Flevo 2011 // Firsts and farewells deel 1

Het begon in 1978 op een camping in Kamperland en groeide uit van een feestje voor vrijwilligers tot een zelfstandig festival en dit was editie 34.

Meer dan twee weken terug begon het feestje al met het inpakken van de caravan. Niet alleen wat campeerspullen, kleding en eten maar ook een gitaar en een bas. switches en een servertje of twee. Het oude caravannetje zakte bijna door de hoefjes door de zware belasting. Maar het oude beestje heeft 49 weken heerlijk staan rusten in de opslag bij het bedrijf waar een oud-ev-er Decor heeft gewerkt. De Dochter van de eigenaar heeft haar man ontmoet op flevo. Die Caravan hoort daar!

Het weekeinde ervoor is de caravan al tegenover de caravan van @rienj gezet in de tuin van zijn schoonvader. Het voelde goed om daar weer te zijn. Het warme welkom was een voorproefje van het warme bad wat Flevo is. En de caravans konden ook even aan elkaar ruiken.
Onderweg ben ik erachter gekomen dat ik een klein beetje vergeten was dat het dakraampje er vorig jaar afgewaaid is.. Veel bekijks dus. En er moest even iets geregeld worden met een zeiltje en touw en spanbandjes. En fantastisch voorproefje!


Maandag, 10 dagen voor het festival:

Vergaderen. Een vrij nutteloos maar gezellig samenzijn met wat eindverantwoordelijken om de laatste dingen door te spreken. Weinig nieuws maar het eten was goed (well that's a first). Je merkt dat de kriebel begint bij veel van de EV-ers.

Dinsdag, 9 dagen voor het festival:

Zoals een jongetje wat niet kan slapen de dag voor zijn verjaardag was ik op en heb de laatste dingen verzameld voor het festival en heb mijn vingers blauw getwitterd. Even een tweetje rond gestuurd om te vragen om sfp,s gbics en switches. En raad eens... Rond middernacht toch maar een poging gedaan om te slapen..

Woensdag, 8 dagen voor het festival.

Sinds ik vader ben is uitslapen onmogelijk. maar nu was het wel makkelijk dat ik altijd vroeg gewekt wordt. Nu kon ik voor ik moest vertrekken richting Busloo nog even een rondje amsterdam doen om wat switches en gbics op te halen. Na dat rondje met moeder de vrouw richting barneveld gereden om samen met @mrngm, @alfonsdreschler, @rienj en zijn schoonvader richting busloo te rijden. Helaas liep alles toch weer anders en in afwachting van de komst van de rest van de groep toch maar even mijn dakje gerepareerd met tape (flevo is nu echt begonnen).

Eindelijk konden we vertrekken. Ik vergat van enthousiasme bijn afscheid te nemen van mijn vrouw! Maar goed. Gechauffeerd door Bart vertrokken we..

nog niet eens aangekomen op Busloo begon de ramp al! Onderweg werd er gebeld dat de jongens van de waterleiding onze prachtige kabel hadden geraakt die we twee jaar geleden hebben ingegraven.

De container waar we kantoor houden was ook niet helemaal netjes neergezet. Hierdoor stonden we niet helemaal zoals we wilden staan. Helaas!

De caravan opzetten liep ook niet helemaal zoals we wensten. Ten eerste omdat er eerst 3kub aan ict meuk uit de caravan moest om bij de stokken en tent te kunnen en omdat bij het opzetten zo'n haakje om je stokken aan op te hangen afbrak. en er met vereende krachten, lijm en schroeven weer op de caravan is gezet.

Voordat je aan het werk kunt moet je eerst je eigen zooi op orde hebben dus heb ik maar de babyspullen netjes in de voortent uitgestald zodat er een afgeschermd babyparadijs ontstaat
Een bedje opgemaakt, tafeltjes en stoeltjes uitgeklapt en een partytent tussen de caravan van @rienj en die van mij gespannen. Het wachten is op de 3 overige caravans om het rondje compleet te maken.

Dan nu aan de slag.

Het toilet huisje werd ingericht als hoofdkwartier en daar werd de server opgezet, switches geconfigureerd. In de container werd alvast een en ander neergezet. De flevocontainers werden uitgepakt. Het is erg leuk om de containers die een jaar in de opslag hebben gezeten te openen. Een verzameling typisch ruikende gebruiksvoorwerpen die twee weken in het jaar gebruikt worden wordt uitgestald. Stille getuigen van 34 festivals. Sommige artikelen lijken ook echt al sinds 1978 mee te gaan!


Het inrichten van het definieve hok moet maar even wachten. Internetten kunnen we wel onder de partytent ;-)

Later meer....

Nagios status updates via twitter

Omdat ik voor het Xnoizz Flevo Festival weer een server of x de lucht in moet sturen en ik graag met nagios in degaten hou hoe het met ze gaat heb ik Nagios opdracht gegeven om mij te twitteren als er wat aan de hand is.

ik heb dit gebruikt om vanuit te gaan en iedereen die pollekesserver volgt kan dus volgen hoe het gaat en kan zien hoe lang het nog duurt voor Flevo begint!



eigenlijk is dit een verkapte placeholder om mijn twitterapplicatieurl naar te laten verwijzen

Een opgeruimd [ hoofd, huis ]

Wat verzamelt een mens aan troep. Ik was er als kind al kampioen in om rommel te maken en om alles te bewaren. Een soort bewijsdrang. Mijn vader was niet zo, hij gooide betaalde rekening HOP de prullenbak ik. Ik niet. Vanaf het allereerste begin heb ik alle bankafschriften bewaard. rekeningen en zelfs herinneringen.. Alles netjes in mappen. Soms verslonsde het en moest ik, omdat ik anders geen eten meer kreeg van mijn moeder, mijn kamer opruimen en alles weer op orde brengen.
Wat verhuizingen later ben ik nog steeds een verzamelaar.. Alles is handig en kan later geld besparen. Maar een huis heeft maar zoveel bergruimte en mijn vrouw heeft, net zoals mijn moeder maar zo veel geduld. Dus vandaag moest ik alweer aan de bak.

