten willen we verder uitbouwen. De vier organisaties, maar ook de inzet van de vele vrijwilligers is daarbij van essentieel belang.

Faillissement The Crown
The Crown draaide al jaren financieel zorgelijk. De verhuizing vorig jaar naar een nieuw terrein zorgde voor een slechter resultaat. Er is een onafhankelijk adviseur betrokken geweest. Hij heeft de opdracht gekregen om mogelijkheden voor een vervolg inzichtelijk te maken. Echter uit zijn advies bleek dat faillissement de enige mogelijkheid was. Gesprekken met de curator over een doorstart zijn in een ver gevorderd stadium en zullen naar verwachting binnen enkele dagen succesvol worden afgerond.

Voorverkoop
De voorverkoop is al van start gegaan. Een all-in kaart voor het festival kost op dit moment €85,-. De periode dat deze speciale voorverkoopprijs geldt, zal verlengd worden.
Het Xnoizz Flevo Festival vindt plaats van 20 t/m 23 augustus 2009 in Bussloo, bij Apeldoorn. Er wordt nu hard gewerkt om een goed programma neer te zetten. Binnenkort hoort u hierover meer. Op 9 april zullen de eerste artiesten en het programma bekend gemaakt worden tijdens Xnoizz Flevo Festival presents Group1Crew en Anderson in Tivoli Oudegracht (utrecht).


Het Xnoizz Flevo Festival wordt jaarlijks in augustus gehouden en trekt ruim 10.000 bezoekers. Het festival biedt jongeren een breed programma aan met muziek uit binnen- en buitenland, lectures, cabaret, theater, kunst, sport en workshops. De missie van het Xnoizz Flevo Festival is jongeren de gelegenheid te bieden om de essentie van het christelijk geloof te ontdekken in een ongedwongen en feestelijke omgeving.

Gedreven
Binnen Youth for Christ (YfC) werken meer dan 150 medewerkers en 4.000 vrijwilligers gedreven aan de ontwikkeling van jongeren. Ongeacht huidskleur, geloof of achtergrond bouwt YfC aan relaties die groei mogelijk maken op sociaal, emotioneel, fysiek en geestelijk vlak. Dat doet YfC via internet, maar ook door multimediatheater op scholen, creatieve tienerprogramma’s voor kerken en jongerenwerkers in de wijk. Jaarlijks heeft YfC contact met meer dan 40.000 leerlingen op school, meer dan 900 kerkelijke tienerclubs en meer dan 3.000 jongeren in de wijk.



Einde persbericht


hier een bloemlezing uit mijn reacties van de laatste tijd

Flevo is sinds 1995 voor mij de manier om op ontspannen manier andere christenen te ontmoeten en mijn geloof te beleven, nieuwe bands te ontdekken en sinds 2003 een hechte vriendenclub. Sinds ik medewerker ben moet ik bij elke Bredenoord aggregaat, bouwhek, manitu, circustent, bouwkeet, portacabin, schaarhoogwerker, stellage, en elk evenement denken aan Flevo.


De afgelopen periode moest ik (moest iedereen) maar afwachten en konden we niet bevroeden dat ons lieve kindje ledemaat voor ledemaat uitelkaar getrokken werd. Weet je, er zijn zoveel vrijwilligers die het hele jaar Flevo "leven" Neem nu JanWillem (hometeam, die gozert die de website gemaakt heeft) zijn hele huis hangt vol met flevo poster petjes tshirts en memorabilia, Gerard en Deborah (die heb ik dagelijks aan de telefoon) en we praten altijd wel even over flevo. Rien, Jelle, JaapJan, Bonno, Judith, Geesje dat zijn allemaal mensen die bussloo's water door de aderen hebben stromen in plaats van Bloed.

Dan hoorde we dat het slecht ging, er gingen roddels over en weer (ik bedoel speculaties) Dat maakte ons boos, verdrietig, onzeker en bang en we bleven maar onwetend. En aangezien ik degene ben zonder enige remming gooide ik het over de mail. Elke punt en komma die namens flevo terugkwam werd gespeld en op de weegschaal en op de rooster gelegd. Soms kwam het goed en soms maakte het me alleen maar bozer.

