Dag Mam

Vandaag was het weer zover. Mijn moeder was jarig. Ik weet niet waarom maar vandaag ging ik, zonder bloemen naar haar toe. Ik voel steeds vreemder als ik daar sta. Een vers gemaaid gazonnetje, een heerlijk zonnetje, wat plantjes en een steen.
Dag Mam!
Ze zegt niet terug. Ik sta daar en ik rook. Ik zucht eens diep en probeer de emotie mij te laten raken. Het werkt niet! Terwijl ik mijn Caballero wegpiek richting grindpad(het lijkt heiligschennis om een sigaret weg te pieken tussen de graven) en ik bedenk dat zij die ook altijd rookte. Het lieve voorjaarszonnetje schijnt in mijn gezicht en ik mis de dramatiek van hier staan in de schemering van een regenachtige avond. Ik draai me om en begin weg te lopen en vraag me af of dit het nou is " een plaatsje geven". Elf jaar alweer. Over 19 jaar ben ik even oud als zij geworden zou zijn op de dag dat ze haar plaatsje betrok daar onder het gazonnetje aan de Raadhuislaan.

Ik moet denken aan wat Visje D vertelde. Ze zou niet weten wat ze moest als ze één van haar ouders zou moeten missen. Ik had willen zeggen dat mijn zus en ik vroeger elkaar vroegen wie ze het meest zouden missen, en met wie ze verder wilden leven. Opa's en oma's kwamen voorbij. Pa en Moe kwamen voorbij. Mijn afweging gaf de innerlijke strijd weer die ik de rest van mijn leven zou voeren. De strijd tussen gevoel en ratio. Mijn vader was de kostwinner en kon ons ondersteunen, mijn moeder was onze wereld. Ik weet niet wat ik toen gezegd heb. Ik kan me, gezien de wat brakke relatie met mijn vader, voorstellen dat ik wel zonder hem verder zou kunnen. nu weet ik het niet meer. Het is raar dat je hele wereld op zijn kop staat als je vreest iemand te verliezen.

Ik weet dat ik er overheen zou moeten zijn maar ik mis mijn moeder elke dag. Ik zou haar niet willen "ruilen" voor mijn vader maar ik zou nog wel eens willen babbelen. Misschien later, als ik groot ben en nog later als ik dood ben kan ik, op de rand van onze wolk naar beneden kijken, onze gezonde sigaretten naar beneden pieken en lachen om de wereld. lachen om onze domme fouten en lachen om de emotie die ik mistte. Lachen om de stomme vertoning. Die rare gozer met dat rare hoedje in zijn hand op die dag die niet dramtisch genoeg was om een kerkhof te bezoeken, die rookte en zich geen raad wist met zijn gevoel en de afwezigheid daarvan.

Ik ben 30, ouder en wijzer dan dat jongetje op de dag af elf jaar geleden met zijn dure pak, dure overhemd, dure schoenen die zijn zonnebril op wilde houden. De tussenliggende periode een afwisseling van melancholie en echt verdriet. van upjes en downs. Nu met uitlaatklep om de struggle met emoties te uitten. nu verstandig?

Ooit op die wolk zullen we het weten.

Dag Mam.. Tot dan..

pech

Ik heb ook altijd wat..

Geen werk
Mijn vrouw gaat er vandoor met haar zusje...
Geen geld


Het is allemaal niet wat. Dus toen ik uit werd genodigd om Nederland eens van uit Noordoostelijke hoek te bekijken dacht ik niet langer en ging gewoon. Ik propte wat spullen in een tas (en vergat de helft), haalde snel wat uit de inderhaast neergeplepte auto, (muts, domdom-lader, koptelefoon voor mobieltje en dergelijke) en propte dat in mijn wollen muts samen met mijn autosleutels.

In provincie grün alles uit de auto gegooid en mijn muts ergens in een zwart gat neergelegd..

Het vervelende aan zwarte gaten is dat er wel veel in kan maar dat er alleen dingen aan de andere kant van " the wormhole" uit komen.

Toen ik s'anderendaags naar het zuitwesten van nederland plachte af te reizen kon ik muts met sleutels niet vinden... AARGH.

Gelukkig heb ik veel vrienden en kennissen. (je wil mijn auto lenen hou maar) dus kon ik nog naar Zeeland.

Aangekomen in zeeland... is het wederom die tijd van de maand..

Pech!

De blues

" Ik heb zo lang gezongen van hoe drovig het zou zijn
met mijn angst te koop gelopen en maar zoeken naar de pijn
om de blues te kunnen zingen heb ik mij slechter voorgedaan
maar nu het echt dan niet zo goed gaat
lijkt er niet zo gek veel aan"

Acda en de Munnik mis ik jou

Wederom baanloos. Ik heb het vermoeden dat het eraan lag dat ik Amerika niet accepteer als grootste natie ooit. Nu kan ik lekker bluesen op mijn veilinggitaren.. En inderdaad er is geen reet aan.