De mensen die mij wel eens hebben helpen verhuizen weten dat ik nogal wat rommel heb en volgens mij heb ik wel eerder geblogged over mijn verzameling troep. Nu heb ik sinds we in Kamerik wonen al een keer een WagonRlading troep naar de stort gebracht. Een TV, een doos of computermeuk en een jaargang of 68 PCactive. Nu zijn er nog steeds dozen en kratten met tijdschriften en computerkolerezooi die op me stonden te wachten.. En met een aanstaand flevo moest ik toch een en ander uit gaan zoeken.. Vandaag moest ik er dan maar een paar uur voor uittrekken.

Het uitzoeken van de computerrommel ging voortvarend. Diskettes heb ik niet meer nodig en had ik in een vorig rondje al weggegooid (wie gebruikt die dingen nog) Dus die Sony Mavica kan ook wel weg (kopen?). En ik heb de vorige keer die prachtige Brother weggegooid waar ik toen NET een toner voor had gekocht omdat ik dacht dattie leeg was.. Jammer joh..Dus nu kunnen alle printerkabels ook weg. Lang Leve usb en netwerkprinters..

Maar toen.

Toen stond er een doos op instorten met papieren. Gewoon wat multomappen en kladblokken maar daaronder een verzameling herinneringen. Van mijn bewijs van aangifte.. Nee niet dat van Fenna.. dat van MIJ! .. tot wat spullen die ik liever niet meer zie. Brieven en kaarten tot ongeveer de tijd dat ik studeerde. Lieve briefjes, liefdesbriefjes, briefjes van liefjes.

Ik heb er een paar door zitten kijken. Gewoon zomaar willekeurig. Lang niet alles gelezen en ik vraag me af of ik daar spijt van moet hebben of niet want de rest gaat ongelezen (althans dit millenium) weg. Wat highlights waren briefjes van meisjes met wie ik gekust had en die ik daarna nooit meer zag (en dan toch je adres geven) brieven en kaarten van mijn ex. die mij elke week een kaart stuurde toen ik studeerde. Briefjes van een eerder vriendinnetje die mij elke week een zelfgemaakt kaartje stuurde met de hoeveelheid tijd dat we verkering hadden. Maar ook van haar een brief waarin ze aangaf dat ze niet zo graag getuige was van mijn gedrag tijdens een familieruzie.

Een paar bijzonderheden waren de briefjes van Deb, die ik nu -weer- tot mijn vrienden mag rekenen die iets schrijft over evangeliseren en een paar keer een kerstkaartje stuurt. Een kerstkaartje van Peter met wie ik vandaag nog een twittergesprek voerde. Een uitgeprint mailtje (dat ging toen zo toen ik studeerde) van Setkin die me bemoedigt en me een standje geeft over mijn slechte cijfers! Maar ook een kaartje van mijn moeder. Voorop een foto van een vrouw met blote borsten. Ze stuurde die vanaf een kanarisch eiland. Een van de weinige kaartjes die ik van haar kreeg.

En veel kaartjes met gedichtjes en bemoedigingen rond het overlijden van mijn moeder. Veel sterkte ook voor S. Dat doet me zeer.. Maar sommige geven me ook weer zin om die mensen op te zoeken.

Ik denk dat ik eens mijn nichtje een kaartje gaat sturen want die heeft echt een vermogen aan postzegels in de brand gestoken voor mij.. en Ronny, mijn buurman heeft creatief en liefdevol veel kaartjes gestuurd.. en last but not least E. Ik denk dat ik 3 weken verkering met haar heb gehad maar ze stalkte me enorm..

OP zolder, bovenaan de trap, die net opgeruimd was. staat een verzameling dozen. netjes uitgezochte computerspullen en een doos met zilte tranen... Een doos met herinneringen die gerecycled worden. Een aantal wordt weggestopt en ooit weer opgeduikeld. een ander deel weggegooid en nooit meer aan gedacht (hopelijk) maar een aantal hebben weer wat opgerakeld..


Mijn vrouw vindt alles goed. Zolang ik die troep maar opruim.

het is weer zo'n dag

Een wijze vrouw zei eens: "Gevoelens zijn ook maar gevoelens, Het is welk stempeltje je er op drukt."

Vandaag is een prachtige dag..







.. voor de Dood

Leukste 1 april grap

Na de geniale unixkcd heeft XKCD nu weer een geniale 1 april grap
.. zo gedeeplinked is er niets aan.. Maar ga maar eens naar het origineel..






het origineel xkcd 880 is echt 3d

I love nigerian scammers

deze is echt TE mooi

 
MICROSOFT NATIONAL LOTTO GROUP
Reference #: M728182F
Batch: 12/25/0340
 
We are pleased to inform you of the just drawed Microsoft National Lotto draw. Your email has won you the sum of £3,500,000.00(Three Million Five Hundred Thousand Pounds Sterling).
 
Do contact our claims agent via e-mail as given below providing your full name(s) & reference #, and Batch # (same as above) for due processing and remittance of your prize money.
 