In het verleden heb ik hard gewerkt om wat te maken van Flevo. Om te zorgen dat zaken nog beter gingen dan voorheen, nog eerder internet (of uberhaubt internet het afgelopen jaar) nog betere computers en wat al niet meer. Ik heb vele sigaretjes gerookt, toen ik op de Lindenhorst werkte of later als vrijwilliger wel eens langs kwam droppen, met Peter en Wilfred, ouwehoergesprekken gehad met Eva, Enrico, Judtih, Eline, Bram, Rik, Hilde, Jilt, Carolien, Henri, Liesbeth, geesje en Vincenza. Lief en leed gedeeld, lekker vroeg op de hoogte (krijg je scherm maar snel genoeg leeg als er weer zo'n bemoeial achter je staat) van allerlei zaken. Ik heb het gevoel dat dat allemaal over is. Het is niet zo want "the show must go on" maar terug in het nest bij YfC en onder de hoede van de grote boze EO en de NBG en PKN lijkt het me toch anders. De enige
teamleden die overblijven zijn nog nat achter de oren, onervaren en wellicht niet zulke flevoconiferen (jaahaa corifeeën) als de oude rotten.

Ik heb van heel veel mensen heel veel geleerd. De laatste jaren vooral van Peter. in mijn groet afgelopen zaterdag riep ik o Captain my Captain.. Die moet ik denk ik uitleggen.

In Dead Poets Society speelt Robin Williams een docent Engels die zijn leerlingen zelf leert nadenken en voor de persoon, de emotie en de diepgang gaat. Als hij naar aanleiding van een incident weggestuurd wordt komt het prachtigste fragment ooit..Een verwijzing naar Whitman.

Walt Whitman (1819–1892). Leaves of Grass. 1900.

O Captain! My Captain!


1

O CAPTAIN! my Captain! our fearful trip is done;
The ship has weather’d every rack, the prize we sought is won;
The port is near, the bells I hear, the people all exulting,
While follow eyes the steady keel, the vessel grim and daring:
But O heart! heart! heart!
O the bleeding drops of red,
Where on the deck my Captain lies,
Fallen cold and dead.

2

O Captain! my Captain! rise up and hear the bells;
Rise up—for you the flag is flung—for you the bugle trills;
For you bouquets and ribbon’d wreaths—for you the shores a-crowding;
For you they call, the swaying mass, their eager faces turning;
Here Captain! dear father!
This arm beneath your head;
It is some dream that on the deck,
You’ve fallen cold and dead.

3

My Captain does not answer, his lips are pale and still;
My father does not feel my arm, he has no pulse nor will;
The ship is anchor’d safe and sound, its voyage closed and done;
From fearful trip, the victor ship, comes in with object won;
Exult, O shores, and ring, O bells!
But I, with mournful tread,
Walk the deck my Captain lies,
Fallen cold and dead.



De overname door het pknnbgeoyfc-concortium kan me eigenlijkniet zoveel schelen. Ik heb met veel plezier er gewerkt en ze zijn achterlijk geweest dat ze me eruit gewerkt hebben. De EO ergert me alleen maar de PKN is een verzameling van de grootste gemeenschappelijke deler en NBG is een commerci"ele instelling geworden. Maar het zijn helden als ze "mijn" flevo willen redden!

Nu de kurk uit de fles is en we weten dat de koek op is, de srijd gestreden is er een opluchting maar ook een reikhalzend uitzien naar "a brand new day".

het zelfstandige, hansje brinker achtige, tijdperk is voorbij. Flevo is niet meer zelf iets maar gewoon een product. Een product met heel veel beinvloeding van buitenaf.

Als ik denk wat het moet betekenen voor die mensen die afscheid nemen van een baan, een hecht team en al het goede wat flevo geeft stemt me dat verdrietig. Ik wens jullie sterkte in alles wat er nog op jullie pad komt. ik hoop jullie allemaal te zien. Als ik bedenk wat voor moeite het zal kosten om het schip recht te houden. als ik bedenk wat het zal kosten om weer vertrouwen te winnen bij medewerkers en betrokkenen en bij andere organisaties.. Maar vooral wat het zal kosten om flevo Flevo te houden!

Ik hoop en bid dat Flevo nog wel ons flevo zal blijven. het Feestje voor Jezus en voor alle mensen waar Jezus van houdt.