Een cursus voor beginners

Leer drie bij elkaar passende gitaar accoorden.. Laten we simpel beginnen met zonder baree (ik krijg het streepje er niet op en heb geen geduld om op te zoeken waarom)

dus E7, A7 en B7

sla die aan in een ritme met "backbeat"

E7|E7|E7|E7|
A7|A7|E7|E7|
B7|A7|E7|E7|

prik je scheurpedaaltjhe in je versterker en trap hem in..

en dan maar lekker improviseren over je eigen maaksel heen. Tekst er over heen schreeuwen? als het maar depressief is klopt het altijd en het hoeft niet te rijmen en 20 keer herhalen mag altijd..

doet u mee?

Blues..

Ik zit hier in mijn nieuwe kantoor. Nooit het ritme geleerd van koffie zetten... Mis de Subwoofer, mis de muziek daaruit. Het balkon, de ruimte, de aanloop voor financiën.

Vandaag moesten en zouden we verhuizen. Ik had de opdracht gekregen niet te veel problemen te maken dus zit ik in het (op 1 na)kleinste kantoortje (met straks 4 man) een schuin dak, geen slot op de deur, (!!) een onhandig trappetje te weingi bergruimte, te weinig licht...vuile vloerbedekking.

Met de blues, veel stoffige rommel en een frisse dosis tegenzin.

maar ik maak het prima.. Lekker kunnen schelden vandaag..

Het leven is verukkuluk

Ik weet niet meer precies wanneer ik het gelezen heb maar het leven is verukkelijk gaat over de dame van de retirade. Ik ben op retraite geweest. Een midweekje in een huisje in limburg. Je terugtrekken. Net als in die retirade in het vondelpark even helemaal alleen en alles van je af laten vallen...

Ik zal u een verslag geven:

Van te voren gaf ik Linda al aan dat ik geen contact bliefde. Ik pakte mijn spullen: kleren, gitaar, bijbel, een boodschapje en een ditje en datje.
Op weg naar het kluizenaarsschap.

De eerste dag

In het huisje aangekomen pakte ik mijn spullen uit en de stilte (niet de rust.. alleen de stilte) overviel me. Een extra boodschapje en een wandelingetje over het terrein bracht op de rand van de wanhoop. 10 kilo openhaardhout en dan verdwalen op zo'n proletariersasiel is geen sinecure.

Toen maar aan de slag: Verleden heden en toekomst werden op de muur geprikt en de bijbel opengeslagen.

Na een tijdje werd ik gek! ik MOEST de vrouw even bellen.. tot zover het kluizenaarsschap.

De dingen die ik uit mijn verleden wil wegdoen, daar waar ik me voor schaam of dat wat me dwars zit: de fik erin!

de tweede dag

Steveig doorlezen.. Die bijbel moet uit!
Stevig Zingen.. Stevig bidden, steeig zwemmen aan alles werd gewerkt..

Een heerlijke dag. het leek te gaan lukken, alles op orde, alles op een rijtje.. Ik zag het weer zitten.

de derde dag
Een goede vriend nodigde me uit om te komen kletsen. Of eigenlijkl had ik hem gevraagd. Na een maaltijd en een rondje door de Ikea stelde hij me de vragen waarvan ik verwachte dat hij ze zou stellen en waarik hoopte dat hij ze zou stellen maar die eigenlijk wel zeer doen.

Met knijterende koppijn reed ik terug naar Limburg. En het bleef nog lang onrustig in mijn hoofd.

de vierde dag

Onrustig.. Alles moest opgeruimd worden..
Alle haardblokken moesten op.. De bijbelgedeelten die ik wilde lezen moesten uit
Een wandeling, een vette bek.. geen haardhout
Aan het eind van de donderdag had ik zowel verleden als heden en toekomst in de haard gegooid..

Maar de vragen waren nog niet uit mijn kop..
de vijfde dag
Naar huis! Voor tienen het huisje uit.. al Cachend naar huis.. De vragen zakten een beetje weg en de antwoorden dreven naar boven.


conclusies

Ik ben een resultaat van mijn verleden

Ik ben verantwoordelijk hoe ik omga met die optelsom. Ik mag me niet verlaten op het feit dat ik in mijn hersens iets mis dat filtert. Ik moet actief aan de slag om beter te worden. God wil me daarbij helpen en iedereen die van me houdt en me een beetje kent ook!

Lekker weekje.. Ik was blij dat ik thuis was. het was louterend.. bijna net zo louterend als bloggen