CONTACT PERSON: Dr. Rickson Campbell
Email: msw.regionalheadquarters@hotmail.com
Tell: +447024012816
 
INFORMATION REQUESTED:
(a)Your full Name:
(b) Contact address:
(c) Your Telephone and fax numbers:
(d) Your Age:
(e) Your Sex:
(f) Your country of origin:
(h) Have you won in the Past:
(i) Have you tried the New Windows 7:
(j) Every computer has a Microsoft Software: YES OR NO
(k) Any suggestions to Microsoft:
(l) What’s your best Microsoft product:
(m) Where did you buy your Computer:
 
Please note: This e-mail was sent from a notification-only address that cannot accept incoming e-mail. Please do not reply to this message except the verification manager Dr. Rickson Campbell, Email:  msw.regionalheadquarters@hotmail.com
 
Congratulations from all members and staffs of this promotion.
 
Yours Truly,
Online Coordinator

Elena's brief

ik kreeg onderstaand mailtje een tijd geleden. Bij het zoeken naar een andere mailtje kwam ik deze weer tegen. Ik moest het gewoon even delen.. Is dit de russische variant van de Nigerian Scam?

Hallo,

Mijn naam is Elena, ik ben 33 jaar oud en ik ben schrijf u vanuit een provincie in Rusland.

Ik werk in de bibliotheek en na mijn werk heb ik toegestaan om de computer te gebruiken wanneer
mogelijk te maken. Ik vond een aantal adressen op het internet, en ik besloot om je te schrijven
deze brief.

Ik heb een dochter 9 jaar oud, haar vader liet ons, en wij wonen samen met mijn moeder.

Als gevolg van de ondraaglijke warme weer deze zomer, bijna alle van de aardappelen en groenten krijgen droog in onze tuin.
Veel van het bos afgebrand. Wij waren gedoemd tot honger, en we hebben allemaal onze kleine besparingen op een paar zakjes te kopen
aardappelen voor de komende winter (het is verschrikkelijk, omdat de prijs van aardappelen werd nu 2-3 keer duurder dan vorig jaar).

Onlangs verloor mijn moeder job als gevolg van diepe crisis in onze regio en nu onze situatie geworden hopeloos.

Gas en elektriciteit zijn erg duur, en we kunnen het ons niet veroorloven om ons huis Amy warmte meer.

De winter komt eraan en het weer kouder becaming elke dag. De enige mogelijke manier om onze huis te verwarmen is het gebruik van draagbare kachel die warmte uit
het verbranden van hout. We hebben een hout-besparing in onze schuur en deze kachel zal onze Home hele winter zonder kosten voor ons te verwarmen.

Helaas kunnen we niet kopen deze kachel in onze lokale markt, omdat de waarde van deze kachel is 8.425 roebel, en het is heel duur voor ons
(Equivalent van 196 euro).

Ik hoop dat u ons kunt helpen. Als u een oude draagbare brander hebt, en als je het niet meer gebruiken, zullen we heel dankbaar zijn als je het kunt doneren aan ons en
het regelen van vervoer van de kachel op ons (we wonen 200 km van Moskou). Deze kachels zijn verschillend, zijn ze meestal gemaakt van gietijzer en weegt ongeveer
100 kg.

Elena.

Postscriptum Mijn excuses voor fouten in deze brief heb ik het vertaald met behulp van woordenboek.
Gelieve te antwoorden in het Engels, want ik studeerde op school en ik zal je begrijpen. Dank u zeer ...

Kerst in Sarajevo

Vandaag in Sarajevo was een vreemde dag. Eerste kerstdag is traditioneel een dag om met familie vreedzaam (vreetzaam) de kerst door te brengen met gezapige kerstmuziek, lekker eten en een goed glas. Dat goed glas, dat lekkere eten zat wel goed.

Vandaag was de derde dag van onze "missie" naar Sarajevo. We verzorgden de muzikale omlijsting van een kerstbrunch van de militairen. we speelden dus de geapige muziek zelf, blijkbaar kon dat de goedkeuring wegdragen van de militairen want we kregen zowaar een echt applaus. Daarna maar even lekker shoppen. Een kist om de spullen mee naar huis te vervoeren, wat amerikaans spul en dergelijke..

Toen het tijd was om te eten gingen we niet met de grootste groep mee want die gingen naar een alternatief restaurant waar er een kroketje te krijgen was. We raakten met wat achterblijvers aan de praat over mijnen, de beschietingen en dergelijke. we kregen een kaart te zien met de bekende mijnen. Indrukwekkend. Er worden nog regelmatig incidenten geraporteerd met mijnen. Ook hebben we het gehad over "Sniper Alley", de brede weg in sarajevo waar je je leven niet zeker was omdat vanuit de bergen geschoten werd. Een mensenleven is 500 Mark waard. Een sluipschutter kreeg 500 Mark voor een confirmed kill.


De kerkdienst was indrukwekkend. Ds van Eenennaam vertelde over de bombardementen en de cellist van sarajevo wederom een verhaal wat veel indruk maakte.

s'avonds hebben we "even" een rondleiding (van 22:00 tot 24:00 uur) gekregen om en door sarajevo. De idioterie van de oorlog, de verwoesting, de haat van mensen tegen andere mensen alles stemde me somber. ik heb gehuild bij de aanblik van het zwarte gat in de stad. In de verlichte nachtelijke sky-line van de stad zit een zwart gat. Een gigantisch helling vol graven. Duizenden witte paaltjes markeren de graven van hen die vielen, die als pluimen in een schietkraam zijn afgeknald.

Ik vroeg me af waarom ik huilde, ik kende geen mens die hier gevallen is. Ik was stil (ook een nieuwe ervaring) en kwam tot de conclusie dat ik huilde om de slechtheid van mensen.