De afgelopen periode ben ik boos geworden op het zwijgen, heb ik gehuild om het verlies van al die lieve mensen, gelachen om alle speculaties en na al die emoties is het tijd om even adem te halen en kracht te verzamelen om een Flevo neer te zetten voor 2009 wat zijn weerga niet kent.

Druk en emotioneel

moeilijke dag vandaag. eerst een lange vergadering (waarover later meer).. Voor het zingen de kerk uit om door RTV amersfoort geinterviewd te worden voor TV en radio en door Ons Leidsche Rijn. daarna 3 keer heen en weer ritjes in Afoort doen om te gaan eten en ook weer naar huis. Ik ben zo moe en zo emotioneel..
pfff..

bah! emoties

wat heb jij het afgelopen decenium gedaan

Ik krijg de vraag steeds vaker (dat wil waarschijnlijk zeggen dat ik oud aan het worden ben)..

vandaag antwoordde ik er zo op

tjonge .. 10 jaar in 10 regels

gestopt met studeren en Getrouwd in ''99
werken in de it en verhuisd naar een appartement in 2000
terug naar Nederland eind 2001
huis gekocht in strijen in 2002
gescheiden in 2003
nieuwe liefde en nieuwe baan nieuwe woonplaats in 2004
naar vleuten verhuisd in 2005
getrouwd versie 2.0 in 2006 baan kwijt wat gejongleerd met banen in 2007
vast werk (erg leuk in capelle a/d IJssel maar daar ben ik nooit) in 2008
cabaret cariere van degrond in 2009

tjonge.. das nog een beste lijst als ik het zo opschrijf..

wat heb ik toch een.... interessant leven..

Dag Mam

"Ik vind het niet leuk dat je dood bent en ik mis je elke dag". Zo stond ik gisteren in de regen in het donker aan het graf van mijn moeder. S'avonds belde mijn zusje dat ze via gestalttherapie (die mag ze geven maar dus eerst zelf ondergaan) het zelfde heeft gezegd tegen mijn moeder..

Raar is dat. Ben je dertig, getrouwd 2.0, zelfstandig en mis je je moeder..

Bah emotie.. Kan ik die dingen niet gewoon op marktplaats zetten.. Ze staan zo in de weg..

Regie

Met een kloppend hartje en met mijn sensoren op hyper en mijn adhd geactiveerd stapte ik gisteren met J. het huis van regiseur (m/v) M.B. binnen. Om ons spel te verbeteren voor tohoe Wabohoe . Dat is best lastig. Socializen en eten, de boekenkast bekijken en inschatten wie nou welk boek heeft gekocht en dan uitzoeken wie nou uit welke kerk kwam.. Om maar te voorkomen dat ik zelf geraakt zou worden. Regie is therapie. Wat wil je overbrengen? Oh dat.. Nou dan moet je dat zeggen en er niet omheen kletsen. Waarom neem je dat typetje? waarom zing je zo en niet gewoon zoals je het (wel goed) kan.

De rigide regiseuse haalde alles overhoop in ons spel, trok pijnpuntjes naar boven en geaf aan" dat doe je toch ook zo als je met zijn tweeën op een kamertje zit?". Tjonge. Als je alles doet zoals je zelf bent wat is dan je buffer tussen jou en je publiek. Waarom moet dat masker af? Waarom is het zo moeilijk om het dwingogige dametje aan te kijken als je een gevoelig stuk speel?

Bah Emotie.. Kunnen we niet gewoon een kinderfeestje gaan organiseren?

doorstuur mail / hyve berichten

vandaag kreeg ik dit bericht van mijn lieve zusje.. En ik moest er wel om glimlachen. het zijn rake dingen.. maar:
Ik hou er niet van om gemanipuleerd te worden..
Ik hou er niet van om doorstuurmail te krijgen
Ik hou er niet van om doorstuurmail door te sturen


Maar voel je vrij om hier door geraakt te worden..


Moet je eens even tijd voor maken om dit te lezen!


Vreemd, dat 100 euro zo veel lijkt als je naar de KERK gaat , maar zo weinig als je ermee gaat shoppen.

Vreemd, hoe lang het duurt God een uur te dienen, maar hoe snel 90 minuten voetbal omgaan.