God deed dat ook, huilen om de slechtheid van mensen, Hij gaf zijn Zoon opdat het ooit weer Vrede op aarde, in de mensen een welbehagen zou worden.. Vandaag leerde ik de ware betekenis van kerst kennen!

Bosnie Dag 1 - 23-12-2010

Vandaag vroeg vertrokken. We ontmoette elkaar op schiphol en tussen de bepakte en bezakte vakantiegangers liepen twee verdwaalde zieltjes met instrumenten onder hun arm op zoek naar een vlucht die ze via Wenen naar Sarajevo zou brengen.
Het lange wachten was begonnen. Het is toch vreemd dat je extra vroeg uit je bed moet komen om extra lang te wachten.
De rij naar het inchecken, de boardingpas controle, de security check en uiteindelijk het wachten op het openen van de gate en het boarden en dan ingesnoerd wachten (want we mochten niet rondlopen van de lucht-serveersters (m/v) ) totdat we eindelijk mochten opstijgen en vertrekken.
We verlieten besneeuwd Nederland en doken de wolken in. We landen in dikke mist en daardoor was ook de overstap naar Sarajevo wat vertraagd. Hoewel we ongeveer naast de gate uit waren gestapt hebben we nog heel lang zitten te wachten en staren naar het bordje boarding (boring) terwijl er niemand aan boord mocht.
Toen we eindelijk de boeing in mochtten waren we ook zo vertrokken. Er was wonderbaarlijk geen mist dus hebben we de route Wenen Sarajevo aardig kunnen volgen maar iets in mij zegt dat we via Taize zijn gevlogen ;-)

Het landen werd Paul iets te veel. Die wordt ook per vrachtwagen teruggebracht.. (nee hoor) Eenmaal uit het vliegtuig viel ons een prikkelende rooklucht op. We dachten eerst aan sigarettenrook maar het bleek dat sarajevo stookt op bruinkool en hout (en er wordt ook overal gerookt)

Door de paspoortcontrole zagen we de militair die ons op zou halen die ons de laatste kilometers naar het NSE op kamp Butmir bracht. Daar maakten we kennis met de aanwezige militairen en kregen een rondleiding over het kamp met de nodige uitleg over het conflict, de missie, de internationale samenstelling van het kamp. In de grote messhall (DiFac) hebben we de maaltijd genuttigd en klunsde Paul een dienblad met drinken over een hoge pief heen. Nee slim. Zo maak je vrienden!

En toch hebben we vriendelijk gekletst, gedart, een drankje gedronken en geprobeerd te duiden wat een paarse militair nou is. Toen de oogjes klein werden hebben we ons hotel opgezocht.. En zoeken dat moest. Zo zonder begeleiding is het nog best lastig om van je kamp afte komen. De slaap liet op zich wachten.. Het werd avond en het werd nacht.. De eerste dag!

Ik krijg hier de zenuwen van.

Het was al bekend dat ik een watje geworden ben sinds de geboorte van mijn dochter maar nu ik naar een (voormalig) oorlogsgebied ga om voor stoere mannen, die instaan voor uw en mijn vrede en veiligheid, voel ik mij dubbel een watje. Ik merk de laatste tijd dat ik mij nogal laat pakken door mijn emotie.
Ik luister naar #sr10 (serious request op 3 fm) en bij de verhalen van Erik Corton krijg ik de tranen in mijn ogen.. Nu zit ik de laatste dingen af te tikken voor morgen (rond 7:00 moeten we ons melden op het vliegveld) dat ik de zenuwen krijg. Dat ik even moet snuffelen (En even moet slikken) aan mijn vrouw en dochter.. Nog vlug een blik in de portomonaie werp of de foto's er wel zijn..

Ik wordt een watje.. Misschien kunnen ze bij defensie nog een man van me maken.. Eerst maar eens die rubberen benen in bedwang krijgen..

Morgen bosnie!

Reunie

Het is nu beter al je vrienden maar te mijden,
ze veranderen snel en zijn niet meer als toen.
De grote waarheid is intussen achterhaald,
wat vroeger wet was, is nu bij de wet verboden,
de ouderen zijn niet meer zoals vroeger halve goden
en de vis wordt ook niet meer zo duur betaald.
Boudewijn de Groot

Gelukkig had ik geen vrienden op de lagere school want daardoor heb ik gisteren vreselijk veel schik gehad. Mijn vorige, licht depressieve bericht over de reunie was dus voor niets. Of misschien toch wel een beetje

Met een opkomende buikpijn van de spanning reed ik naar Strijen om in een klein restaurantje mijn oude lagereschoolklasje te ontmoeten. Van dat klasje had ik nog maar een aantal mensen gezien sinds mijn exodus naar Belgi"e en het was dus spannend hoe ik op hen zou reageren en zij op mij. Zou ik iedereen herkennen? Zouden ze mij herkennen? Zou iedereen er zijn? Stuiterend van de ADHD reed ik het dorp in waar ik een jaar heb gewoond. Gek dat we toch hier moesten verzamelen..

Ik parkeerde mijn auto en ging naar binnen. Ik herkende direct de stem van 1 van de jongens uit de klas en de krullenbol van een andere en moest voor een aantal andere mensen toch aardig met mijn ogen knipperen voor ik ze herkende. Maar iedereen noemde mijn naam met enthousiasme.

Het inderhaast opgestelde en rondgestuurde document leverde nog wat werk op (ik wilde toch weten hoeveel kinderen we hadden voortgebracht. (misschien publiceer ik nog wat statistieken)

Een van de conclusies van de gesprekken die volgden was dat we vroeger keihard waren onder elkaar en tegen anderen. Termen als "de monsters" en "zandvreter" zijn geen lieve woordjes en toch accepteerden we het allemaal. Een schuldige hebben we niet aan kunnen wijzen en wellicht moeten we beleiden dat we allemaal wel schuldig zijn


Het was leuk om te zien dat we zelf van kinderen opgegroeid waren tot ouders. Dat de te grote kostuums en kledingstukken, de rollen die wel speelden als kind nu voor ons als volwassenen paste. nou is niet iedereen de dierenarts, politieman of stuntman geworden die we wilden worden maar de meeste zijn geslaagd in datgene wat we wensten: Gelukkig worden!

Gelukkig dat we de Hoeksche Waard ontvlucht zijn of dat we er een huisje hebben kunnen vinden. Gelukkig met de partners, de kinderen, het beroep de vrienden en wat we ook meemaakten. De grote dramatiek ben ik niet tegengekomen..

Toegegeven, er zijn ouders overleden, ziektegevallen en een enkele scheiding (ik) en misschien hier en daar een teleurstelling in het leven maar over het algemeen kan ik zeggen: we zijn goed opgedroogd.

Het werd laat, vreselijk laat. Voordat ik tevreden mij kon voegen achter mijn slapende vrouw en ik tevreden kon verzuchten het was leuk, ze hebben me er uit moeten dweilen!

Sentimenteel

Binnenkort heb ik reunie van mijn basisschoolklasje. Dat liep aanvankelijk wat vreemd omdat ik het eerst zelf wilde aanslingeren en NIEMAND daar op reageerde. Vervolgens werd, zonder daar ook maar enigzins aan te refereren, het reunieplan overgenomen en nu hoef ik alleen nog maar te komen. Ook gemakkelijk natuurlijk.

Nu heb ik van anderen al wel gehoord over reunie's van middelbare scholen en dergelijke maar zelf heb ik dat nog niet meegemaakt. Ik was bij mijn vader, die nog in het huis woont waar ik in opgegroeid ben, en die vertelde over klasgenoten die veel geld hebben verdiend, verhuisd zijn, al dan niet in de kerk komen en nog veel meer.

Ik mijmerde mee. Ik ben benieuwd.

Als ik de Posthuma en Camphues reunies zie moet ik altijd glimlachen. De mooie verhalen, de leuke plaatjes en net dat ene verhaal dat hout snijdt.

Ik werd een beetje sentimenteel daar op mijn geboortegrond. Wat is er hetzelfde gebleven? Wat is er veranderd.
Ik merkte bij het naar mijn vader toe rijden al dat de omgeving flink veranderd is. Wegen omgelegd en de weg die ik vroeger nam om naar school te gaan is onherkenbaar veranderd. Sommige dingen zullen altijd het zelfde zijn hoe ze ook veranderen. Het busstation wat zo desolaat in het midden van wat weilanden ligt. Tussen provinciale, rijks en plaatselijk wegen. Nooit een ziel te bekennen maar twee keer per uur komen alle bussen uit de regio elkaar daar tegen..

Ik zuchtte diep toen ik er langs reed.

Het lange wachten, een half uur tussen twee bussen, op betonnen bankjes, op een open stationnetje midden in de polder. De koude zit nog in mijn botten.
Ik heb dus niet alleen fijne gedachten aan vroeger..

Ik ben een beetje bang voor mijn reunie. Ik ben vroegere vreselijk gepest maar nooit door een specifiek iemand maar meer door een gezichtsloze massa. Zal ik daardoorheen kunnen prikken? Wordt ik eraan herinnerd of gaan we op dezelfde voet verder.


Ik hoop op een gezellige avond met vriendelijke klasgenoten die elkaar maar amper zullen herkennen.. Ik hoop dat ik niet te sentimenteel wordt..

twitterhack?

het is weer zo ver.. Mensen schreeuwen moord en brand want er is een virus via de twitter. Ineens is er veel zwarte tekst . Er wordt al weer gewaarschuwd dat je er niet op mag klikken maar dat is onzin.. Wat is er aan de hand? Nou dit

htt p://a.no/@"onmouseover=";$('textarea:first').val(this.innerHTML);$('.status-update-form').submit()" style="color:#000;background:#000;/ 

er wordt dus een mouseover "hack" gebruikt die zichzelf kopieert.. Je post dus , wanneer je met je muis over de tekst heen gaat dezelfde meuk weer door (eenmalig, daar zorgt twitter wel voor)

er wordt een aantal popups geopend aldus de mensen op twitter zelf maar een virus?

wel weer spannend om over te praten

meer info

Vader?

Het is acht uur. Normaal ben ik mijn bed al uit.. Met moeite want ik ben niet zo'n matineus mens. Zoals voorspeld heb ik vannacht amper en vreselijk slecht geslapen. Ik laat mijn vrouw maar slapen, ze heeft een zware dag voor de boeg. Zware weken of maanden zelfs. Vandaag veranderen we voor altijd in de flierenfluiters die we waren in ouders. Vandaag wordt ons kind, dat vannacht nog de ondefinieerbare massa was die vanuit de buik van mijn vrouw tegen me aan bewoog in een kind met armpjes beentjes en een gezicht. Een kind met een naam. Ons kind.

Zou ik veranderen of ben ik al veranderd? Wat gebeurt er met me? Ben ik het wel waard om vader te worden en kan ik het wel. Laat ik mijn kind niet van de trap vallen, ben ik consequent genoeg om een stabiel kind op te voedden. En de vraag die ik anderen stelde, welke slecht eigenschappen van mezelf en van mijn vrouw ga ik herkennen in ons nakroost.