Vreemd, hoe lang een paar uur in de KERK duurt , en hoe kort dat is, als je naar een film kijkt.

Vreemd, dat we vaak niet weten wat we bidden moeten, maar dat we onze vriend of vriendin altijd wel wat te vertellen hebben.

Vreemd, dat het zo spannend is als de voetbalwedstrijd in de verlenging gaat,
en hoe we zuchtend op ons horloge kijken als de kerkdienst langer duurt dan anders.

Vreemd, hoe moeilijk het is om een hoofdstuk uit de HEILIGE BOEK te lezen,
maar hoe makkelijk het is om 100 bladzijden van een bestseller te verslinden.

Vreemd,hoe mensen bij een concert dolgraag op de voorste rij willen zitten, en zich in de kerk om een plaats op de achterste rij verdringen.

Vreemd, dat we 2 tot 3 weken nodig hebben om een kerkelijke aangelegenheid in ons drukke schema in te passen, maar een andere aangelegenheid op het laatste moment ingepland kan worden.

Vreemd, hoe moeilijk het is voor de mensen om het Goede Nieuws te vertellen, maar hoe makkelijk het is om de laatste roddels te vertellen

Vreemd dat zich de grappen over internet razendsnel verspreiden, maar als iemand begint nieuws te verzenden waarin God verheerlijkt wordt, denken mensen wel twee keer na of ze het door zullen sturen.

Vreemd... of niet? Lach je... of denk je na?

Verspreidt het goede nieuws en geef God de eer, want Hij is goed!

Vreemd, hoeveel op jouw adreslijst deze mail niet ontvangen omdat jij niet zeker bent of ze dit wel zullen waarderen?

Vreemd?
Treurig!

*Stel je voor dat jou het volgende overkomt:*

Op een morgen tijdens een kerkdienst zijn 2000 mensen bij elkaar. Ze worden verrast door 2 mannen,die van hoofd tot voeten in het zwart gehuld zijn en machinegeweren dragen.Een van de mannen roept:'Iedereen, die bereid is om een kogel voor God door zijn lichaam te krijgen: blijf staan waar je staat!'Meteen vluchten de meeste van de aanwezigen.Van de 2000 blijven er ongeveer 20 staan.De man, die gesproken had, trekt zijn zwarte kleding uit, kijkt naar de prediker en zegt: 'Ok dominee,ik heb alle huichelaars ontmaskerd! Nu kunt u met uw dienst beginnen.
Ik wens u een mooie dag!' De beide mannen draaien zich om en vertrekken.

Merkwaardig, hoe makkelijk mensen God verloochenen, en zich verwonderd afvragen waarom de wereld naar de knoppen gaat.

Merkwaardig, dat wij geloven wat er in de krant staat, maar twijfelen aan wat er in de Bijbel staat.

Merkwaardig, dat iedereen in de hemel wil komen en dan toch aanneemt, dat men niet hoeft te geloven, te denken, te zeggen en te doen wat er in de Bijbel staat.
Is dat soms te beangstigend?

Merkwaardig, hoe iemand zeggen kan: 'Ik geloof in God.',
maar desondanks de duivel volgt (die zelf trouwens ook in God 'gelooft').

Merkwaardig dat de grappen via mail zich als een lopend vuur verspreiden, maar als men begint over God, krabt men zich wel eventjes op het hoofd eer men het
doorstuurt.

Merkwaardig, hoe het obscene, vulgaire,
gewelddadige, en occulte mail vrij de cyberspace passeren kan,
maar een openlijke discussie over GOD in de scholen en
werkplaatsen onderdrukt wordt.

Merkwaardig, nietwaar?


Raar, dat je je meer bezorgd maakt over
wat de mensen over je denken, dan wat God van je denkt.

Natuurlijk kan je deze mail zo wegklikken, alsof deze je niet geraakt heeft. Raar...... toch?

Merkwaardig, dat, als je deze mail verzendt,je deze niet aan veel van je adressenlijst zult sturen, omdat je weet wat ze geloven of wat ze van jou vinden.

Stuur deze mail door, als je het volgende echt meent:

Ja , ik houd van God. Hij is mijn leven en mijn Redder.
Hij zorgt er elke dag voor, dat ik functioneer. Zonder Hem
was ik niets. Zonder Hem ben ik niets, maar met Hem kan ik alle dingen doen, door Hem die mij sterk maakt.
Ik ben tegen alles ... bestand ... door Hem, Die mij kracht geeft!!