Deze vragen, deze onzekerheden hielden mij wakker. Schrijven dan maar, dus aankleden en naar beneden. Hier zit ik dan, met mijn sokken op de koude plavuizen en de kou trekt op door mijn ruggegraat. Ik probeer te bidden maar kan alleen maar huilen. Ik wil met mijn moeder praten. Vragen hoe ik was. Hoe was mijn vroegste vroeger en had ze de zelfde angsten?

Ik bidt dan toch maar. Oh God, Hoe kan ik in Uw schaduw een acceptabele vader worden? Wilt U mij helpen.

Ik ben vooral bang. Bang voor mezelf en dat ik het niet kan. Dat ik blijf verzuipen in werk, Cabaret en Flevo. Dat ik niet de vader kan zijn die ik moet zijn. Dat ik niet het geduld heb voor de eindeloze fruitpapjes en poepluiers. Geen geduld voor de alternatieve lego-beleving, voor het verkeerde vriendje van mijn dochter.

Ik vertrouw erop dat het wel goed zal komen maar voorlopig ben ik terug op zwemles. Het koude heldere water is doorzichtig genoeg om de schijnbaar oneindige diepte te onthullen van dat bad. Ik sta nat en koud te rillen op het startblok. Voor de eerste keer zonder kurken. Iedereen ligt zingend en lachend in het zwembad maar ik ril en hoop dat niemand tussen het chloorwater op mijn gezicht de tranen herkent die ik huil.

Ik spring...


Ik hoop dat ik straks kan verzuchten "O Heer onze Heer, Uw handtekening staat prachtig onder heel de wereld.

U laat uw glorie hemelhoog bezingen
door kleine kinderen en zuigelingen
U bent te sterk voor tegenstanders,
uw vijand zwijgt, hij kan niet anders.
Als ik de hemel zie, dat wonder van uw hand
- U bracht de maan en elke ster tot stand –
wat is een kind dan, dat U aan hem denkt;
wat is een mens, dat U hem aandacht schenkt?

O HEER, onze Heer,
uw handtekening staat prachtig onder heel de wereld

U hebt de mens een ereplaats gegeven.
Bijna aan God gelijk, zo mag hij leven.
Mensen zijn, Heer, uw afgezanten.
U legt uw werk in mensenhanden:
De schapen op de dijk, de koeien in de wei,
alles wat leeft in de natuur erbij:
luchten vol vogels en zeeën vol vis,
al wat zijn weg door oceanen kiest.

O HEER, onze Heer,
uw handtekening staat prachtig onder heel de wereld
"

Dag mam

Jemig mam.

12 jaar alweer?

Je bent nu langer dood dan mijn zusje leeft. Weet je mam ik weet niet meer hoe je stem klonk, en ik kan je luchtje niet meer ruiken. Ik kan je niet meer zo zien staan ergens in de kamer.. Ik voel me schuldig dat je geen onderdeel meer bent van mijn leven. Je hebt het scheiden en lijden, mijn huwelijk, mijn banenwissels mijn cabaretcariere allemaal gemist..

Nu wordt ik vader en zou jij voor de derde keer oma zijn geworden. Vandaag zou je 61 zijn. Jong voor een oma van 3 kleinkinderen.

er gaat geen dag voorbij of ik herinner me iets van je, praat ik als je en mis ik je. Iemand anders gaat de gordijntjes naaien voor de babykamer.. iemand anders zal naast pa staan als hij zich over de wieg buigt en mompelt "klein"
.
Ik weet dat dit geen zin heeft. De internetverbindingen komen niet tot in de hemel, en straks, als ik tegen die stomme steen sta te praten hoef ik ook niet op reactie te wachten.

Ik wil gewoon dat ik even tegen je kan praten, vertellen hoe ik me voel, hoe bang ik ben om vader te worden. Dat het wel goed met me gaat, dat je je geen zorgen hoeft te maken.. dat je trots op me kan zijn. Ik wil je vragen er voor me te zijn, hoe ik was toen ik klein was, raad en daad van mijn moeder..

Jemig mam. het is twaalf aar geleden en ik zit weer te janken..

Dag lieve mam..

Ik mis je . je bent mijn allerliefste moeder!

je allerliefstezoon,

Paul

Hole in the Wall

Helaas nog geen foto gemaakt.. Misschien dat ik die vanavond nog online gooit maar er zit een gat in mijn badkamermuur. Recht de slaapkamer in. De schade werd veroorzaakt door vocht in de muur. Mijn badkamer, uit het fantastische bouwjaar 1978, was nog in originele staat, naja origineel, net als met mijn brommertje waren er wat kleine dingetjes aan gedaan. Een zitbad, met daarnaast op gelijke hoogte een douchbak (kun je lekker naar buiten kijken tijdens het douchen) die niet helemaal conform de regeltjes waren geinstalleerd, een wat nieuwere wasbak, de oude uit de slaapkamer verwijderd waardoor de afvoer van het bad, de douche en de wastafel zo lek als een mandje bleken te zijn. De verwarmingsbuizen waren daardoor doorgeroest. Gelukkig kwamen we er nu achter en niet over een half jaar als die met lekken waren begonnen.

Nu zit er een gat in de muur waar ze bij SBS een mooi stompzinnig programma over kunnen maken...

Drama alom.

Maar gelukkig is de knutselroemeen handig met alles (als iemand nog een botnetje nodig heeft, ook dat schijnt ie in een dagje in elkaar te knutselen)

De glasweefselbrigade maakt wel goede voortgang met geavanceerde wiskunde in de babykamer! Hoera!

Verhuisangsten

Het is een angstig moment, die drie weken voor de verhuizing. Erg angstig. GHa ik wel aarden in dat dorp, is het huis echt geen nachtmerrie-in-droomverpakking, Sta ik straks steeds in de file? Heeft de supermarkt wel lekker koffie. Datsoort angsten. En dan de angst voor het vaderschap weggelaten. Maar is ook een ander soort angst. Een beklemmender soort paniek, wat dichterbij.. De angst van de verhuizing zelf. Waar zijn mijn klusspullen en die handige plakbandrol, die 25 ongebruikte kwasten en plamuurmessen van de vorige klus, en belangrijker waar is de lader van mijn accutol. De angst sloeg me om het hard. Ik kocht maar snel een goedkope Gamma eigenmerk vervanger voor de accutol. Ook sloeg de angst voor het oordeel van de ander mij om het hart. Ik wordt badend in het zweet wakker bij de gedachten aan de blikken van de hulpkrachten. Heb je echt zoveel computerzooi nodig? Is het echt normaal dat een mens meer dan 15 dozen met boeken heeft.

Ik heb 3 boekenkasten vol vboeken en een doosje of 5 aan computerspullen. Pas een hele berg weggegooid.. Echt!

Met collega's had ik het gesprek over boeken en weggooien (dat durfde ik voorheen niet in 1 zin te noemen). "Ja ik heb alle NiVAA boeken weggegooid" Maar theologie boeken zijn toch anders.E n ik lees of blader er nog regelmatig in.. Haha, riep een andere collega, mijn broer en zus en ik moesten mijn vader ervan overtuigen dat hij de Commodore 64 (Een archaische computer red.)tijdschriften maar eens weg moest gooien. Het apparaat heeft hij al 15 jaar niet meer.

Mijn hart bloedde. Boeken weggooien, computertijdschrijften daargelaten maar BOEKEN. Dat nooit. Gelukkig heb ik niet meer die stapel C64 boekjes van vroeger.

De stress van de nakende verhuizing en de reeds dagende klusweekeindjes dwongen mij vandaag het zoldertje op te kruipen en alvast wat dozen naar voren te halen op zoek naar de boor, verfbakjes, EN de lader van de accutol. Ik ben zo bang dat ik die lader pas weer ga vinden als ik hem niet meer nodig heb. Ik heb m pas nog gezien. ik weet het zeker. Bij het verplaatsen van dozen tilde ik mij bij na een hernia aan een doos. Het waren geen boeken. Toch maar eens zien wat er in zat. Computertijdschrijften.

Ik heb er nog een hele berg. Mijn hele computerloopbaan in omgekeerde chronologische volgorde in een doos. Onderaan ergens de introductie van Windows 95 en bovenaan wat aankondigingen voor XP. Ik schaam me, ik schaam me diep dat ik dat nog heb maar anderzijds ben ik trots dat ik beslissing heb genomen het niet mee te verhuizen. Hup Klaarzetten voor de rit naar de stort of het oud papier.

Of zal ik ze toch bewaren, toch leuk om weer door tebladeren en te zien hoe SLECHT windows millenium eigenlijk was. En de eerste reviews van Linux distro's te lezen..

Nee anders maak ik zoals ik al jaren van plan ben er een koffietafel van. Hup plank er onder, boor erdoor en dan met schroefdraadstaven bij elkaargebonden een tafeltje van maken. Onverwoestbaar!

Toch de doos maar twijfelachtig ergens aan de kant laten staan.. Misschien dat er een kans bestaat dat 'ie toch mee gaat.

Ik heb een angst in mijn hart. Een angst zo belkemmend dat ik er bij voorbaat al niet van kan slapen. Het heeft te maken met een doos met tijdschriften, een zwangere vrouw en een deegroller..

Dat ik maar zacht mag rusten.

windows eat your heart out

Jemig, ik begin steeds meer onder de indruk te raken van linux. Wat eerst nog te ingewikkeld voor woorden was is nu steeds meer kinderspel aan het worden. Wat onbereikbaar leek komt steeds dichterbij. En het leuke is. Ik mis windows niet.

Kan windows dit: (zonder externe software die je moet kopen)

Partities on the fly resizen

ik dacht het niet.
Ik heb het nu een paar keer gedaan en het werkt gewoon.

Stel je voor je hebt een partitie op een LVM volume en dat groeit uit zijn jasje (LVm is Logical Volume Management, iets wat Windows over een versie of drie gaat jatten omdat dit geniaal is, je kunt disks aan elkaar plakken in een array en dat weer op delen in volumes die je on the fly kunt resizen)
het is niet een ondenkbaar scenario want hoewel de compressie steeds beter wordt, de disks steeds groter blijft de honger naar ruimte bestaan.

Stel je voor je volume is 50Gb maar dat wordt wat krap dus wil je er 10 gb bij (en dat is nog beschikbaar).. nou dan doe je eenvoudig
lvresize -L60G /dev/VolumeGroupNaam/VolumeNaam
hm.. hoor ik je brommen. Het Filesystem dan? tja , dat houdt nog op met tellen bij het laatste blokje en weigert verder te schrijven op die nieuwe 10 Gb aan ruimte..
dus met een resize2fs /dev/mapper/VolumeGroupNaam-Volumenaam en je bent back in bussiness..