De blues

" Ik heb zo lang gezongen van hoe drovig het zou zijn
met mijn angst te koop gelopen en maar zoeken naar de pijn
om de blues te kunnen zingen heb ik mij slechter voorgedaan
maar nu het echt dan niet zo goed gaat
lijkt er niet zo gek veel aan"

Acda en de Munnik mis ik jou

Wederom baanloos. Ik heb het vermoeden dat het eraan lag dat ik Amerika niet accepteer als grootste natie ooit. Nu kan ik lekker bluesen op mijn veilinggitaren.. En inderdaad er is geen reet aan.

Een cursus voor beginners

Leer drie bij elkaar passende gitaar accoorden.. Laten we simpel beginnen met zonder baree (ik krijg het streepje er niet op en heb geen geduld om op te zoeken waarom)

dus E7, A7 en B7

sla die aan in een ritme met "backbeat"

E7|E7|E7|E7|
A7|A7|E7|E7|
B7|A7|E7|E7|

prik je scheurpedaaltjhe in je versterker en trap hem in..

en dan maar lekker improviseren over je eigen maaksel heen. Tekst er over heen schreeuwen? als het maar depressief is klopt het altijd en het hoeft niet te rijmen en 20 keer herhalen mag altijd..

doet u mee?

Ik doe mijn best

Soms doe ik dingen heel goed... Soms ook niet. Ik ben nogal een flapuit en een veelprater maar ik bedoel het goed.

Soms kwets ik iemand. Soms kom ik daar helemaal zelf achter en neem dan stappen. Mijn excuses zijn welgemeend of komen niet! Als iemand mij excuses aanbiedt verwacht ik hetzelfde... wat ikniet verwacht en dus ook niet snap is het terugkomen op MIJN excuses.

Geloof je me niet als ik uit mezelf naar je toe kom en zeg: Wat ik toen deed kon niet door de beugel.. Ik ben geen klein kind die door pap of mam gedwongen wordt tot excuses Neen ik kies daar zelf voor. Is daarmee voor u de kous niet af? Ga ergens anders verder breien maar val mij er niet mee lastig. Andersom doe ik dat namelijk ook niet.

Ik heb geen zin in verplicht theedrinken met excusesontvanger x die zo graag y met wil bespreken..

Ik citeer een dik boek met waar- en wijsheden

Zo ver als het oosten is van het westen, zo ver heeft hij onze zonden van ons verwijderd.

psalm 103:12

Punt uit!

Druk in mijn hoofd

Ik geef het toe.. Ik ben niet alleen heel druk (werken, tieners, marriage course, kring, kerk, vrijwilliger bij The Crown) Ik DOE ook druk.. dat zit zo:

Ik mis een rem in mijn hoofd. De rem die er voor zorgt dat ik nadenk bij wat ik doe of zeg. Dat maakt me vreselijk ad-rem maar maakt me ook botte bijl #1. Daarbij ben ik ook al heel snel afgeleid. Een soort ADHD maar dan voor volwasseneb (Ik weet dit al sinds mijn 15e) Ik heb er nooit iets mee (aan) gedaan behalve dan: zorgen voor Rust en Regelmaat..

Soms gaat het mis en fakkel ik iemand af tot zijn sokken, lukt het me niet om commentaar en frustratie voor me te houden, ben ik weer bot en onnadenkend tegen mijn vrouw...

Gelukkig heeft het ook zijn leuke kanten.. Ik kan 4 gesprekken tegelijkertijd voeren (niet helemaal volgen) Ik kan patiance spelen op de computer, een film kijken en ook nog praten tegelijkertijd ( en de oprijlaan van het klooster in de gaten houden).. Ik ben vreselijk ad-rem en kan snel switchen tussen werkzaamheden...

Soms wordt de onrust me teveel en erger ik mezelf aan alle ongecontroleerd heid..

God helpt me dan om de rust te vinden.. of om me net even " iets" te temperen dat alleen ik me aan mezelf erger maar anderen het niet merken..

Ik ben eigenlijk dus ADHD-s Polleke