Als je dit bijv. in een virtuele machine hebt gedaan en je hebt er een partitie op gezet (maar 1) dan moet je eerst die partitie vertellen dat ie groter is.. Gewoon met fdisk partitie erafknallen (rustig maar, er gebeurt niets met je data -al moet je wel voor een backup zorgen-) en een nieuwe aanmaken en dan (reboot) resize2fs /dev/diskPart en Hop je ziet met df -h de gb'tjes er bij komen..

easy does it

Ok.. de volgende keer blog ik weer over emoties babies en huizen

Rosemarys Baby

--Vrouwen moeten hier stoppen met lezen--

Zo, Mannen, we zijn onder elkaar. Wat is het heerlijk om al boerend, bier drinkend en kruiskrabbend het eens over mannenonderwerpen te hebben.. Zoals "Vrouwen". Nooit eerder heb ik het advies gehoord laat staan zelf gegeven dat ik jullie nu ga geven. In alle boekjes en tijdschrijften die er zijn over relaties, vrouwen en mannen en dergelijk wordt er gezwegen over dit onderwerp en het heeft een reden. Misschien zal deze blogpost ook wel verdwijnen door een interventie van een geheim genootschap schuilend onder passer en hamer of met een geheime handdruk, schedelrting of iets dergelijks en is dat de reden dat ik er nooit eerder iets over gelezen heb.

Wij mannen praten niet over gevoel. Als we dat wel doen zijn we watjes. PUNT! Dat is de reden waarom mannenbladen over sport of blote tieten gaan. Mannen slaan elkaar op de schouder, bluffen elkaar af in stoerheid laten niet zien dat ze ook maar een spoortje van angst hebben. Nee, de man is de grote beschermert (express t toegevoegd) van zijn vrouwtje. Dat is zo in de schepping bepaald en dat moet zo blijven. Stel je voor dat een man bij het zien van blote borsten denkt aan kinderen voeden en bij het zien van sport aan spelende kinderen. Nee, het rollenpatroon is zoals het is en moet zo blijven.

Toch wil ik stiekum een advies geven wat ingaat tegen die mannelijke aard. Tegen dat rollenpatroon en tegen alles wat logisch lijkt.

Wanneer je vrouw verliefd gaat kijken naar bolle buiken van andere vrouwen, naar babies, met je de Pre-Natal(e depressie) in wil wees dan gewaarschuwd. Loop dan een blessure op waardoor het spel der liefde een onmogelijkheid wordt, verzin smoezen om over te werken, maak jezelf dna-technisch onaantrekkelijk. doe iets, desnoods REN WEG maar laat je niet verleiden tot het produceren van nakomelingschap.

De hel in al haar gruwel is niet zo erg als het verplicht de voor en nadelen van 256 kinderwagens te moeten bespreken, de discussie aan te gaan over de naam van je eventuele zoon, de te verwijfde kleuren van de kinderkamer dood weg te debateren maar dat is nog niets vergeleken bij het doorbrengen van tijd met een hormonenbom, een labiele cocktail van explosief materiaal. kortom met een zwangere vrouw.

Al je mannelijkheid wordt uit je getrokken. Het maakt niet uit hoe galant je bent, hoe ge"emancipeerd, alles maar dan ook alles wat je doet is verkeerd. Alle woorden die je zegt worden gewogen op de weegschaal van zwangerschap en daar zit geen logica in. Geen enkele. Zelfs geen vrouwenlogica.

Wij mannen, en zeker nerds zoals ik kennen logica sinds Pascal als nullen en eenen. Aan en uit, zwart of wit licht of donker . Vrouwen hebben daar het "een beetje, "stand-by" "grijs" en "schemer" aan toegevoegd. Ok. ook datis logica. De russen hebben jaren ge"experimanteerd met de trinaire computer. Dat kostte uiteindelijk meer resources dan het opleverde. het -1 0 +1 model werkt niet. Voor elke keuze komt een derde optie. Zo zit het ook met vrouwen in het algemeent. Je geeft ze de keuze tussen twee opties en ze kiezen de derde.

Totdat ze zwanger zijn. Nee dan zijn ze van God Los! De derde optie "of heb jij al wat in je hoofd" die je als verstandige man in je basisvocabulaire hebt opgenomen is ineens kansloos en levensgevaarlijk geworden. Iets simpels als "Wil je je eitje gekookt of gebakken" is vanaf het moment dat dat eitje bevrucht is ineens de aanleiding tot een uitbarsting van woede " hoe je het in je hoofd haalt die vernatwoordelijkheid bij haar neer te leggen., dat ze genoeg aan haar hoofd heeft en dat ze het allemaal zelf wel doet.

Rosemarys baby (een boek van Ira Levin, te huur bij de betere videotheek) gaat over een vrouw die een kind van de duivel krijgt. Toen ik het boek las dacht ik " goh als een vrouw een kind van de duivel krijgt gaat ze raar reageren. Nee het zit anders. Ira Levin heeft de zwangerschap van zijn vrouw beschreven. Omdat zij na de bevalling al die ellende is vergeten bij de eerste aanblik op de roze wolk heeft hij ervoor gekozen om er een verhaal omheen te verzinnen Om mannen te waarschuwen.. De kille angstaanjagende waarheid verpakt in een fabel, het concept kan niet ouder zijn.. Maar nu begrijp ik het pas.

En nu maar hopen dat mijn vrouw door haar zwangerschapsdementie de url van mijn weblog is vergeten

Kerst!Hit

 

TohoeWabohoe wenst je een een kerst vol inhoud en een vormend nieuwjaar. www.tohoewabohoe.nl    Klik op het logo en doneer via 3FM en Boele, voor de actie tegen malaria.     Download gratis als MP3 Cabaret TohoeWabohoe treedt regelmatig op met hun programma 'Leeg en Vormloos'. Kijk op de website voor meer informatie over hun doelstelling en boekingen.